Grandpa’s cauldron..

Goodmorning from Mount Olympus and grandpa’s cauldron!!

3

Last days of tsipouro distillation and below are some important facts about this traditional drink of the greek countryside!

-Tsipouro is the extract obtained from the distillation of pomace (the residue of the wine press), containing a portion of fermented grape juice, not drained.

-Tsipouro, depending on whether it will be flavored with anethole or not, is distinguished in a) tsipouro with aniseed and b) tsipouro without anise.

-According to tradition, the first production of tsipouro was the work of Greek Orthodox monks in the 14th century on Mount Athos in Macedonia, Greece.

-The traditional cauldron was institutionalized by Eleftherios Venizelos around 1920, when permits were given to the Cretans farmers for the traditional raki boilers, in order to have the ability to produce raki from the grapes produced.

-Distillation was always “homemade” and  launched after the grape harvest in late October and had a festive character.

-From 1918 until 1935 were given 15,000 licenses of distillation pot still ownership to wine growers. Since then, there haven’t been given permits to new winegrowers, but anyone who has a cauldron can sell it if he wants. These permits are hard to come by and their price can start from 6,000 euros and reach up to 25,000 and 30,000 euros!

-In 1883, the Greek state establishes the first law on the taxation of alcohol and in 1896 the first official licenses are provided  to produce grape pomace distillate.

-A second distillation is usually performed, in which various other components can be added, such as anise, fennel, cloves, nutmeg and masticha, resulting this specific product to be purer and more aromatic.

-Anise-flavored tsipouro and ouzo have almost identical taste but vary enormously in their method of production.

-Tsipouro, raki and tsikoudia are the same drink. The main difference of tsipouro from tsikoudia or raki, is that raki is single distillated.

-Similar drinks in other countries, are the Cyprus Zivania, the Italian Grappa, Arak of the Middle East, the French Marc and the Serbian Slivovitz.

ρακή < turkish rakı < arabic عرق (araka)

 

IMG_6779

IMG_6734_Snapseed

IMG_6746_Snapseed

IMG_6817_Snapseed

IMG_9798_Snapseed

IMG_0045_Snapseed

IMG_9846_Snapseed

IMG_0056_Snapseed

IMG_9977_Snapseed

IMG_0172_Snapseed

IMG_0051_Snapseed

IMG_6572_Snapseed

IMG_0139_Snapseed

IMG_9761_Snapseed

Meanwhile, on the foot of Mount Olympus..

IMG_0076_Snapseed

IMG_0008_Snapseed

IMG_0201_Snapseed

IMG_9952_Snapseed

IMG_0119_Snapseed

IMG_0197u

photos © chrysoula papagianni

NORD-OST, μέρες που ξεχάστηκαν

Η παράσταση “ΝORD-OST μέρες που ξεχάστηκαν” είναι μια από τις καλύτερες παραστάσεις που παρακολουθήσαμε, κατά την φετινή θεατρική σεζόν. Προκειται για ένα έργο σύγχρονο, δυνατό, πολιτικό, το οποίο ο Βαγγέλης Λάσκαρης επέλεξε να ανεβάσει μέσα από μια ροκ, κινηματογραφική ματιά. Η μουσική επένδυση της παράστασης τής προσδίδει συγκεκριμένο χαρακτήρα, δεν λειτουργεί ως απλή υπόκρουση. Η Μαρία Σαρέλη, η Μαρία Καλυβά και η Σταυρούλα Γκιόκα ενσαρκώνουν τρεις διαφορετικές γυναίκες που πήραν μέρος στην ομηρία που έλαβε χώρα στο θέατρο της Μόσχας το 2002. Κάθε γυναίκα αφηγείται την ιστορία από την δική της σκοπιά, μέχρι η ιστορία τους να γίνει ένα.

Μετά την παράσταση “στριμώξαμε” στο φουαγιέ του Vault τις τρεις πρωταγωνίστριες και -ευτυχώς- είχαν να μας πουν πολλά! Να σημειωθεί ότι τις μισές ερωτήσεις τις έκανε για λογαριασμό του urbanzip η εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος και φίλη Μαρία Νταλαούτη!

Nordost 01 Από αριστερά: η Μαρία Σαρέλη, η Μαρία Καλυβά και η Σταυρούλα Γκιόκα. Τι πραγματεύεται το έργο; Αλήθεια, πώς το επιλέξατε;

Σταυρούλα Γ.: Η παράσταση μας πραγματεύεται ένα πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στη Μόσχα τον Οκτώβριο του 2002. Σε ένα κεντρικό θέατρο της Μόσχας, όπου εκείνη την ώρα παιζόταν η παράσταση του μιούζικαλ Nordost, εισέβαλαν 42 Τσετσένοι αυτονομιστές και κράτησαν τους θεατές ως ομήρους περίπου για τρείς ημέρες. Οι Τσετσένοι είχαν ως κύριο αίτημά τους την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή της Τσετσενίας. Στην επιχείρηση συμμετείχαν και γυναίκες που είχαν χάσει τους άντρες τους και άλλους συγγενείς τους στον πόλεμο με την Ρωσία και μπήκαν στο θέατρο ζωσμένες με εκρηκτικά, οι επονομαζόμενες και μαύρες χήρες. Η επιλογή του έργου έγινε από τον σκηνοθέτη μας, τον Βαγγέλη Λάσκαρη.

Μαρία Σ.: Η παράσταση αφορά την 57ωρη ομηρία 850 ανθρώπων, σε ένα θέατρο στη Μόσχα από Τσετσένους αυτονομιστές, που έχουν ως αίτημα να σταματήσει ο πόλεμος στην Τσετσενία. Πρόκειται για τις μαρτυρίες τριών γυναικων, που έζησαν λεπτό προς λεπτό το γεγονός αυτό, η καθεμιά από διαφορετική σκοπιά. Το έργο δεν το επέλεξα εγώ, εκείνο με επέλεξε κατά κάποιον τρόπο… Τον Ιούνιο που μας περασε με πηρε τηλέφωνο ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο Βαγγέλης, με τον οποίο γνωρίστηκα στη Δραματική και μου είπε οτι έχει να μου προτείνει κάτι. Λοιπόν, βρεθήκαμε από κοντά και νομίζω ότι από εκείνη τη στιγμή όλα είχαν δέσει από μόνα τους.

Μαρία Κ.: Το έργο πραγματεύεται μία από τις πιο μεγάλες τρομοκρατικές επιθέσεις, την επίθεση Τσετσένων αυτονομιστών το 2002 σε θέατρο στη Μόσχα με 850 ομήρους. Πραγματεύεται αυτόν τον χυδαίο πόλεμο ανάμεσα σε δύση και ανατολή, που στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων και στο όνομα της θρησκείας χάνουν τη ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι, όπως επίσης όχι ΜΟΝΟ την συγκεκριμένη τρομοκρατική επίθεση αλλά όλες αυτές που έχουν ήδη γίνει ή μπορεί να γίνουν δίπλα σου ή ακόμη χειρότερα εκεί ακριβώς που στέκεσαι. Όπως είπαμε το επέλεξε ο σκηνοθέτης μας ο Βαγγέλης Λάσκαρης, ο οποίος μου έκανε την πρόταση. Το έργο αυτό με συγκλόνισε, με ¨ξύπνησε¨, ο ρόλος της μαύρης χήρας απ’ την άλλη ήταν τόσο δελεαστικός και προκλητικός, που δεν είχα παρά να δεχτώ.

Τι κοινό έχουν οι ηρωίδες μεταξύ τους; Πιστεύετε ότι μπορεί να ταυτιστεί ο θεατής; Εσείς ταυτίζεστε με την ηρωίδα που υποδύεστε;

Σταυρούλα Γ.: Το περιστατικό το αφηγούνται τρείς γυναίκες. Μια Τσετσένα μαύρη χήρα, μία Ρωσίδα θεατής, η οποία βρισκόταν στο θέατρο με τον άντρα της και το παιδί της, και μία Λετονή γιατρός που μπήκε στο θέατρο για να προσφέρει ιατρική περίθαλψη στους ομήρους ενώ ανάμεσα τους, βρισκόντουσαν η κόρη και η μητέρα της. Όσοι δουν την παράσταση θεωρώ ότι δεν θα ταυτιστούν με καμμιά από τις ηρωίδες. Φωτίζονται τα γεγονότα και από τις τρείς πλευρές και ο θεατής έχει την ελευθερία να σκεφτεί και να κάνει τις συνδέσεις του με ανάλογα γεγονότα που συμβαίνουν όλο και πιο συχνά στις μέρες μας. Θέλω να πω πως η παράσταση δεν έχει τη λογική οι καλοί και οι κακοί, οι θύτες και τα θύματα. Η παρουσίαση δεν είναι μονοδιάστατη.

Εγώ κρατάω το ρόλο της γιατρού. Η λέξη ταύτιση είναι λίγο επικίνδυνη όχι μόνο για έναν ηθοποιό αλλά και για οποιονδήποτε. Παραπέμπει σε ψυχοπαθολογικά περιστατικά. Ασφαλώς και τον έχω αγαπήσει τον ρόλο μου και μπήκα στην διαδικασία των προβών να τον κατανοήσω και να προσπαθήσω να καταλάβω τον τρόπο που χειρίστηκε αυτήν την πολύ δύσκολη κατάσταση.

Μαρία Σ.: Το κυριότερο είναι πως είναι γυναίκες και ότι και οι τρεις βρίσκονται αντιμέτωπες με την ομηρία, ανεξαρτήτως του τι θέση έχει η καθεμία στην ιστορία και πώς θα εξελιχθεί εκείνη μέσα στον χρόνο. Ακόμα περισσότερα κοινά βέβαια δείχνει να έχουν μετά από αυτές τις 57 ώρες. Ο θεατής σίγουρα μπορεί να ταυτιστεί και το έργο να τον αγγίξει και να τον βάλει σε σκέψη, γιατί χρονικά και μόνο είναι ένα τόσο κοντινό μας γεγονός που δεν μπορεί κάποιος που θα δει την παράσταση να το προσπεράσει έτσι απλά χωρίς να τον επηρεάσει.

Στην παράσταση υποδύομαι την Όλγα, μια όμηρο που πήγε με την κόρη και τον άντρα της να δουν το “Nord-ost”. Νομίζω οποιοσδήποτε θα μπορούσε να ταυτιστει με αυτόν τον ρολο, για τον λόγο ότι ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να βρίσκεται σε αυτήν την θέση. Επομένως, ναι, ταυτίζομαι με την Όλγα, η οποία φοβάται για τη ζωή της, τη ζωή των αγαπημένων της και η οποία το μόνο που ήθελε ήταν να δει μια παράσταση και δε φανταζόταν ποτέ πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε σε εκείνη. Γιατί όλοι αυτό κάνουμε, κατακλυζόμαστε από τέτοιου είδους ειδήσεις αλλά νομίζουμε πως όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με μας, πως είναι πολύ μακρινά, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Όλα αυτά ειναι δίπλα μας, μας αφορούν και δεν πρέπει να τα προσπερνάμε.

Μαρία Κ.: Τρείς διαφορετικές ιστορίες ενώνονται μεταξύ τους και αυτό που τις ενώνει είναι το θέατρο και η τρομοκρατική επίθεση. Δείτε το λίγο κινηματογραφικά. Από την άλλη τώρα, είναι και οι τρείς χήρες και η κάθε μια κουβαλά το δικό της σταυρό τη δική της οικογενειακή τραγωδία. Ο θεατής τώρα θα μπορούσε να ταυτιστεί με την όμηρο αλλά ούτε το έργο καθεαυτό ούτε η σκηνοθεσία οδηγούν στην ταύτιση του θεατή με κανένα ρόλο. Το ζητούμενο είναι ο θεατής να δει με κριτική ματιά τα γεγονότα και να σκεφτεί. Όχι, προσωπικά δεν ταυτίζομαι με την ηρωίδα μου, όμως την κατανοώ και προσπαθώ να πω την ιστορία της όσο καλύτερα μπορώ.

Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε για να προσεγγίσετε τον ρόλο σας;

Σταυρούλα Γ.: Και μόνο η γνώση ότι το έργο δεν είναι μυθοπλασία και η γυναίκα που ενσαρκώνω είναι αληθινό πρόσωπο μου προσθέτει πρόσθετο άγχος αλλά και μεγάλη ευθύνη για τον τρόπο που θα παρουσιαστεί και θα μιλήσει μέσω εμού ο άνθρωπος αυτός. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, διαβάσαμε πολλά άρθρα και συνεντέυξεις σχετικές με το γεγονός, είδαμε βίντεο και πλάνα από το θέατρο κατά τη διαρκεία της εισβολής αλλά και ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν μετέπειτα με ανθρώπους που έζησαν από κοντά εκείνες τις ώρες.

Μαρία Σ.: Δεν αντιμετώπισα κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, δηλαδή και να ήθελα, δεν θα μπορούσα γιατί ο Βαγγέλης μας είχε “από κοντά”. Η αλήθεια είναι -πέρα από την πλάκα- ότι πριν προσεγγίσουμε η καθεμία τον ρόλο της ξεχωριστά, δουλέψαμε ομαδικά πάνω από το κείμενο και αυτό με βοήθησε πολύ και ως προς το να καταλάβω τον χαρακτήρα που υποδύομαι αλλά και το έργο και το τι θέλει να πει.

Μαρία Κ.: Έπρεπε να γνωρίσω και να κατανοήσω έναν τελείως διαφορετικό πολιτισμό με άλλη κουλτούρα, θρησκεία, συνήθειες, τρόπο ζωής και σκέψης. Πιστεύω πως η υπομονή και η δύναμη αυτών των γυναικών είναι τρομακτική.

Πόσο δύσκολο ήταν να ανεβάσετε ένα έργο, σχεδόν «ντοκιμαντερικό», που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο πρόσφατο παρελθόν;

Μαρία Σ.: Για εμένα αυτό νομίζω ότι ήταν το πιο δύσκολο απ’ όλα, το ότι αναφέρεται το έργο σε πραγματικά γεγονότα, σε ανθρώπους που όντως έχουν ζήσει και έχουν περάσει αυτές τις στιγμές. Γι’ αυτό το λόγο δεν θέλουμε να γίνουμε αυτοί οι άνθρωποι -γιατί πολύ απλά ποτέ δεν θα μπορούσαμε να αποτυπώσουμε τα ίδια τα συναισθήματα τους, τον φόβο τους, την ένταση και την πίεση στην οποία βρέθηκαν. Δεν θα μπορούσα να νιώσω ότι ένιωσε η «Όλγα» τότε, γιατί δεν το βίωσα η ίδια, γιατί δεν ήμουν στην θέση της. Αυτό που θέλουμε είναι να μεταφέρουμε όσο το δυνατόν καλύτερα μέσω της αφήγησης στον θεατή τα γεγονότα ως έχουν, μέσα απο τα βιώματα των χαρακτήρων και να του δώσουμε τροφή για σκέψη· πως όλα αυτά συμβαίνουν και τον αφορούν.

Μαρία Κ.: Δεν ξέρω αν ήταν δύσκολο ή εύκολο ξέρω ότι δουλέψαμε αρκετά για να πετύχουμε, χωρίς πολλά γύρω-γύρω, την ουσία αυτής της ιστορίας, το ρυθμό και την έντασή της. Την αφουγκραστήκαμε, την ακολουθήσαμε. Διαβάσαμε  αρκετά και είδαμε πολλά. Σίγουρα δεν μπορείς να παρεκκλίνεις, πρέπει να είσαι συνεπής με την ιστορία και προπαντός να τη σέβεσαι.

Οι τρεις γυναίκες του έργου αντιπροσωπεύουν διαφορετικές πτυχές της ίδιας ιστορίας. Πιστεύετε ότι υπάρχουν όντως «διαφορετικές πτυχές» σε τέτοιου είδους γεγονότα;

Σταυρούλα Γ.: Σε τέτοια γεγονότα συνήθως ως πολίτες βλέποντας τα από την τηλέοραση και από τον τρόπο που παρουσιάζονται μένουμε στο “αχ, οι καημένοι, τι έπαθαν” ή “πόσο κρίμα είναι” κτλ. Εστιάζουμε λοιπόν στον πόνο του εμφανούς θύματος. Μέσα από τις αφηγήσεις των τριών γυναικών μπορούμε να δούμε τα αίτια που οδηγούν σε τέτοιες πράξεις και πόσο εύκολα το θύμα μπορεί να μετατραπεί σε θύτη όταν πλέον δεν έχει τίποτα να χάσει. Στις μέρες μας ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός είναι σε έξαρση και ένα μικρό -ευτυχώς- κομμάτι του Αραβικού κόσμου βλεπει με μίσος τον Δυτικό. Για να αλλάξει αυτό μήπως σαν πολίτες θα έπρεπε να σκεφτούμε τι έχουν προκαλέσει οι πολιτικές της Δύσης στους λαούς αυτούς;

Μαρία Σ.: Είναι 3 τελείως διαφορετικές γυναίκες, άρα, ναι, έχουμε διαφορετικές πτυχές σε τέτοιου είδους γεγονότα και σε κάθε γεγονός γιατί ο κάθε άνθρωπος λειτουργεί ξεχωριστά από τον άλλον σε ό,τι του συμβαίνει. Αυτό εξαρτάται από το ό,τι και οι τρεις έχουν γεννηθεί σε άλλη χώρα, έχουν μεγαλώσει διαφορετικά και πιστεύουν σε άλλα πράγματα, οπότε η κάθε μια φαινομενικά δεν θα βρισκόταν ποτέ στην θέση της άλλης. Από την άλλη, όμως, συναισθηματικά όλες τους σχεδόν ταυτίζονται μεταξύ τους γιατί νιώθουν φόβο, αγωνία και δεν ξέρουν τι θα γίνει το επόμενο δευτερόλεπτο, επειδή και οι τρεις είναι πιόνια αυτού του παιχνιδιού. Αν βγάλουμε όμως έξω και τα συναίσθηματα και μιλήσουμε για θύτη και θύμα, στην ουσία στο έργο βλέπουμε πως οι Τσετσένοι είναι οι θύτες και οι Ρώσοι τα θύματα, αλλά για ποιο λόγο έχουν φτάσει στο σημείο αυτόι, να είναι δηλαδή οι Τσετσένοι-θύτες και οι Ρώσοι-θύματα; Μήπως πρωτύτερα οι δυο αυτοί όροι λειτουργούσαν αντίστροφα;

Μαρία Κ.: Όταν ο άνθρωπος παίρνει μια απόσταση από τα γεγονότα μπορεί να τα δει πιο καθαρά, μπορεί να κρίνει ορθότερα.  Όταν είναι μέσα σε αυτά, πιο πολύ αισθάνεται παρά σκέφτεται λογικά.  Γι’ αυτό το λόγο δεν ξέρω αν μια Τσετσένα που έχει χάσει όλη την οικογένειά της, αν ένας άνθρωπος που έχει ζήσει την τρομοκρατία, είτε ο ίδιος, είτε η οικογένειά του, μπορεί να δει αυτές τις πτυχές, αλλά πιστεύω πως τέτοιου είδους γεγονότα προέρχονται από κάποιες αλυσιδωτές ενέργειες. Το ένα φέρνει το άλλο, ο καθένας παλεύει για το δίκιο του, για την κυριαρχία του, για τα συμφέροντα του. Ο καθένας βλέπει τα πράγματα από άλλη οπτική. Ναι, υπάρχουν διαφορετικές πτυχές αλλά όλοι ξέρουμε το αποτέλεσμα! Νεκροί άνθρωποι και παιδιά. Εδώ τελειώνουν οι πτυχές και οι αλυσίδες και εδώ είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε και από αυτό να ξεκινήσουμε.

Θεωρείτε ότι στο Nord-ost γίνεται αναφορά, άμεση ή έμμεση, στον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία;

Σταυρούλα Γ.: Στο έργο το θηλυκό στοιχείο είναι κυρίαρχο. Βλέπουμε τη γυναίκα ως σύζυγο, μάνα, εργαζόμενη, οικονομικά ανεξάρτητη αλλά και απόλυτα υποταγμένη στον άντρα και στους συγγενείς ακόμα κι όταν μείνει χήρα, μη έχοντας δικαίωματα στην εκπαίδευση και την εργασία, ακόμα και στο ίδιο της το σώμα. Θεωρείται ανίκανη να πάρει τη ζωή της στα χέρια της από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποιο αρσενικό δίπλα της, ως προστάτης. Και το παράδοξο είναι ότι, ενώ η γυναίκα σε κάποιες κουλτούρες θεωρείται αδύναμη, παίζει τόσο σημαντικό και καθοριστικό ρόλο σε μια τρομοκρατική επίθεση, όπως αυτή του Nordost. Και δυστυχώς ακόμα στις μέρες μας η θέση της γυναίκας αλλάζει ανάλογα με το πού κοιτάς στον παγκόσμιο χάρτη.

Μαρία Σ.: Η αναφορά είναι σίγουρα άμεση γιατί και οι τρεις ρόλοι είναι γυναικείοι. Εσκεμμένα πιστεύω ο συγγραφέας έχει επιλέξει την γυναίκα ως κύριο άξονα του έργου του. Στην πραγματικότητα αυτές οι τρεις γυναίκες αποτελούν μέρος του γεγονότος, δεν ξεχωρίζουν ανάμεσα σε τόσο κόσμο, άντρες και γυναίκες αντίστοιχα. Η μαύρη χήρα εκτελεί εντολές του επικεφαλής, η όμηρος είναι μια από τους εκατοντάδες θεατές με΄σα στο θέατρο και η γιατρός περιμένει εντολές της αστυνομίας. Ο συγγραφέας όμως τις έχει φέρει στο επίκετρον για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Σπάνια οι γυναίκες έχουν τόσο κυρίαρχο ρόλο σε καταστάσει κρίσης, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγισή τους, πώς αντιμετωπίζουν την κατάσταση και πώς ανταπεξέρχονται. Μακάρι να δινόταν λίγο περισσότερη βαρύτητα στον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, όπως και στο έργο. Γιατί το έργο μας αποδεικνύει πως μια χαρά μπορούν οι γυναίκες να ανταπεξέλθουν σε τέτοιου είδους καταστάσεις.

Μαρία Κ.: Άμεση αναφορά όχι δεν γίνεται, γίνεται προφανώς έμμεση λόγω της επιλογής από τον συγγραφέα τριών γυναικών για την εξιστόρηση των γεγονότων. Ίσως οι γυναίκες πρέπει να αγαπήσουν  τις γυναίκες για να θυμίσουν στους άντρες τι είναι η αγάπη. Ναι, έμμεσα υμνεί τη γυναίκα και την θέση της στην κοινωνία. Τη γυναίκα που συμβολίζει, την οικογένεια, τη ζεστασιά, που μπορεί να μεταμορφώνει, να στηρίζει.

Nordost 02

Πόσο επίκαιρο θεωρείται ότι είναι το έργο στην Ελλάδα και στον κόσμο του 2015; Ποια άλλα γεγονότα σας έρχονται στο μυαλό όταν παρουσιάζετε στο Vault την ιστορία του «Nord-ost»;

Σταυρούλα Γ.: Κατά τη διάρκεια των προβών, αλλά και από την πρεμιέρα μας έως σήμερα, συνέβησαν γεγονότα που μας συγκλόνισαν όπως η επίθεση στο Charlie Hebdo, η απαγωγή των γυναικών από την Μπόκο Χαράμ, η Μεσόγειος έχει μετατραπεί σε υγρό τάφο για χιλιάδες πρόσφυγες, η Χρυσή Αυγή ξανά στο κοινοβούλιο, παντού εικόνες ωμής βίας και ακραίου φανατισμού και μίσους για ο,τιδήποτε διαφορετικό από εμάς. Επομένως, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στην παγκόσμια κοινότητα η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός και ο φασισμός οποιασδήποτε μορφής είναι στην ημερήσια ατζέντα.

Μαρία Σ.: Είναι άκρως επίκαιρο θεωρώ και όχι μόνο για την ελληνική, αλλά γενικά για όλες τις κοινωνίας. Γιατί βλέπουμε καθημερινά περιστατικά άκριτης βίας και πλέον έχουμε συνηθίσει μέσα σε όλο αυτό και μας φαίνεται παράξενο. Αλλά είναι αδιανόητο να έχουμε φτάσει εν έτει 2015 και να αφαιρείται η ζωή κάποιου τόσο απλά, χωρίς να έχει καμία σημασία. Στο μυαλό δυστυχώς μου έρχονται πάρα πολλά παρόμοια περιστατικά, η επίθεση στο Charlie Hebdo, ο βανδαλισμός του μουσείου της Μοσούλης, αλλά και κάθε περιστατικό βίας που ξεκινά από την διαφορετικότητα, το χρώμα, το φύλο, τη φυλή. Και αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι κάθε εβδομάδα σχεδόν συμβαίνουν ολοένα και πιο πολλά τέτοιου είδους περιστατικά…

Μαρία Κ.: Αποκεφαλισμοί από τζιχαντιστές, βόμβα στο γαλλικό περιοδικό Charlie Hedbo, σφαγή 148 ανθρώπων στην πλειοψηφία τους φοιτητών σε πανεπιστήμιο της Κένυα, ο κατάλογος είναι μακρύς. Είναι λοιπόν μια επίκαιρη παράσταση που αφορά όλους μας και αν όχι θα έπρεπε! Είμαστε οι φωνές αυτών των ανθρώπων που αξίζει να ακούσουμε.

Θεωρείτε ότι μια πόλη μπορεί να ξεπεράσει το σοκ μιας τέτοιας επίθεσης;

Σταυρούλα Γ.: Η ζωή προχωράει, οι πόλεις αργά ή γρήγορα βρίσκουν τους παλιούς τους ρυθμούς. Το θέμα είναι πως τέτοιου είδους περιστατικά μπορούν να γίνουν εφαλτήρια για ανοιχτό διαόλογο με την κοινωνία, για αναζήτηση των αιτιών τους και τρόπους αντιμετώπισης τους. Και μιλώντας για αντιμετώπιση δεν εννοώ παραπάνω μέτρα ασφαλειας αλλά για πολιτικές που θα εφαρμοστούν συλλογικά ώστε να μην ξαναγίνουμε μάρτυρες ανάλογων συμβάντων. 

Μαρία Σ.: Είναι βαρύ το πλήγμα μιας τέτοιας επίθεσης και μια πόλη είναι δύσκολο να ξεπεράσει το σοκ, ειδικά οι άνθρωποι που το έζησαν. Πάντα θα το σκέφτονται. Αυτό όμως, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει, είναι η πόλη να ξεχάσει κάτι τέτοιο και να το θυμάται μόνο την ημέρα που έχει οριστεί ως ημέρα πένθους. Πρέπει να αναλογίζονται οι άνθρωποι τους λόγους μια τέτοιας επίθεσης, να ζυγίζονται όλες οι πλευρές και το πώς αντιμετωπίστηκε στο τέλος η κατάσταση.

Μαρία Κ.: Σίγουρα όχι σύντομα και όχι όσο συνεχίζονται τέτοιου είδους γεγονότα. Ο φόβος είναι δυνατό συναίσθημα. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις γίνονται αναπάντεχα. Φοβάσαι να πας στη δουλειά σου, φοβάσαι να φας σε ένα εστιατόριο, ο φόβος σε ακολουθεί. Δεν το έχω ζήσει αλλά θεωρώ ότι περνώντας ο καιρός, ας μην προσδιορίσω πόσο, το σοκ θα ξεπεραστεί όχι όμως και η μνήμη του γεγονότος.

Για ποιον/-ους λόγο/-ους θα προτείνατε σε κάποιον να δει την παράσταση;

Σταυρούλα Γ.: Δεν ανεβάζουμε αυτή την παράσταση για ένα συγκεκριμένο target group. Η παράσταση αυτή μας αφορά όλους καθώς καταπιάνεται με  ένα θέμα κοινωνικοπολιτικό και επίκαιρο . Από εκεί και πέρα αν κάποιος αναζητάει ένα έργο για να γελάσει με την παρέα του προφανώς και δεν θα έρθει στο “Nord-Ost – Οι μέρες που ξεχάστηκαν”.

Μαρία Σ.: Πιστεύω ότι η τέχνη πρέπει να θίγει ζητήματα που αφορούν την κοινωνία και απασχολούν τον άνθρωπο. Αυτή η παράσταση έχει ένα θέμα που είναι επίκαιρο και μας αφορά όλους. Και δίνει τροφή για σκέψη σε όποιον την παρακολουθήσει. Νομίζω για αυτόν τον λόγο θα πρότεινα σε κάποιον να δει την παράσταση. Γιατί έχει να του δώσει πράγματα, να δει μια κατάσταση και από τις δύο πλευρές, να βγει έστω και λίγο διαφορετικός στο τέλος του έργου. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι μέρος αυτής της παράστασης.

Μαρία Κ.: Το κείμενό του έργου είναι συγκλονιστικό, ταρακουνάει, σου δίνει αμέτρητες εικόνες, σε αφήνει να πάρεις εσύ θέση στα γεγονότα, γιατί θα πρέπει να μας αφορά όλους το θέμα της παράστασης. Για αυτούς τους λόγους και για όσους έχουμε αναφέρει ως τώρα, πρέπει να έρθει κάποιος να δει την παράσταση.

Nordost 13

Στην δική μας πόλη, την Αθήνα, ποια είναι τα αγαπημένα σας σημεία και γιατί;

Σταυρούλα Γ.: Η Αθήνα μπορεί να μην είναι μια όμορφη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δυστυχώς την έχουμε καταστρέψει. Αρχιτεκτονικά βιάστηκε προς χάριν του κέρδους, οι ίδιοι οι πολίτες της την πληγώνουν καθημερινά καθώς δεν τη σέβονται.  Παρόλα αυτά έχει γωνιές που αξίζει κανείς να τις επισκέπτεται. Ένας περίπατος από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου έως το Θησείο ή μια βόλτα στους Αέρηδες και τα στενά της Πλάκας, στα Άνω Πετράλωνα με τα νεοκλασικά και το Φιλοπάππου, σε κάνει να λες “ναι, αξίζει τελικά να ζω στην Αθήνα”.

Μαρία Σ.: Το κέντρο της πόλης. Αγαπώ το κέντρο της Αθήνας, ειδικά τα βράδια. Πλάκα, Μοναστηράκι, Εξάρχεια. Είναι μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, έχει πολύ ωραίο παλμό και μια ιδιαίτερη αύρα. Συγκεκριμένα, αγαπημένο μου σημείο είναι ένα μπαλκονάκι στην Πλάκα, λίγο πιο κάτω από τα βραχάκια της Ακρόπολης, που μπορώ να κάθομαι με τις ώρες. Το γιατί δεν μπορώ να το διατυπώσω με ακρίβεια, νομίζω απλά ότι εκεί έχει μια απίστευτη ηρεμια και ταυτόχρονα μια απέραντη ενέργεια που σου δίνει η θέα της φωτισμένης πόλης.

Μαρία Κ.: Η γειτονιά μου, εκεί που βρίσκονται οι αγαπημένοι μου άνθρωποι και οι εφηβικές μου αναμνήσεις, ο ναός του Απόλλωνα στο Σούνιο για τη θέα του και το δέος που νοιώθεις, τα στενά της Πλάκας για την ομορφιά τους· γιατί το παλιό έχει την αξία του.

Τελικά, τι χρειάζεται κανείς για να αγαπήσει την πόλη στην οποία ζει;

Σταυρούλα Γ.: Για να αγαπήσει κανείς την πόλη που ζει θα πρέπει και η ίδια η πόλη να τον αγαπάει. Με λίγα λόγια μια βιώσιμη πόλη με καλά μέσα μαζικής μεταφοράς, καθαρή και φιλική προς τους πεζούς, τους ποδηλάτες, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, σημεία αναψυχής, όπως πάρκα και πλατείες όπου ο κόσμος μπορεί να κάτσει (εγκληματική η ανάπλαση της Ομόνοιας) και ασφάλεια οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ώστε να μπορεί το ιστορικό και εμπορικό κέντρο της Αθήνας να έχει ζωή 24 ώρες το 24ώρο χωρίς να αποκλείουμε δρόμους λόγω του φόβου και της υποβάθμισης.

Μαρία Σ.: Αρχικά χρειάζεται η λέξη ΑΓΑΠΗ. Μέσα σου να έχεις αγάπη για τα πράγματα, για τους ανθρώπους, για τα μέρη που συχνάζεις και που ζεις. Αν δεν αγαπάει κάποιος την πόλη στην οποία ζει, πρέπει να ψάξει να βρει λόγους για να την αγαπήσει, να την εξερευνήσει, να της “επιτρέψει” να του δείξει τα όμορφα και τα άσχημα σημεία της και να αγαπήσει και τα δύο εξίσου. Πιστεύω πως αν όλοι αγαπούσαμε την πόλη στην οποία ζούμε, θα γινόμασταν καλύτεροι και εμείς και αυτή. Άρα αξίζει να ψάξουμε να βρούμε λόγους για να την αγαπήσουμε…εκτός αν τους έχουμε βρει ήδη.

Μαρία Κ.: Να ζήσει μέσα στην πόλη του, να έχει αναμνήσεις, να δει τα άσχημα και τα καλά της, να την γυρίσει, να την παρατηρήσει, να την αποδεχτεί.

Nordost 07

Η παράσταση “NORD-OST, μέρες που ξεχάστηκαν” ανεβαίνει κάθε Σάββατο (23:30) και Κυριακή (21:30) και για λίγες ακόμα παραστάσεις (μέχρι 7/06) στον Πολυχώρο Vault στον Κεραμεικό (Μελενίκου 26).

Συντελεστές: Το έργο είναι του συγγραφέα Torsten Buchsteiner. Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας, Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Λάσκαρης, Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Μπίκα, Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Γεωργόπουλος, Φωτισμοί: Άννα Ρεμούνδου, Εκτέλεση Παραγωγής: Σοφία Παναγοπούλου, Φωτογραφιές -Video: Θοδωρής Θεοδώρου, Αφίσα: Nίκος Παναγόπουλος, Ενδυματολόγος: Τόνια Πλατανά, Παραγωγή: Βack Up Theatre

Bikini operation

9f38237d2a67067fc0ec46a607fabc9a

Mε τέτοια που’ χω ψυχολογία, πώς θα βγω στην παραλία;

Ελληνιστί: «επιχείρηση μπικίνι», δηλαδή η απαραίτητη ψυχολογική και σωματική προετοιμασία για το…υπέρτατο καλοκαιρινό τόλμημα! Η διαδικασία έχει διάφορα στάδια και ξεκινάει γύρω στις αρχές Μαρτίου. Εκεί που έχουν τελειώσει οι γιορτές των Χριστουγέννων ήδη ένα δίμηνο πριν και ακόμα δεν έχεις καταφέρει να χάσεις τα δυο-τρία κιλάκια που έβαλες από τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα. Το μήνα Μάρτιο λοιπόν αποφασίζεις ότι θα κάνεις δίαιτα! Δεν έχεις περιθώρια· πρέπει να προλάβεις, έρχεται το Πάσχα σε ένα μήνα και πρέπει να έχεις χάσει τουλάχιστον τα κιλά των προηγούμενων διακοπών… Η δίαιτα δεν ξεκινάει ποτέ, αντιθέτως ασπάζεσαι το σουξέ του Κιάμου και την αναβάλλεις από Δευτέρα σε Δευτέρα, μέχρι που φτάνει η Μεγάλη Δευτέρα. Εντάξει, θα νηστέψεις άρα θα αδυνατίσεις λιγουλάκι και θα συνεχίσεις οπωσδήποτε μετά το Πάσχα. Αμ δε! Να οι γαριδομακαρονάδες, να οι πατάτες οι τηγανητές, να οι χαλβάδες και τα λοιπά νηστίσιμα εδέσματα, γκουρμέ και μη. Συν άλλα δύο κιλά στην καλύτερη! Την Κυριακή του Πάσχα δε, δεν μπορείς να συνέλθεις από όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και ούτε για αρνιά ούτε για κοκορέτσια έχεις όρεξη, αλλά εντάξει να μην τσιμπήσεις λίγο για το καλό;

Μετά το Πάσχα, δεν έχεις άλλη επιλογή! Τέρμα τα ψέματα, έχεις αποφασίσει ότι αυτό το καλοκαίρι θα είσαι κορμάρα στην παραλία. Άλλωστε σε περιμένει κι εκείνο το καυτό σορτσάκι στο οποίο δεν μπαίνεις τα τελευταία τρία χρόνια! Δίαιτα και γυμναστήριο, φουλ πρόγραμμα – δεν προλαβαίνεις, έχει φτάσει Μάιος! Κομμένα τα γλυκά, κομμένα τα τηγανητά, κομμένα τα βραδινά – διάδρομος, ποδήλατο και άγιος ο Θεός! Αλλά έλα όμως που το γυμναστήριο είναι γεμάτο τις ώρες που θέλεις να πας, είναι όλοι ήδη πολύ γυμνασμένοι συγκριτικά με εσένα σε εκνευριστικό βαθμό (καλά πότε πρόλαβαν;) και εν πάσει περιπτώσει δεν σου ταιριάζει αυτός ο τρόπος γυμναστικής! Σιγά-σιγά, εφευρίσκεις και άλλες ευφάνταστες δικαιολογίες και η ιδέα του γυμναστηρίου εξαφανίζεται από το χάρτη. Στο μεταξύ, καλοκαίρι είναι να μη φας ένα παγωτό; Ε, και ένα-δύο κοκτέιλ επιβάλλονται εδώ που τα λέμε!

From Pinterest

Ιούνιος και η ζυγαριά σταθερή. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ποιος κάνει δίαιτα όμως μέσα στην εξεταστική; Και αν δεν υπάρχει εξεταστική, όλο και κάποιος ανασταλτικός παράγοντας θα κάνει την εμφάνισή του. Εντάξει, δεν θες να χάσεις οκτώ, ας χάσεις δυο-τρία κιλά και θα είσαι οκ. Όλα είναι θέμα απόφασης. Ταυτόχρονα συνειδητοποιείς ότι είσαι σαν το γάλα και δεν μπορείς να βγεις έτσι στην παραλία. Με αυτές τις βροχές όμως πώς να μαυρίσεις; Η λύση είναι μία και λέγεται solarium! Μερικά ψεκάσματα και…σούπερ! Εκεί που είσαι όμως μέσα στο μικροσκοπικό θάλαμο και σκέφτεσαι «δεν πρέπει να την πάθω όπως ο Ρος στα Φιλαράκια/δεν πρέπει να την πάθω όπως ο Ρος στα Φιλαράκια!», μέχρι να προλάβεις να τελειώσεις τη σκέψη σου έχεις ήδη γίνει από τη μία πλευρά σαν τη Φουρέιρα! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, άλλωστε στην οικογένεια της μαμάς σου δεν ήταν ένας προπάππος από τη μακρινή Κολομβία;

Ιούλιος. Το ημερολόγιό σου θυμίζει κάτι χειρότερο από αυτό της Μπρίτζετ Τζόουνς: οκτώ κιλά περισσότερα από πέρσι το καλοκαίρι, μπροστινή πλευρά μελαμψή με μούρη ελαφρώς κατάμαυρη, πιθανότητα να χωρέσεις στο άτιμο σορτσάκι καμία και ασφαλώς στο γυμναστήριο πηγαίνεις μόνο απέξω κι αυτό για να πας στον φούρνο δίπλα που φτιάχνει ωραίες τυρόπιτες (ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτήν την αναθεματισμένη σύμπτωση που δίπλα από κάθε γυμναστήριο υπάρχει ένας ονειρεμένος φούρνος/ζαχαροπλαστείο!). Μην πτοείσαι. Όλοι και όλες είναι στην ίδια μοίρα. Κανείς δεν κατάφερε ούτε φέτος να φτιάξει το τέλειο σώμα, να βγει ήδη ομοιόμορφα μαυρισμένος-η στην παραλία, να διώξει ολοσχερώς την άτιμη την κυτταρίτιδα κλπ. Και μην κοιτάς που υπάρχουν μερικοί-μερικοί που κυκλοφορούν γραμμωμένοι και μαυρισμένοι από το Μάη μήνα…προφανώς αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων, ειδικά «σχεδιασμένη» για να σπάει τα νεύρα των υπόλοιπων κοινών θνητών που κάθε άνοιξη θα ξεκινούν bikini operation για να το έχουν ήδη αναιρέσει λίγο πριν μπει το καλοκαίρι…!

(Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα “Southcity”)

Το τραγούδι “Μπικίνι τσα τσα” τραγουδάει η Ισιδώρα Μπουζιούρη μαζί με την Αφροδίτη Μάνου στην μουσική παράσταση “30 χρόνια Νυχτερινή Εκπομπή”.

White 2015..

IMG_7428_Snapseed

Hi everyone! First of all happy new year! First post for this year with snow in Athens for the past 3 days..  Below some pics from a stroll around the neighborhood..

IMG_7490_Snapseed

IMG_4784

IMG_7259_Snapseed

IMG_7269_Snapseed

IMG_7277_Snapseed

IMG_7298_Snapseed

IMG_7350_Snapseed

 

IMG_7443_Snapseed

IMG_7385_Snapseed

IMG_4778

IMG_7389_Snapseed

IMG_7407_Snapseed

IMG_7304_Snapseed

IMG_7425_Snapseedd

Thanks to Nikos for the photo of me above!

Zing Boom!

Zing boom! Αυτό το εκκωφαντικό “επιφώνημα” από μόνο του μπορεί να περιγράψει την Ισιδώρα Μπουζιούρη! Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που όταν τους γνωρίζεις, γίνεται μέσα σου μια έκρηξη συναισθημάτων. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, γιατί η ίδια έχει μια εκρηκτική προσωπικότητα και ένα εξίσου εκρηκτικό ταλέντο.

Την Ισιδώρα τη γνώρισα όταν “εξαπάτησε” τη δασκάλα μας με ένα αθώο ψέμα για να καθίσει μαζί μου στην τάξη. Τότε ήμουν πολύ μικρή για να αντιληφθώ τη σαρωτική παρουσία της στη ζωή μου. Από τότε δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να θαυμάζω την αστείρευτη ζωντάνια της, να συγκλονίζομαι κάθε φορά που την ακούω να τραγουδάει και να μαγεύομαι όταν ανεβαίνει σε μουσικές και θεατρικές σκηνές.

unnamed

Με πολλή χαρά, λοιπόν, σας προσκαλώ να την ακούσετε κι εσείς στη μουσική παράσταση “Zing Boom” όπου παρέα με τον εξαιρετικό μουσικό Τάσο Χαλκίδη, θα προκαλέσουν μια μουσική έκρηξη με εκλεκτούς καλεσμένους όπως η Björk, η Edith Piaf, ο Τσιτσάνης, η Μάνου κλπ.

“Μετά το «Μπι Άουρ Γκεστ», τη βεγγέρα που αγαπήθηκε και μας έφερε κοντά, έρχεται το παράτολμο πείραμα του “Zing Boom”. Οι κανόνες είναι απλοί: Η Ισιδώρα εκσφενδονίζει (κάνει zing) ηπειρώτικα, βραζιλιάνικα, γαλλικά, ρεμπέτικα, μπαλάντες, σουΐνγκ, λάτιν, τζαζ, χορευτικά, ακουστικά, πρωτάκουστα κι ανήκουστα κι ο Τάσος προσπαθεί να τα προσγειώσει στα μαλακά και να αποφύγει την έκρηξη (δηλαδή το boom).”

Πρώτη στάση το Laluk Cafe, Γέωργιου Ολυμπίου 15 στο Κουκάκι το Σάββατο 18 Οκτωβρίου στις 10:00 μ.μ.

Είσοδος Ελέυθερη.

unnamed2

Η Ισιδώρα Μπουζιούρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Άκουσε πολλά παραδοσιακά τραγούδια, σποούδασε βιολί, πιάνο, θεωρητικά και τραγούδι, είναι αιωνίως τελειόφοιτη του Τμήματος Μουσικών Σπουδών, αποφοίτησε όμως από την Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και έφτασε μέχρι το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για να προπονηθεί στο Musical Theater. θα τη συναντήσετε απ’ το να να παίζει αρχαία δράματα μεχρι να τραγουδάει στο γάμο του καλύτερού σας φίλου.

Ο Τάσος (ή Αναστάσιος) Χαλκίδης γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Γκύζη. Σάρωσε τα πτυχία και τα διπλώματα μουσικής (πιάνο, ωδική, αρμονία, αντιστιξη, φυγή,) με άριστα. Έτσι ανταποκρίνεται με θαυμαστή επιτυχία σε απαιτητικές τραγουδίστριες, avant garde μπάντες και ατίθασους μαθητές.

Ακούστε την Ισιδώρα στο soundcloud εδώ.

“Unofficial” Goodbye..

The time has come.. I just left my house in Florence and I’m on my way to Ancona and then to my hometown, Athens.

20140722-071225-25945107.jpg

This change will be really difficult at first. Of course I’ll miss this amazing city and all the people I’m leaving behind. This is an unofficial goodbye not only because I’m coming back soon for my thesis, but because I intend to visit really often! So beware!
Below some photos from this last week in Florence. Have a nice day people!

IMG_4476u

IMG_4441_Snapseed

IMG_4465u

IMG_4439u

IMG_4514u

10409384_10154332930550526_7281849855576797091_n

20140722-031906-11946557.jpg

20140722-031906-11946779.jpg

20140722-031908-11948265.jpg

20140722-071520-26120099.jpg

Counting down

IMG_20130818_194727

Μέσα Ιουλίου και στην Αθήνα βράζει ο τόπος. Δρόμοι μισοάδειοι. Η πόλη περιμένει να αδειάσει τελείως, οι Αθηναίοι να φύγουν σε κάποια εξοχή, ιδανικά σε κάποιο νησί, να αδειάσει μαζί με την πόλη και το μυαλό και να επέλθει η επιθυμητή…νιρβάνα!

Η φετινή χρόνια ήταν -για εμένα προσωπικά- πολύ κουραστική. Κυρίως ψυχολογικά, γιατί βρισκόμουν σε μια ατέρμονη αδημονία, μετρούσα μέρες, έχοντας συνεχώς μπροστά μου κάτι να περιμένω, ενα ταξίδι, τις εκλογές, μια πρεμιέρα (όχι δική μου!), μια μετακόμιση. Και τώρα, που έγιναν όλα αυτά, μαζεύω τα κομμάτια μου και περιμένω να έρθει ο Αύγουστος, ο σωτήριος μήνας των καλοκαιρινών διακοπων, της θαλασσινής αιγαιοπελαγίτικης δροσιάς, μαγείας και αποφόρτισης…

Αλλά περιμένω κι άλλα πράγματα. Περιμένω να ξαναβρεθώ στη σαγηνευτική Επίδαυρο. Περιμένω πώς και πώς να έρθει η Χρυσούλα (aka chryspa) πίσω, να κάνουμε catch up και να οργανώσουμε όμορφα πράγματα, να μαγειρέψουμε, να φωτογραφίσουμε (-ει), να φάμε, να γνωρίσουμε κόσμο, να κάνουμε βόλτες και πάει λέγοντας! Περιμένω το Σεπτέμβρη, που θα ανέβει για πρώτη φορά η αγαπημένη μου φίλη Ισιδώρα στη σκηνή του Ηρωδείου (περισσότερα για αυτό σύντομα!). Περιμένω τη νέα σεζόν, που θα έχουν όλα μπει στην “θέση” τους και θα συνεχίσουμε με ακόμα περισσότερη διάθεση και ενέργεια και αγάπη την καθημερινότητά μας. Η ζωή είναι μπροστά!

Εύχομαι να βρίσκεστε ή να βρεθείτε σύντομα σε κάποια παραλία, να ξεκουραστείτε και να διαβάσετε πολλά, ωραία βιβλία, να δοκιμάσετε ωραία πιάτα, να κάνετε πολλά μπάνια και να φάτε πολλά παγωτά.

 

The summer is here!

Dear friends,

The summer is finally here in Athens. Stay tuned!

image

Aires Mateus..

On Monday I attended a lecture by Manuel Aires Mateus which was held at Kent State University at the beautiful Palazzo Dei Cerchi. Manuel Aires Mateus and his brother Francisco have an architectural studio in Portugal since 1988. They are both teaching in Lisbon and they are often invited for conferences and seminars all around the world.

IMG_8600

At the lecture he presented Casa na AreiaCabanas no Rio, House in Fontinha, House in Alcobaça, School at Vila Nova da Barquinha and finally an office building at Lisbon which is under consruction. 

IMG_8556

We build the limits but what is crucial is the void.

IMG_8555

Architecture has to provide the layer, then life has to fullfil the other layers. 

IMG_8557

 Architecture is about the perfect control of a situation.

20140408-025654.jpg

IMG_8572

20140408-025720.jpg

Thanks to Enrico for the photo of me and Elisabetta with Manuel Aires Mateus.

20140408-025711.jpg

photos © chrysoula papagianni

 

 

 

 

 

Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος…

Είναι λοιπόν Παρασκευή βράδυ,14 Μαρτίου 2014 και κάθομαι στον υπολογιστή με πρόθεση να γράψω ένα κείμενο ενόψει των γενεθλίων μου. Η ιδέα αυτή μου ήρθε την Τετάρτη, ενώ περίμενα το μετρό στη Δάφνη. Είχα στα αυτιά μου το mp3 και έπαιζε το νέο και πολύ αγαπημένο Ordinary Love των U2. Σιγοτραγουδώντας τους στίχους, έφτασα να τους αναλύω, χωρίς να το έχω πρόθεση. Κάτι η ρομαντική φύση του ζωδίου, κάτι οι ευαισθησίες που μεγαλώνω άλλο ένα χρόνο και κάνω έναν ακόμη απολογισμό της ζωής μου, κατέληξα σε αυτό που έχουμε αιώνες τώρα κάτω από τη μύτη μας, αλλά τείνουμε να ξεχνάμε. Ο άνθρωπος αυτό που χρειάζεται πέρα και πάνω απ’ όλα είναι η αγάπη. Η συνηθισμένη. Η καθημερινή.

Image

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με ένα άτομο που εκτιμώ βαθιά και θαυμάζω, σχετικά με τα κείμενα μου. Σχεδόν ότι έχω γράψει μέχρι στιγμής, ήταν είτε προσωπικές εμπειρίες, είτε κάποια ιδέα που άφησα να ωριμάσει, είτε πάγιες θεωρήσεις σε σπουδαίους τομείς της ζωής, είτε απλές συζητήσεις με φίλους που πήραν σάρκα και οστά. Αυτό που έλειπε (σχεδόν) σε όλες, ήταν ο α’ ενικός. Με ρώτησε λοιπόν γιατί δεν τοποθετώ τις σκέψεις μου στον πρώτο ενικό, σα να μη θέλω να τις δείξω. Και είχε δίκιο. Ο γ’ ενικός νομίζω σε «προστατεύει», γενικεύει τις φράσεις και τα νοήματα. Κάνει τον αναγνώστη κοινωνό αυτού που εσύ καταθέτεις μέσα από την ψυχή σου, σα να θες να το μοιραστείς μαζί του, σα να θες να σου πάρει λίγο από το φορτίο που ενδεχομένως κουβαλάς.

Αυτό το άρθρο όμως έπρεπε να είναι στον α’ ενικό. Γιατί είναι ένα κείμενο δοσμένο από καρδιάς σε κάποια πρόσωπα που σημάδεψαν (άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο), θέλοντας – και μη- τη ζωή μου. Είναι πέρα και πάνω απ’ όλα η οικογένεια μου, που παρ’ όλες τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε, περνάμε και  αναπόφευκτα θα περάσουμε, είμαι ευτυχισμένη για όσα μου έδωσαν, μου δίνουν και θα συνεχίσουν να μου δίνουν ανιδιοτελώς μέχρι να μας χωρίσει ο χρόνος.

Μικρή είχα διαβάσει κάπου τη φράση «οι φίλοι μας είναι η περιουσία μας». Το είχα αντιγράψει σε κάποιο σχολικό βιβλίο λοιπόν (του Λυκείου νομίζω), και είχα συμπληρώσει δίπλα: «άρα εγώ είμαι πλούσια». Ερχόμαστε μόνοι σε αυτό τον κόσμο (αν δεν είμαστε δίδυμα ή τρίδυμα κλπ) και μόνοι φεύγουμε. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας, από νήπια, μέχρι και το τέλος της ζωής μας, συναντούμε στο δρόμο μας ανθρώπους και δένουμε τις ζωές μας με τις δικές τους για μήνες, χρόνια. Κάποιοι από αυτούς ξεκινούν μαζί μας, όμως δε συνεχίζουν στο πλάι μας στην πορεία της ζωής, άλλους τους συναντάς, σε συντροφεύουν για λίγο,  και αργότερα εγκαταλείπουν. Άλλοι βρίσκονται στο δρόμο σου ενώ εσύ συνεχίζεις την πορεία σου και σε συντροφεύουν μέχρι τη γραμμή τερματισμού, ενώ άλλοι σε συντροφεύουν από την αρχή μέχρι και το τέλος. Μέχρι στιγμής, είχα την τύχη και την ευτυχία να γνωρίσω όλα τα παραπάνω είδη των «συνοδοιπόρων». Άλλοι έκαναν το ταξίδι μου πιο εύκολο, άλλοι  λίγο πιο δύσκολο, άλλοι εξακολουθούν να με ανακουφίζουν με την παρουσία τους καθημερινά: όλοι όμως έκαναν το ταξίδι μου πολύ, πολύ ενδιαφέρον.

Σήμερα, και ενώ περίμενα στο ΙΚΑ ώρες ατέλειωτες (αθάνατο ελληνικό δημόσιο), τελείωσα επιτέλους το βιβλίο «Οι κερασιές θ’ ανθίσουν κι εφέτος», του Μενέλαου Λουντέμη. Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι έχω διαβάσει ελάχιστα ελληνική λογοτεχνία, και όταν χάζευα τη βιβλιοθήκη της μαμάς μου, το μάτι μου έπεσε στον τίτλο του βιβλίου. Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο τίτλος με εντυπωσιάζει από μικρό παιδί, όταν καταπιάστηκα με την ανάγνωση του όμως, άρχισα να απορώ αν και πότε θα ανθίσουν ποτέ αυτές οι κερασιές. Στην πορεία, το βιβλίο με συγκίνησε παραπάνω απ’ όσο περίμενα, και στο τέλος οι κερασιές άνθισαν. Ο τίτλος; Σίγουρα κυριολεκτικός, αλλά και αλληγορικός.

Image

Οι κερασιές ανθίζουν κάθε χρόνο μέσα Απριλίου – τέλη Μαΐου, και είναι υπέροχα τα άνθη τους, όπως υπέροχη είναι και η άνοιξη στο σύνολο της. Ίσως λόγω γενεθλίων είναι η αγαπημένη μου εποχή (αν εξαιρέσουμε μια αλλεργία μου). Είναι μοναδικό πόσο εντυπωσιακά όμορφη είναι η  απλότητα ενός ανθισμένου δέντρου, σου χορταίνει το μάτι και σε γεμίζει ελπίδες.

Όπως και πόσο όμορφο είναι ένα μήνυμα στο κινητό από την Θεοδώρα που θέλει να πάμε για καφέ (ενώ πάντα καταλήγουμε να τρώμε), από την Αγάπη που σε ρωτάει αν έχεις χρόνο να σε δει (ενώ η ίδια μπορεί να πνίγεται), ένα τηλεφώνημα (και δυο και τρία) από το Μπάμπη που σου προτείνει (500 χρόνια τώρα, γείτονας και “αδελφός μου”) να πάτε για περπάτημα ή να πάτε για καφέ την τάδε ώρα γιατί απλά του έλειψες – αλλά δε στο λέει. Είναι ξεχωριστό όταν η (εξαφανισμένη συνήθως) Τετέ σε παίρνει δήθεν λέει  «για ένα χαλαρό ποτάκι» (που κάποτε αυτό μεταφραζόταν σε ξενύχτι μέχρι το πρωί- όχι πια!), ή όταν στέλνει η  ομολογουμένως πολυάσχολη Ελευθερία να προτείνει μια μοναδική εναλλακτική πρόταση.Ή η Ράνια, η οποία εμφανίζεται και εξαφανίζεται, αλλά κάθε φορά που σε συναντάει σε πνίγει στην αληθινή αγκαλιά της. Ή η Αλίκη (και οι 2, φίλες από το φροντιστήριο) που σε παίρνει στη χάση και στη φέξη και ξεκαρδίζεστε ακόμα με τα ίδια αστεία, 10 χρόνια μετά.

Μοναδική είναι η χαρά όταν σε παίρνουν (σπανιότερα πια λόγω χρόνου) τα φιλαράκια σου από το πανεπιστήμιο γιατί τους έλειψες: Σταύρος, Βασίλης, Λίτσα, ή όταν η Όλγα που έχεις να δεις αιώνες (σχολείο), γίνεται το τελευταίο διάστημα μέρος της καθημερινότητας σου, με αυτή τη γνώριμη οικειότητα, ή όταν της βαράει της Μαρίνας (συνάδελφος και πλέον πολύ αγαπημένη φίλη) να σε πάρει μεσ’ τα μαύρα μεσάνυχτα να δει τι κάνεις και να μοιραστεί μαζί σου τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες. Επίσης η Κατερίνα Σ., (φίλη και συμπαραγωγός) που όταν βρισκόμαστε (κι ας έχουμε αιώνες) είναι σα να μην πέρασε μια μέρα. Είναι αρκετοί οι φίλοι που δεν υπάρχουν πια στη ζωή μου (κάποιοι υπάρχουν όχι όσο θα ήθελα): Ζωή (η παιδική μου φίλη), Κατερίνα Μ., Μαρίλη, Ολυμπία, Φαίη, Γιάννης Σ. και άλλοι, αρκετοί που όμως κρατάω  και πάντα θα κρατάω μέσα στην καρδιά μου.

Η μεγαλύτερη όμως ανακούφιση είναι όταν με παίρνει τηλέφωνο (πάντα) η Αγλαΐα, με το  γλυκό της λόγο, να με ανακουφίσει, να με παρηγορήσει, να με ζεστάνει. Και τέλος η Βερόνικα, με την οποία τρωγόμαστε μια ζωή σαν το σκύλο με τη γάτα, που με μαλώνει, που της τη λέω, που όμως δε μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς εκείνη, γιατί είναι πάντα δίπλα μου.

Image

Κι ένα μικρό… «δώρο» από εμένα για’σας… Κάποτε τα τραγουδήσαμε παρέα, σας τα αφιερώνω!

Κι αυτό αφιερωμένο σε όλους σας…

*με την ελπίδα να συνεχίσω για πολλά χρόνια να βλέπω στο πλάι σας τις κερασιές να ανθίζουν…

%d bloggers like this: