Jack and Jill: a contemporary romance [vol. II]

1496518_368473699995532_8273731122668219134_o

Καλό μήνα σε όλους!

Χαίρομαι πολύ γιατί ξεκινάει ο Δεκέμβρης με πολύ ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά δρώμενα στα οποία συμμετέχουν φίλοι μου και ανυπομονώ να συγκινηθώ (ξανά).

Ένα από αυτά τα δρώμενα είναι η παράσταση “Jack & Jill” που ανέβηκε πέρσι με μεγάλη επιτυχία στο Vault και ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά. Θα παίζεται από σήμερα και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Life & Art Theater στον Κεραμεικό. Το έργο είναι της Jane Martin και πρόκειται για ένα σύγχρονο ρομάντζο, συγκινητικό, χιουμοριστικό, ρομαντικό, κυνικό και πολύ αληθινό, μια ιστορία αγάπης που έχουμε ζήσει ή θα ζήσουμε όλοι.

Περισσότερα μπορείτε να (ξανα)διαβάσετε στην συνέντευξη του σκηνοθέτη Βαγγέλη Λάσκαρη και της βοηθού σκηνοθέτη Σταυρούλας Γκιόκα https://urbanzip.wordpress.com/2014/02/12/jack-and-jill-a-romance-by-vangelis-laskaris/.

🙂

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Λάσκαρης

Παίζουν: Δημήτρης Κάτσης, Μαργαρίτα Παπαντώνη

Φωτισμοί: Nίκος Καραγέωργος

Βοηθοί σκηνοθέτη: Γκιόκα Σταυρούλα, Σαρέλη Μαρία

Εκτέλεση Παραγωγής: Σοφία Παναγοπούλου

Φωτογραφιές: Γιάννης Κυλπάσης

Αφίσα: Nίκος Παναγόπουλος

Επιμελεια κουστουμιών: Λυγερή Παπαγιαννάκη

Μουσική επένδυση: Βαγγέλης, Πιτσάκια, Γιάννηδες

Παραγωγή: L.A. (Life ‘n’ Art) Theater

Το γαλακτομπούρεκο της Χαρούλας

Το γαλακτομπούρεκο είναι ένα γλυκό που προσωπικά το έχω συνδέσει με τον Δεκαπενταύγουστο και το Πάσχα. Κι αυτό γιατί όταν πήγαινα στο χωριό, η αγαπημένη κ. Μηλιά έφτιαχνε πάντα γαλακτομπούρεκο το οποίο τρώγαμε μετά το τέλος της νηστείας, δηλαδή αφού κοινωνούσε η οικογένειά της. Έτσι απολάμβανα πάντα ένα κομμάτι γαλακτομπούρεκο το Μ. Σάββατο το πρωί και ανήμερα στις 15 Αυγούστου.

Φέτος επισκέφτηκα ένα άλλο χωριό, αυτή τη φορά στην Κορινθία. Για καλή μου τύχη η κ. Χαρούλα είχε τάξει ένα ταψί γαλακτομπούρεκο και μας περίμενε να το φτιάξουμε μαζί στο “εργαστήρι” της μαμάς της. Γιαγιά, μαμά, εγγονές και ανιψιές ξεχύθηκαν στην κουζίνα και με πολλή αγάπη δημιούργησαν το ξακουστό, όπως με πληροφόρησαν, γαλακτομπούρεκο της Χαρούλας!

wpid-IMG_20140815_213131.jpg

Τα υλικά της συνταγής, δια χειρός της 8χρονης Κωνσταντίνας.

wpid-IMG_20140815_213013.jpg

Η κυρία Χαρούλα ξεκίνησε να δημιουργεί. Στην αρχή έβαλε σε μια μεγάλη λεκάνη τα αυγά και τη ζάχαρη. Στη συνέχεια πρόσθεσε το κορν φλάουρ και το σιμιγδάλι και λίγο γάλα (μισή κούπα περίπου) και ανακάτεψε με το μίξερ.

wpid-IMG_20140815_212848.jpg

wpid-IMG_20140815_212806.jpg

wpid-IMG_20140815_212632.jpg

Παράλληλα, έριξε το γάλα σε μια κατσαρόλα και το έβαλε στη φωτιά να ζεσταθεί. Σημαντική σημείωση: μπορεί ένα ποτήρι γάλα να αντικατασταθεί με ένα ποτήρι κρέμα γάλακτος, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι λίγο πιο παχυντικό!

Αφού ζεσταθεί το γάλα, ρίχνουμε μέσα την κρέμα που έχουμε χτυπήσει στο μίξερ.

wpid-IMG_20140815_212542.jpg

Στη συνέχεια προσθέτουμε το ξύσμα ενός λεμονιού και ανακατεύουμε μέχρι να δέσει. Λίγο πριν την κατεβάσουμε από την φωτιά προσθέτουμε δύο κουταλιές φρέσκο βούτυρο και ανακατεύουμε μέχρι να ενσωματωθεί.

wpid-IMG_20140815_212431.jpg

wpid-IMG_20140815_212213.jpg

Αποσύρουμε την κρέμα από την φωτιά. Δοκιμάζουμε να δούμε αν είναι καλή! Στο μεταξύ έχουμε λιώσει το υπόλοιπο βούτυρο. Βουτυρώνουμε ένα ταψί και απλώνουμε ένα-ένα τα φύλλα κρούστας (λίγο περισσότερα από τα μισά), τα οποία βουτυρώνουμε ενδιάμεσα.

wpid-20140815_161815.jpg

wpid-IMG_20140815_212113.jpg

Απλώνουμε την κρέμα-γέμιση και σκεπάζουμε με τα υπόλοιπα φύλλα.

wpid-IMG_20140815_211953.jpg

wpid-IMG_20140815_211758.jpg

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς και ψήνουμε στους 180 για μία ώρα περίπου στην επιλογή πάνω-κάτω.

Ραντίζουμε με ελάχιστο νερό και τοποθετούμε το γλυκό στον φούρνο. Στο μεταξύ φτιάχνουμε το σιρόπι βάζοντας τα υλικά σε ένα κατσαρολάκι και στη συνέχεια στην φωτιά για πέντε λεπτά. Αποσύρουμε από την φωτιά και αφήνουμε να κρυώσει.

Μόλις βγάλουμε το γλυκό από τον φούρνο, όπως είναι ζεστό, ρίχνουμε το σιρόπι να το ρουφήξει.

wpid-IMG_20140815_211556.jpg

Το γαλακτομπούρεκο της κ. Χαρούλας είναι έτοιμο! Ανυπομονούμε όλοι να το δοκιμάσουμε αλλά, προσοχή, πρέπει να περιμένουμε κάποιες ώρες (ειδικά αν κάνει ζέστη) να κρυώσει και μετά να το κόψουμε γιατί αλλιώς θα διαλυθεί.

Καλή επιτυχία και σε εσάς αλλά να ξέρετε το μυστικό για την απόλυτη είναι το “χέρι της Χαρούλας”! Και η πολλή αγάπη! Σε κάθε περίπτωση αξίζει η προσπάθεια!

wpid-20140815_153638.jpg

Ο Λάιονο μπορεί να μη βοήθησε στην παρασκευή αλλά περίμενε υπομονετικά έξω από το εργαστήρι!

 

Happy Mother’s Day!

wpid-IMG_20140511_172033.jpg

since feeling is first… (VII)

since feeling is first
who pays any attention
to the syntax of things
will never wholly kiss you;
wholly to be a fool
while Spring is in the world
my blood approves,
and kisses are a better fate
than wisdom
lady i swear by all flowers. Don’t cry
– the best gesture of my brain is less than
your eyelids’ flutter which says
we are for each other; then
laugh, leaning back in my arms
for life’s not a paragraph
And death i think is no parenthesis

E. E. Cummings

Christmas spirit

ή αλλιώς πώς να μπείτε στο πνεύμα!
 

Κάθε φορά που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, εκεί γύρω στον ενάμιση μήνα πριν, αρχίζουν να ξεφυτρώνουν λαμπιόνια, ρολόγια αντίστροφης μέτρησης (!), έλατα, καταστολισμένα μαγαζιά με είδη εποχής· ξεκινάει μια συστρατευμένη προσπάθεια να μπούμε στο «πνεύμα των Χριστουγέννων»! Και ενώ μπορεί αρχικά να πρόκειται για κάτι που μας αφορά μόνο ως καταναλωτικό κοινό, στην πραγματικότητα έχει ως αποτέλεσμα να μας εντάξει σε αυτό το πνεύμα. Τι είναι -τέλος πάντων- αυτό το περίφημο «πνεύμα των Χριστουγέννων», το οποίο πρέπει ξαφνικά (κάθε χρόνο) να εισακούσουμε, να υπακούσουμε και να προσκυνήσουμε; Η ερμηνεία που δίνει η διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia στο λήμμα «the spirit of Christmas» είναι μεταξύ άλλων -τραγουδιών, ταινιών κλπ.- η εξής: a general feeling of emotional beneficence associated with Christmas (σε ελεύθερη απόδοση: μια γενικότερη αίσθηση εσωτερικής «ευεργεσίας» που σχετίζεται με τα Χριστούγεννα).

Προσωπικά, όταν ακούω περί πνεύματος των Χριστουγέννων μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό η «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Κ. Ντίκενς, το χριστουγεννιάτικο παραμύθι, λίγο πολύ γνωστό σε όλους, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο σπαγκοραμμένος Εμπενίζερ Σκρουτζ· την παραμονή των Χριστουγέννων τρία πνεύματα επισκέπτονται τον ξινό γεράκο (το καθένα αντιπροσωπεύει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, αντίστοιχα), τα οποία του «ανοίγουν» τα μάτια και τον βοηθούν να μπει στο…πνεύμα και να καταλάβει ότι πρέπει να αλλάξει στάση ζωής και να διορθώσει τα λάθη του. Η ερμηνεία αυτή του Ντίκενς περιέχει το στοιχείο της «λύτρωσης», μέσω της οποίας ο άνθρωπος θα βελτιώσει τη ζωή του και θα ζήσει καλά κι εμείς καλύτερα.

christmas carol

Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά αποτελούν ένα «ορόσημο» στο οποίο ο καθένας μας καλείται να σταθεί και να αναλογιστεί τις πράξεις του. Άλλωστε, σύμφωνα με το γνωστό αγγλόφωνο χριστουγεννιάτικο σουξέ, ο Άγιος Βασίλης -ερχόμενος στην πόλη- θα αποφασίσει ανάλογα με τις πράξεις μας αν θα μας επισκεφτεί, χωρίζοντάς μας στις κατηγορίες naughty και nice για τη χρονιά που πέρασε! Έτσι, κάθε Χριστούγεννα οι πράξεις ανθρωπιάς και φιλανθρωπίας δίνουν και παίρνουν, προσπαθώντας -μάταια;- να επιφέρουν μια ισορροπία σε αυτή τη ζυγαριά, που για κακή μας τύχη συνήθως γέρνει προς το naughty…

Ο ερχομός του νέου χρόνου, όμως, δημιουργεί και άλλη μια ανάγκη/υποχρέωση, η οποία μπορεί να ενταχθεί στο πνεύμα των Χριστουγέννων: το να πάρει ο καθένας τις αποφάσεις του για τη νέα χρονιά. Κάθε χρόνο, μας πιάνει λίγο πριν την αλλαγή ένας παροξυσμός να φτιάξουμε μια λίστα με τα αυτά που θέλουμε να κάνουμε ή να αλλάξουμε με το νέο έτος, με αποτέλεσμα απλώς να τα αναβάλλουμε για ακόμα μια φορά και να τα μεταθέτουμε για τη νέα χρονιά! Ωστόσο, οι περισσότεροι με εκπληκτική σταθερότητα, λες και έχουμε ένα εσωτερικό ρολόι που χτυπάει στις γιορτές, φτιάχνουμε τη λίστα μας ακόμα κι αν ξέρουμε ότι θα βρίσκεται απλώς κλεισμένη σε ένα συρτάρι.

images

Η πλέον διαφορετική ερμηνεία του «χριστουγεννιάτικου πνεύματος», η οποία έχει δώσει σάρκα και οστά σε αμέτρητες, χριστουγεννιάτικες, χολιγουντιανές, και μη, ταινίες (μου έρχονται τουλάχιστον τρεις στο μυαλό!) είναι η εξής: όταν έρχονται τα Χριστούγεννα να κάνεις και να πεις αυτά που νιώθεις, να εκδηλώσεις τα συναισθήματά σου και να λυτρωθείς από αυτά (ξανά). Έτσι, το σενάριο θέλει ζευγάρια να φιλιούνται ξαφνικά κάτω από γκι, επειδή περίμεναν ένα χρόνο να έρθουν τα Χριστούγεννα μέχρι κάποιος να αποφασίσει να κάνει επιτέλους την πρώτη κίνηση και άμα βγει μάπα το καρπούζι, να μπορεί να ρίξει το φταίξιμο στο γιορτινό κλίμα! Δεν είναι λίγες όμως και οι εκδηλώσεις ανεκπλήρωτου έρωτα: ποιος δεν θυμάται άλλωστε τη σκηνή στο Love Actually όπου ο (κουμπάρος) Marc αποφασίζει να κάνει επιτέλους ερωτική εξομολόγηση στη γυναίκα του κολλητού του, απλά και μόνο επειδή είναι Χριστούγεννα και στο τέλος αναστενάζει (λυτρωμένος;!) μονολογώντας «enough!»;

“Just because it’s Christmas (and at Christmas you tell the truth)”

Με λίγα λόγια, το πνεύμα των Χριστουγέννων έχει πάρει πολλές διαφορετικές έννοιες και έχει όπως φαίνεται πολλές πτυχές. Συγγραφείς, ποιητές και σεναριογράφοι έχουν επιχειρήσει να του αποδώσουν διάφορες ερμηνείες· κοινός παρανομαστής όλων είναι η διατήρηση μιας συναισθηματικής ευτυχίας, η οποία εξαρτάται από τις κατάλληλες πράξεις μας και την προσπάθειά μας να λυτρωθούμε από ό, τι μας «στοιχειώνει». Και αν νομίζετε ότι θα τη γλιτώσετε φέτος λόγω της μιζέριας που κυκλοφορεί, σας πληροφορώ ότι χτυπάει πάντα στις γιορτές, σαν εσωτερικό καμπανάκι! Όταν σας κατακλύσει και εσάς (κάπου μεταξύ κουραμπιέ και μελομακάρονου), δεν έχετε παρά να κάνετε ένα διάλειμμα και να σκεφτείτε τι θέλετε να αλλάξετε, τι θέλετε να πείτε και από τι θέλετε να λυτρωθείτε. Και όπως λέει και ένα τραγούδι: «Χριστός γεννάται σ’ ένα μήνα/κι ό, τι εύχεσαι ξεκίνα/όλα θα’ ναι πάντα μαύρα/μα θα κρύβουν μια φωτιά».

Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν, γεμάτα Christmas spirit!

(Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα “Southcity”)

Please come home for Christmas

Christmas countdown has began and I look forward to see Chrysoula, who will be home very soon! 😀

Όλοι οι λάθος άνθρωποι

a_streetcar_named_desire

Νομίζω πως απέχω τόσο καιρό από την αρθρογραφία συνειδητά, νιώθοντας ότι δεν έχω κάτι να εκφράσω, κάτι να μοιραστώ. Η ζωή μερικές φορές κυλάει επαναλαμβανόμενα και μονότονα, που όσος ελεύθερος χρόνος κι αν σου μένει, νιώθεις και πάλι κουρασμένος και αδιάφορος. Όταν όμως συμβεί κάτι που θα πυροδοτήσει  τη μονοτονία σου και το γράψιμο είναι ο καλύτερος δυνατός τρόπος για να εκτονωθείς και να το βγάλεις από μέσα σου (όπως εγώ τώρα, καλή ώρα), τότε ναι. Έχεις υλικό για άρθρο.

Τον τελευταίο ένα χρόνο έχω ζήσει πολλά. Είναι αυτό που λέμε «γιράσκω αεί διδασκόμενος», ή στην κοινή: «τα είδα όλα»- αν και μεγάλο ψέμα: δεν έχεις δει τίποτα!  Έζησα για πρώτη φορά συνεχόμενα την εργασιακή καθημερινότητα και πραγματικότητα, διάφορους ετερόκλητους χαρακτήρες, ασχολήθηκα πρώτη φορά με το ραδιόφωνο, εξέφρασα σε τακτική βάση τους προβληματισμούς μου μέσω άρθρων, πήγα σε μέρη που δεν είχα καν σκεφτεί ότι υπάρχουν και γενικά είδα και έκανα πολλά. Και το εννοώ (μην πάει ο νους σας απαραίτητα στο κακό, αλλά το τι είναι κακό, είναι υποκειμενικό για τον καθέναν θα μου πείτε). Αυτό όμως που δεν ξέρω πόσα χρόνια θα μου πάρει να μάθω, είναι η πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, ειδικά των ερωτικών.

Όταν πριν περίπου δύο χρόνια βγήκα από ένα δύσκολο και επώδυνο χωρισμό, έκανα να συνέλθω πολύ καιρό. Στο μεταξύ, η προσέγγιση μου στο θέμα «νέος άντρας στη ζωή μου» χωρίστηκε σε δυο εκ διαμέτρου αντίθετες και εναλασσόμενες διαθέσεις: 1)ενθουσιάζομαι επιφανειακά με κάποιον ανά 10 μέρες, 2)δεν θέλω κανέναν και τίποτα, πιο καλή η μοναξιά, και τα λοιπά και τα λοιπά. Και στο τέλος, είχαμε μηδέν στο πηλίκο στον ερωτικό τομέα.  Έτσι κύλησε λοιπόν στο περίπου ο πρώτος χρόνος. Ο δεύτερος, ήταν σίγουρα πιο ενδιαφέρων και πλούσιος, μου άφησε όμως ανάμεικτα συναισθήματα.

Όταν γνωρίζεις κάποιον, λένε ότι η πρώτη εντύπωση είναι αυτή που μετράει. Καταλαβαίνεις λοιπόν, ή έστω διαισθάνεσαι αν ο άλλος είναι ας πούμε καλό παιδί ή ο γνωστός σε όλους μας μ****ας. Τι γίνεται όμως, όταν αντιστρέφονται οι ρόλοι; Δηλαδή όταν το καλό παιδί μπάζει νερά πιο πολύ και από την Φαλκονέρα, και ο αξιαγάπητος μ****ας δείχνει να ασχολείται και να ενδιαφέρεται πέραν των προσδοκιών σου;! Μεγάλη ιστορία για ένα μικρό άρθρο.

Μετά από ατέρμονες συζητήσεις ωρών σε σπίτια, καφετέριες και μπαρ (όταν μιλάς πολύ ακόμα και στο λεωφορείο με handsfree), έφτασα στο σημείο να αναθεωρήσω έστω κάποια ελάχιστα πράγματα που ζητάω από τις ερωτικές μου σχέσεις. Γιατί είναι σημαντικό να μπορείς να δώσεις, το πιο σημαντικό όμως είναι να ξέρεις τι ζητάς (και ας έχω κατηγορηθεί πολλές φορές για το αντίθετο). Εμπειρίες φίλων αλλά και προσωπικές, σε βοηθούν  να θέσεις κάποιες βάσεις για μελλοντικά επιτυχέστερα love stories, αρκεί να έχεις διάθεση να μάθεις από τα λάθη του άλλου, και προπαντός: από τα δικά σου. Ζηλεύω απεριόριστα το Μένανδρο που σκέφτηκε και είπε τον 4ο αιώνα Π.Χ. την ατακάρα «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», ζηλεύω όμως ακόμα περισσότερο όποιον έχει κατορθώσει στις μέρες μας να το εφαρμόσει.

Και συνοψίζω ότι έμαθα φέτος από τους άντρες: κάνουμε σχέσεις πρώτα και πάνω απ’ όλα για να περνάμε καλά (και όχι απλά για να το λέμε), για να είμαστε ο εαυτός μας 365 μέρες τον χρόνο, και όχι τέλειοι τον πρώτο μήνα και μετά ο εαυτός μας. Όταν ο άλλος είναι πληγωμένος, δεν είσαι υποχρεωμένος/η να του γιατρέψεις εσύ καμία πληγή, η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή, και ακόμα και αν είναι (ή δείχνει) κελεπούρι, όταν μυρίσει στο χιλιόμετρο η δυστυχία, κάντην με ελαφρά και μην πλησιάσεις καν ούτε για να περηφανευτείς ότι είσαι θαρραλέος. Δεν είμαστε σωτήρες κανενός. Ειδικά όσων δεν θέλουν να σωθούν. Μην ενθουσιάζεσαι με την πρώτη ευκαιρία γιατί δεν είναι τυχαίο το «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός» (σε αυτό βέβαια, εγώ παίρνω το βραβείο).

Όταν ο άλλος σου ξεκαθαρίσει εξαρχής ότι δεν είναι διατεθειμένος να σου δώσει πράγματα ή να μπει σε σχέση, κατά 80% θα τηρήσει το λόγο του, κι ας κοπανιέσαι εσύ κάτω σαν χταπόδι να του βγάλεις έναν άλλο εαυτό. Το πιθανότερο είναι απλά να σκάσεις από το κακό σου. Στην τελική αν εσύ θες σχέση, δεν είσαι απλά ρομαντική (έχω χαρακτηριστεί και για αυτό), απλά ξέρεις τι θες. Αλλά μάλλον δεν ξέρεις που να ψάξεις να το βρεις, και κλασικά ξεκινάς από όλα τα λάθος μέρη. Μπορεί ο άλλος να είναι ιδανικός, αλλά να μην είναι στην ίδια φάση ζωής, αυτό το ρημαδο-timing που λένε ρε παιδί μου. Οπότε προχωράς παρακάτω, μην κολλάς σαν ψαρόκολλα Ούτε θα γίνεις πιεστικός, γιατί έτσι χάνεις την αξιοπρέπεια σου, και για ένα κούτελο στην κοινωνία ζούμε ρε αδερφέ! Σίγουρα χάνεις ευκαιρίες  όσο κοιμάσαι κι ονειρεύεσαι το τέλειο. Που στην τελική τέλειο δεν υπάρχει. (Ναι το γράφω για να το διαβάσω και να το πιστέψω κι εγώ).

Αν μπεις σε περίεργες σχέσεις ή  καθαρά σεξουαλικές, φρόντισε να ξεκαθαρίσεις στον εαυτό σου πάνω απ’ όλα ότι έχουν ΠΑΝΤΑ ημερομηνία λήξης, και δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Και αυτό είναι μια συναλλαγή, με αρχή, μέση και τέλος. Και αν δεις ότι ζορίζεσαι και δεν περνάς καλά, κόψε το μαχαίρι γιατί ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Ειδικά αυτός που το κάνει συστηματικά. Δεν θα αλλοιώσεις  τα θέλω σου και τα πιστεύω σου για να γίνεις αρεστός και αποδεκτός, γιατί στο τέλος δεν θα σε αποδέχεται ο ίδιος σου ο εαυτός.

bridget jones

Και τέλος το πιο σημαντικό: πραγματικά η ευτυχία έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, ή έστω θέλω να πιστεύω! Στο μεταξύ ζήσε, κάνε πράγματα για εσένα, αγάπησε τον εαυτό σου, για να μπορέσουν μια μέρα να σε αγαπήσουν και οι άλλοι. Και δεν είναι κακό να χαμηλώνεις που και που τα standards σου: δες το απλά σαν αναπροσαρμογή δεδομένων, γιατί και εσύ μπορεί να μην είσαι προτεραιότητα για κάποιον, αλλά μπορείς να του γίνεις αναγκαιότητα. Αρκεί να ξέρεις να ζεις, να αγαπάς, και κυρίως: να μαθαίνεις. Κάποια μέρα θα ευχαριστείς όλους τους λάθος ανθρώπους γιατί σε βοήθησαν να βρείς αυτό τον έναν, το σωστό.

A performance about the pursuit of happiness

Γιοι και κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας

Μπορείτε να σκεφτείτε την ιστορία που στιγμάτισε τη ζωή σας; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιες ιστορίες κουβαλάνε οι άνθρωποι γύρω μας; Πότε ερωτεύτηκε για πρώτη φορά η γιαγιά σας, πώς έζησε, ποια ήταν μέχρι να γίνει γιαγιά, μαμά, κλπ;

“Μπαίνω ξανά στο σαλόνι, πηγαίνω στην κρεβατοκάμαρά της και ανοίγω την ντουλάπα. Αδιακρισίες. Αδειάζω όλα τα ρούχα πάνω στο κρεβάτι και αρχίζω να επεξεργάζομαι το μαύρο πλεκτό σάλι με χρυσή κλωστή περασμένη κομψά. Το θυμάμαι φορεμένο σε γιορτές να συμπληρώνει το σετ παλτό-πουκάμισο-φούστα-μαντίλι, όλα μαύρα. Τι άλλο. […] Τις επόμενες μέρες ξαναπήγα στο σπίτι της. Και βρήκα μια παλιά φωτογραφία από μια γιορτή στα Ανάκτορα…Εκείνη νέα, με τουαλέτα, γόβα, μαλλί χτενισμένο, κοσμήματα και το ίδιο σάλι…φορεμένω αλλιώς. Μαζί με τη φωτογραφία…και ερωτικά γράμματα από τον άντρα της. Και δικαιολόγησα τη φράση της “ο άνθρωπός μου” όταν μιλούσε γι’ αυτόν. Την τελευταία μέρα, πριν ξεκινήσει η αποκαθήλωση των κάδρων από τους τοίχους, συνειδητοποίησα ότι το σπίτι ήταν ένα κλασικό σπίτι γιαγιάς. Ούτε ποτέ το είχα δει με αυτό τον τρόπο ούτε την ίδια την είχα ποτέ φανταστεί αλλιώς…εκτός από γιαγιά.”

bios

Αυτό επιχείρησαν οι συντελεστές της παράστασης “Γιοι και κόρες” που ανεβαίνει (ξανά) για λίγες μόνο παραστάσεις στο Bios. Το ερώτημα σχετικά με την ιστορία που στιγμάτισε τη ζωή τους τεθηκε από τους συντελεστές της παράστασης σε ηλικιωμένους από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Από τις ιστορίες που συγκεντρώθηκαν, επιλέχτηκαν εκείνες που διαδραματίστηκαν παράλληλα με γνωστά ιστορικά γεγονότα και διέτρεξαν την ελληνική ζωή των τελευταίων εκατό χρόνων.

Νοσταλγικές ιστορίες ανθρώπων που έζησαν τελείως διαφορετικά από εμάς σήμερα. Ερωτεύονταν με μια ματιά μέσα σε ένα καταφύγιο, γεννούσαν εν μέσω πολέμων και βομβαρδισμών, στιγματίζονταν από τον πρώτο τους έρωτα. Ή ψάχνουν ακόμη να τον βρουν.

“Ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκει την αγάπη που του αξίζει, όχι αυτή που του έτυχε. Και πώς βρίσκουμε αγάπη που μας αξίζει; Εμ;… Μ’ αυτά και με τ’ άλλα, ακόμη και σε αυτή την ηλικία ψάχνω  έναν άνθρωπο που θα με ερωτευθεί πραγματικά. Και ας το θεωρώ ουτοπία στα εβδομήντα δύο μου. Αλλά να με ερωτευθεί πραγματικά! […] Γιατί αφήνουμε την αγάπη να χάνει χρόνια;”

Πάντα αναρωτιέμαι πώς οι προηγούμενες γενιές ερωτεύονταν έτσι αστραπιαία, παντρεύονταν μέσα σ’ ένα μήνα, σ’ ένα εξάμηνο και κάνανε παιδιά αμέσως… Τα κάνανε όλα τόσο γρήγορα γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή, γιατί ήταν πιο αυθόρμητοι ή γιατί δεν είχαν τόσα ερεθίσματα όσο εμείς σήμερα; Ήταν από ανάγκη ή από επιλογή;

Φαντάζομαι ισχύουν και οι δύο εκδοχές. Είναι καλό, ωστόσο, πού και πού να σκεφτόμαστε ότι αφού τα κατάφεραν αυτοί κάτω από τέτοιες συνθήκες, ίσως μπορούμε να τα καταφέρουμε κι εμείς.

sons and daughters

Τα αποσπάσματα μέσα σε εισαγωγικά είναι από το βιβλίο του Γιάννη Καλαβριανού, σκηνοθέτη της παράστασης, “Γιοι και κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας” (Εκδ. Σοκόλη-Κουλεδάκη). Στην παράσταση παίζουν οι Άννα Ελεφάντη, Μαρία Κοσκινά, Αλεξία Μπεζίκη, Κωνσταντίνος Ντέλλας και Γιώργος Παπαπαύλου.

Hearts in Athens

Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι κωμικοτραγική. Από τη μία οι διαφημίσεις του Jumbo που παίζουν εδώ και μέρες στο ραδιόφωνο, από την άλλη η ξαφνική “επίθεση” από σοκολατένια κέικ, γλειφιτζούρια, μακαρόν, τούρτες, πίτσες (!) σε σχήμα καρδιάς και γενικά διάφορων πιθανών δώρων, η οποία ξεκίνησε τουλάχιστον δύο βδομάδες πριν, παλεύουν βίαια να μας εντάξουν σε ένα κλίμα το οποίο αυτή η πόλη, φέτος ειδικά, μοιάζει να αγνοεί!

valentine's

Αυτή την εικόνα αντικρύζω εδώ και δύο εβδομάδες κάθε πρωί όταν πηγαίνω να πάρω καφέ.

Η σχέση μου με τη γιορτή αυτή αποδεικνύεται, επίσης, κωμικοτραγική. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το πρώτο δώρο που πήρα ποτέ για του Αγ. Βαλεντίνου καταστράφηκε σχεδόν αμέσως! Σήμερα η τραγική ειρωνεία ξεκίνησε από νωρίς. Πρώτο “εορταστικό happening” της ημέρας: βρίσκομαι σε μια δικαστική αίθουσα όπου εκδικάζονται υποθέσεις συναινετικών διαζυγίων. Σκέφτομαι με μια δόση κυνισμού ότι για κάποιους αυτή η γιορτή θα είναι διαφορετική, θα γιορτάσουν την ελευθερία, τη λύτρωσή τους ή θα επιβεβαιώσουν το λαϊκό άσμα “οι χωρισμένοι δε γιορτάζουνε ποτέ” και “θα βάψουν τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσες”. Δυστυχώς όμως η πραγματική ζωή δεν λογαριάζει τον Άγιο του έρωτα. Ίσα-ίσα, μοιάζει να τον φτύνει κατάμουτρα και να τον περιγελά.

Η πόλη προσπαθεί να υποδυθεί ότι γιορτάζει και να δημιουργήσει ατμόσφαιρα. Πού πήγε αλήθεια το χαρούμενο και εορταστικό κλίμα της Αθήνας; Θυμάμαι πριν από πέντε (κιόλας!) χρόνια, η πόλη είχε γεμίσει καρδιές, στα πλαίσια της έκθεσης Hearts in Athens. Καρδιές παντού, πρωτότυπες και ιδιαίτερες, εμπνευσμένες από διάφορους καλλιτέχνες, άρχισαν να εκτίθενται τον Ιανουάριο του 2008 σε διάφορα σημεία της πόλης. Τότε μας είχαν σπάσει τα νεύρα, πάλι γκρινιάζαμε. Αλλά σήμερα λείπει αυτή η ευχάριστη νότα. Όχι της έκθεσης, της εποχής.

Hope

“Ελπίδα”, Έφη Φούνκ (Θέση: Τεχνόπολη, Γκάζι) 

Αν και αφήσαμε πίσω μας το υπερκαταναλωτικό κλίμα (φοβάμαι πιο πολύ επειδή μείναμε ταπί κι όχι εκ πεποιθήσεως), η μέρα αυτή ακόμα σου δημιουργεί την ανάγκη είτε να γκρινιάξεις αφόρητα και να κοροϊδέψεις τους άλλους που -δήθεν- γιορτάζουν, είτε να αγοράσεις κάτι, έστω μια μικρή φαγώσιμη λιχουδιά που μπορείς να μοιραστείς στο γραφείο με τους συναδέλφους ή με τους φίλους σου ή με το έτερον ήμισυ αν είναι διαθέσιμο. Πάντως, δε γίνεται να περάσει αδιάφορη (εκτός αν δεν έχεις την πολυτέλεια να ασχοληθείς μαζί της). Το παρήγορο είναι ότι σε άλλες χώρες η μέρα “γιορτάζεται” με πολύ περισσότερη “ένταση”, σχεδόν ψυχαναγκασμό θα έλεγα. Εδώ είμαστε ανέκαθεν πιο χαλαροί. Παρ’ όλα αυτά, κάθε χρόνο παρατηρώ ότι ακόμη και τα ζευγάρια που δεν “γιορτάζουν” γιατί το βρίσκουν κλισέ ή δήθεν όλο και κάτι έχουν κάτι ψιλοκανονίσει, έτσι για το καλό.

Σε κάθε περίπτωση, η σημερινή γιορτή είναι μια αφορμή για να γελάσουμε (με τα απίθανα “δωράκια” που κυκλοφορούν), να φάμε κανένα γλυκό (καθένας με τον πόνο του!) και να ρομαντζάρουμε -γιατί όχι;- για να δώσουμε μια νότα ερωτισμού σε αυτήν την πόλη που το ‘χει ανάγκη. Α, και στους εαυτούς μας που το ΄χουν ανάγκη κι αυτοί.

Και μια ειδική αφιέρωση, λόγω της ημέρας, διά στόματος Zooey Dechanel! 🙂

__________

Valentine’s Day is kind of grotesque; on the one hand the rιdiculous Jumbo advertisements playing on the radio, on the other hand this sudden “attack” of heart-shaped chocolates, lollipops, macaroons, cakes, pizzas (!) and other potential gifts, which began almost two weeks ago, struggling violently to integrate us into an atmosphere that this city, especially this year, seems to totally ignore!

My personal experiences from Valentine’s days are also kind of funny. I just mention that the first gift I was ever given for Valentine’s was destroyed almost immediately! Today, irony started early. First “gala happening” of the day: I am in a courtroom where divorce cases are heard. I think, with a bit of cynicism, that by some people this day will be celebrated in different way, either by celebrating their freedom from their ex husbands and wives, or by being extremely sad. Unfortunately real life does not count on the Saint of Love. On the contrary, it seems to despise and spit him in his face.

The entire city is trying to pretend that it is celebrating and get in the mood. Where actually did the joyful and festive atmosphere of Athens go? I remember five (already!) years ago, that the city was decorated with hearts, due to an exhibition called Hearts in Athens. There were hearts everywhere, original and special, inspired by various artists, exhibited in various locations. We did not like them, we used to growl about them, as we always do. It was a pleasant time though, definitely not because of the exhibition.

Although we left behind our over-consuming tendency (I am afraid that is because we ran out of money and not because we actually want it), this day still makes want to either grumble and mock others who -supposedly- celebrate or to buy something, even the smallest kind of candy, that you can share with your colleagues, friends or boyfriend/girlfriend.  However, you won’t manage not to deal with this day (unless you do not have the luxury to do so). It is rather consoling to know that in other countries the day is celebrated much more intensively that in Greece, almost kind of obsessively. Here we seem to be cool about it. However, most of my friends-couples usually make some special plan for Valentine’s day, despite they do not admit that they like it.

In any case, today’s celebration is an opportunity to laugh (with the awesome “gifts”), eat any dessert you want, be romantic and -why not? – give a touch of eroticism to this city, which definitely needs it. Oh, and to ourselves who need it too.

And a special dedication because of the day, by Zooey Dechanel! 🙂

Happy Birthday mum!!

The heart of a mother is a deep abyss at the bottom of which you will always find forgiveness..  Honoré de Balzac

Today it’s my mothers birthday.. I love her and miss her so much.. ♥

Happy birthday mummy!!!!

IMG_0028

santorini

DSC00195

DSC01691

 

%d bloggers like this: