NORD-OST, μέρες που ξεχάστηκαν

Η παράσταση “ΝORD-OST μέρες που ξεχάστηκαν” είναι μια από τις καλύτερες παραστάσεις που παρακολουθήσαμε, κατά την φετινή θεατρική σεζόν. Προκειται για ένα έργο σύγχρονο, δυνατό, πολιτικό, το οποίο ο Βαγγέλης Λάσκαρης επέλεξε να ανεβάσει μέσα από μια ροκ, κινηματογραφική ματιά. Η μουσική επένδυση της παράστασης τής προσδίδει συγκεκριμένο χαρακτήρα, δεν λειτουργεί ως απλή υπόκρουση. Η Μαρία Σαρέλη, η Μαρία Καλυβά και η Σταυρούλα Γκιόκα ενσαρκώνουν τρεις διαφορετικές γυναίκες που πήραν μέρος στην ομηρία που έλαβε χώρα στο θέατρο της Μόσχας το 2002. Κάθε γυναίκα αφηγείται την ιστορία από την δική της σκοπιά, μέχρι η ιστορία τους να γίνει ένα.

Μετά την παράσταση “στριμώξαμε” στο φουαγιέ του Vault τις τρεις πρωταγωνίστριες και -ευτυχώς- είχαν να μας πουν πολλά! Να σημειωθεί ότι τις μισές ερωτήσεις τις έκανε για λογαριασμό του urbanzip η εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος και φίλη Μαρία Νταλαούτη!

Nordost 01 Από αριστερά: η Μαρία Σαρέλη, η Μαρία Καλυβά και η Σταυρούλα Γκιόκα. Τι πραγματεύεται το έργο; Αλήθεια, πώς το επιλέξατε;

Σταυρούλα Γ.: Η παράσταση μας πραγματεύεται ένα πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στη Μόσχα τον Οκτώβριο του 2002. Σε ένα κεντρικό θέατρο της Μόσχας, όπου εκείνη την ώρα παιζόταν η παράσταση του μιούζικαλ Nordost, εισέβαλαν 42 Τσετσένοι αυτονομιστές και κράτησαν τους θεατές ως ομήρους περίπου για τρείς ημέρες. Οι Τσετσένοι είχαν ως κύριο αίτημά τους την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή της Τσετσενίας. Στην επιχείρηση συμμετείχαν και γυναίκες που είχαν χάσει τους άντρες τους και άλλους συγγενείς τους στον πόλεμο με την Ρωσία και μπήκαν στο θέατρο ζωσμένες με εκρηκτικά, οι επονομαζόμενες και μαύρες χήρες. Η επιλογή του έργου έγινε από τον σκηνοθέτη μας, τον Βαγγέλη Λάσκαρη.

Μαρία Σ.: Η παράσταση αφορά την 57ωρη ομηρία 850 ανθρώπων, σε ένα θέατρο στη Μόσχα από Τσετσένους αυτονομιστές, που έχουν ως αίτημα να σταματήσει ο πόλεμος στην Τσετσενία. Πρόκειται για τις μαρτυρίες τριών γυναικων, που έζησαν λεπτό προς λεπτό το γεγονός αυτό, η καθεμιά από διαφορετική σκοπιά. Το έργο δεν το επέλεξα εγώ, εκείνο με επέλεξε κατά κάποιον τρόπο… Τον Ιούνιο που μας περασε με πηρε τηλέφωνο ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο Βαγγέλης, με τον οποίο γνωρίστηκα στη Δραματική και μου είπε οτι έχει να μου προτείνει κάτι. Λοιπόν, βρεθήκαμε από κοντά και νομίζω ότι από εκείνη τη στιγμή όλα είχαν δέσει από μόνα τους.

Μαρία Κ.: Το έργο πραγματεύεται μία από τις πιο μεγάλες τρομοκρατικές επιθέσεις, την επίθεση Τσετσένων αυτονομιστών το 2002 σε θέατρο στη Μόσχα με 850 ομήρους. Πραγματεύεται αυτόν τον χυδαίο πόλεμο ανάμεσα σε δύση και ανατολή, που στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων και στο όνομα της θρησκείας χάνουν τη ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι, όπως επίσης όχι ΜΟΝΟ την συγκεκριμένη τρομοκρατική επίθεση αλλά όλες αυτές που έχουν ήδη γίνει ή μπορεί να γίνουν δίπλα σου ή ακόμη χειρότερα εκεί ακριβώς που στέκεσαι. Όπως είπαμε το επέλεξε ο σκηνοθέτης μας ο Βαγγέλης Λάσκαρης, ο οποίος μου έκανε την πρόταση. Το έργο αυτό με συγκλόνισε, με ¨ξύπνησε¨, ο ρόλος της μαύρης χήρας απ’ την άλλη ήταν τόσο δελεαστικός και προκλητικός, που δεν είχα παρά να δεχτώ.

Τι κοινό έχουν οι ηρωίδες μεταξύ τους; Πιστεύετε ότι μπορεί να ταυτιστεί ο θεατής; Εσείς ταυτίζεστε με την ηρωίδα που υποδύεστε;

Σταυρούλα Γ.: Το περιστατικό το αφηγούνται τρείς γυναίκες. Μια Τσετσένα μαύρη χήρα, μία Ρωσίδα θεατής, η οποία βρισκόταν στο θέατρο με τον άντρα της και το παιδί της, και μία Λετονή γιατρός που μπήκε στο θέατρο για να προσφέρει ιατρική περίθαλψη στους ομήρους ενώ ανάμεσα τους, βρισκόντουσαν η κόρη και η μητέρα της. Όσοι δουν την παράσταση θεωρώ ότι δεν θα ταυτιστούν με καμμιά από τις ηρωίδες. Φωτίζονται τα γεγονότα και από τις τρείς πλευρές και ο θεατής έχει την ελευθερία να σκεφτεί και να κάνει τις συνδέσεις του με ανάλογα γεγονότα που συμβαίνουν όλο και πιο συχνά στις μέρες μας. Θέλω να πω πως η παράσταση δεν έχει τη λογική οι καλοί και οι κακοί, οι θύτες και τα θύματα. Η παρουσίαση δεν είναι μονοδιάστατη.

Εγώ κρατάω το ρόλο της γιατρού. Η λέξη ταύτιση είναι λίγο επικίνδυνη όχι μόνο για έναν ηθοποιό αλλά και για οποιονδήποτε. Παραπέμπει σε ψυχοπαθολογικά περιστατικά. Ασφαλώς και τον έχω αγαπήσει τον ρόλο μου και μπήκα στην διαδικασία των προβών να τον κατανοήσω και να προσπαθήσω να καταλάβω τον τρόπο που χειρίστηκε αυτήν την πολύ δύσκολη κατάσταση.

Μαρία Σ.: Το κυριότερο είναι πως είναι γυναίκες και ότι και οι τρεις βρίσκονται αντιμέτωπες με την ομηρία, ανεξαρτήτως του τι θέση έχει η καθεμία στην ιστορία και πώς θα εξελιχθεί εκείνη μέσα στον χρόνο. Ακόμα περισσότερα κοινά βέβαια δείχνει να έχουν μετά από αυτές τις 57 ώρες. Ο θεατής σίγουρα μπορεί να ταυτιστεί και το έργο να τον αγγίξει και να τον βάλει σε σκέψη, γιατί χρονικά και μόνο είναι ένα τόσο κοντινό μας γεγονός που δεν μπορεί κάποιος που θα δει την παράσταση να το προσπεράσει έτσι απλά χωρίς να τον επηρεάσει.

Στην παράσταση υποδύομαι την Όλγα, μια όμηρο που πήγε με την κόρη και τον άντρα της να δουν το “Nord-ost”. Νομίζω οποιοσδήποτε θα μπορούσε να ταυτιστει με αυτόν τον ρολο, για τον λόγο ότι ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να βρίσκεται σε αυτήν την θέση. Επομένως, ναι, ταυτίζομαι με την Όλγα, η οποία φοβάται για τη ζωή της, τη ζωή των αγαπημένων της και η οποία το μόνο που ήθελε ήταν να δει μια παράσταση και δε φανταζόταν ποτέ πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε σε εκείνη. Γιατί όλοι αυτό κάνουμε, κατακλυζόμαστε από τέτοιου είδους ειδήσεις αλλά νομίζουμε πως όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με μας, πως είναι πολύ μακρινά, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Όλα αυτά ειναι δίπλα μας, μας αφορούν και δεν πρέπει να τα προσπερνάμε.

Μαρία Κ.: Τρείς διαφορετικές ιστορίες ενώνονται μεταξύ τους και αυτό που τις ενώνει είναι το θέατρο και η τρομοκρατική επίθεση. Δείτε το λίγο κινηματογραφικά. Από την άλλη τώρα, είναι και οι τρείς χήρες και η κάθε μια κουβαλά το δικό της σταυρό τη δική της οικογενειακή τραγωδία. Ο θεατής τώρα θα μπορούσε να ταυτιστεί με την όμηρο αλλά ούτε το έργο καθεαυτό ούτε η σκηνοθεσία οδηγούν στην ταύτιση του θεατή με κανένα ρόλο. Το ζητούμενο είναι ο θεατής να δει με κριτική ματιά τα γεγονότα και να σκεφτεί. Όχι, προσωπικά δεν ταυτίζομαι με την ηρωίδα μου, όμως την κατανοώ και προσπαθώ να πω την ιστορία της όσο καλύτερα μπορώ.

Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε για να προσεγγίσετε τον ρόλο σας;

Σταυρούλα Γ.: Και μόνο η γνώση ότι το έργο δεν είναι μυθοπλασία και η γυναίκα που ενσαρκώνω είναι αληθινό πρόσωπο μου προσθέτει πρόσθετο άγχος αλλά και μεγάλη ευθύνη για τον τρόπο που θα παρουσιαστεί και θα μιλήσει μέσω εμού ο άνθρωπος αυτός. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, διαβάσαμε πολλά άρθρα και συνεντέυξεις σχετικές με το γεγονός, είδαμε βίντεο και πλάνα από το θέατρο κατά τη διαρκεία της εισβολής αλλά και ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν μετέπειτα με ανθρώπους που έζησαν από κοντά εκείνες τις ώρες.

Μαρία Σ.: Δεν αντιμετώπισα κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, δηλαδή και να ήθελα, δεν θα μπορούσα γιατί ο Βαγγέλης μας είχε “από κοντά”. Η αλήθεια είναι -πέρα από την πλάκα- ότι πριν προσεγγίσουμε η καθεμία τον ρόλο της ξεχωριστά, δουλέψαμε ομαδικά πάνω από το κείμενο και αυτό με βοήθησε πολύ και ως προς το να καταλάβω τον χαρακτήρα που υποδύομαι αλλά και το έργο και το τι θέλει να πει.

Μαρία Κ.: Έπρεπε να γνωρίσω και να κατανοήσω έναν τελείως διαφορετικό πολιτισμό με άλλη κουλτούρα, θρησκεία, συνήθειες, τρόπο ζωής και σκέψης. Πιστεύω πως η υπομονή και η δύναμη αυτών των γυναικών είναι τρομακτική.

Πόσο δύσκολο ήταν να ανεβάσετε ένα έργο, σχεδόν «ντοκιμαντερικό», που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο πρόσφατο παρελθόν;

Μαρία Σ.: Για εμένα αυτό νομίζω ότι ήταν το πιο δύσκολο απ’ όλα, το ότι αναφέρεται το έργο σε πραγματικά γεγονότα, σε ανθρώπους που όντως έχουν ζήσει και έχουν περάσει αυτές τις στιγμές. Γι’ αυτό το λόγο δεν θέλουμε να γίνουμε αυτοί οι άνθρωποι -γιατί πολύ απλά ποτέ δεν θα μπορούσαμε να αποτυπώσουμε τα ίδια τα συναισθήματα τους, τον φόβο τους, την ένταση και την πίεση στην οποία βρέθηκαν. Δεν θα μπορούσα να νιώσω ότι ένιωσε η «Όλγα» τότε, γιατί δεν το βίωσα η ίδια, γιατί δεν ήμουν στην θέση της. Αυτό που θέλουμε είναι να μεταφέρουμε όσο το δυνατόν καλύτερα μέσω της αφήγησης στον θεατή τα γεγονότα ως έχουν, μέσα απο τα βιώματα των χαρακτήρων και να του δώσουμε τροφή για σκέψη· πως όλα αυτά συμβαίνουν και τον αφορούν.

Μαρία Κ.: Δεν ξέρω αν ήταν δύσκολο ή εύκολο ξέρω ότι δουλέψαμε αρκετά για να πετύχουμε, χωρίς πολλά γύρω-γύρω, την ουσία αυτής της ιστορίας, το ρυθμό και την έντασή της. Την αφουγκραστήκαμε, την ακολουθήσαμε. Διαβάσαμε  αρκετά και είδαμε πολλά. Σίγουρα δεν μπορείς να παρεκκλίνεις, πρέπει να είσαι συνεπής με την ιστορία και προπαντός να τη σέβεσαι.

Οι τρεις γυναίκες του έργου αντιπροσωπεύουν διαφορετικές πτυχές της ίδιας ιστορίας. Πιστεύετε ότι υπάρχουν όντως «διαφορετικές πτυχές» σε τέτοιου είδους γεγονότα;

Σταυρούλα Γ.: Σε τέτοια γεγονότα συνήθως ως πολίτες βλέποντας τα από την τηλέοραση και από τον τρόπο που παρουσιάζονται μένουμε στο “αχ, οι καημένοι, τι έπαθαν” ή “πόσο κρίμα είναι” κτλ. Εστιάζουμε λοιπόν στον πόνο του εμφανούς θύματος. Μέσα από τις αφηγήσεις των τριών γυναικών μπορούμε να δούμε τα αίτια που οδηγούν σε τέτοιες πράξεις και πόσο εύκολα το θύμα μπορεί να μετατραπεί σε θύτη όταν πλέον δεν έχει τίποτα να χάσει. Στις μέρες μας ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός είναι σε έξαρση και ένα μικρό -ευτυχώς- κομμάτι του Αραβικού κόσμου βλεπει με μίσος τον Δυτικό. Για να αλλάξει αυτό μήπως σαν πολίτες θα έπρεπε να σκεφτούμε τι έχουν προκαλέσει οι πολιτικές της Δύσης στους λαούς αυτούς;

Μαρία Σ.: Είναι 3 τελείως διαφορετικές γυναίκες, άρα, ναι, έχουμε διαφορετικές πτυχές σε τέτοιου είδους γεγονότα και σε κάθε γεγονός γιατί ο κάθε άνθρωπος λειτουργεί ξεχωριστά από τον άλλον σε ό,τι του συμβαίνει. Αυτό εξαρτάται από το ό,τι και οι τρεις έχουν γεννηθεί σε άλλη χώρα, έχουν μεγαλώσει διαφορετικά και πιστεύουν σε άλλα πράγματα, οπότε η κάθε μια φαινομενικά δεν θα βρισκόταν ποτέ στην θέση της άλλης. Από την άλλη, όμως, συναισθηματικά όλες τους σχεδόν ταυτίζονται μεταξύ τους γιατί νιώθουν φόβο, αγωνία και δεν ξέρουν τι θα γίνει το επόμενο δευτερόλεπτο, επειδή και οι τρεις είναι πιόνια αυτού του παιχνιδιού. Αν βγάλουμε όμως έξω και τα συναίσθηματα και μιλήσουμε για θύτη και θύμα, στην ουσία στο έργο βλέπουμε πως οι Τσετσένοι είναι οι θύτες και οι Ρώσοι τα θύματα, αλλά για ποιο λόγο έχουν φτάσει στο σημείο αυτόι, να είναι δηλαδή οι Τσετσένοι-θύτες και οι Ρώσοι-θύματα; Μήπως πρωτύτερα οι δυο αυτοί όροι λειτουργούσαν αντίστροφα;

Μαρία Κ.: Όταν ο άνθρωπος παίρνει μια απόσταση από τα γεγονότα μπορεί να τα δει πιο καθαρά, μπορεί να κρίνει ορθότερα.  Όταν είναι μέσα σε αυτά, πιο πολύ αισθάνεται παρά σκέφτεται λογικά.  Γι’ αυτό το λόγο δεν ξέρω αν μια Τσετσένα που έχει χάσει όλη την οικογένειά της, αν ένας άνθρωπος που έχει ζήσει την τρομοκρατία, είτε ο ίδιος, είτε η οικογένειά του, μπορεί να δει αυτές τις πτυχές, αλλά πιστεύω πως τέτοιου είδους γεγονότα προέρχονται από κάποιες αλυσιδωτές ενέργειες. Το ένα φέρνει το άλλο, ο καθένας παλεύει για το δίκιο του, για την κυριαρχία του, για τα συμφέροντα του. Ο καθένας βλέπει τα πράγματα από άλλη οπτική. Ναι, υπάρχουν διαφορετικές πτυχές αλλά όλοι ξέρουμε το αποτέλεσμα! Νεκροί άνθρωποι και παιδιά. Εδώ τελειώνουν οι πτυχές και οι αλυσίδες και εδώ είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε και από αυτό να ξεκινήσουμε.

Θεωρείτε ότι στο Nord-ost γίνεται αναφορά, άμεση ή έμμεση, στον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία;

Σταυρούλα Γ.: Στο έργο το θηλυκό στοιχείο είναι κυρίαρχο. Βλέπουμε τη γυναίκα ως σύζυγο, μάνα, εργαζόμενη, οικονομικά ανεξάρτητη αλλά και απόλυτα υποταγμένη στον άντρα και στους συγγενείς ακόμα κι όταν μείνει χήρα, μη έχοντας δικαίωματα στην εκπαίδευση και την εργασία, ακόμα και στο ίδιο της το σώμα. Θεωρείται ανίκανη να πάρει τη ζωή της στα χέρια της από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποιο αρσενικό δίπλα της, ως προστάτης. Και το παράδοξο είναι ότι, ενώ η γυναίκα σε κάποιες κουλτούρες θεωρείται αδύναμη, παίζει τόσο σημαντικό και καθοριστικό ρόλο σε μια τρομοκρατική επίθεση, όπως αυτή του Nordost. Και δυστυχώς ακόμα στις μέρες μας η θέση της γυναίκας αλλάζει ανάλογα με το πού κοιτάς στον παγκόσμιο χάρτη.

Μαρία Σ.: Η αναφορά είναι σίγουρα άμεση γιατί και οι τρεις ρόλοι είναι γυναικείοι. Εσκεμμένα πιστεύω ο συγγραφέας έχει επιλέξει την γυναίκα ως κύριο άξονα του έργου του. Στην πραγματικότητα αυτές οι τρεις γυναίκες αποτελούν μέρος του γεγονότος, δεν ξεχωρίζουν ανάμεσα σε τόσο κόσμο, άντρες και γυναίκες αντίστοιχα. Η μαύρη χήρα εκτελεί εντολές του επικεφαλής, η όμηρος είναι μια από τους εκατοντάδες θεατές με΄σα στο θέατρο και η γιατρός περιμένει εντολές της αστυνομίας. Ο συγγραφέας όμως τις έχει φέρει στο επίκετρον για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Σπάνια οι γυναίκες έχουν τόσο κυρίαρχο ρόλο σε καταστάσει κρίσης, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγισή τους, πώς αντιμετωπίζουν την κατάσταση και πώς ανταπεξέρχονται. Μακάρι να δινόταν λίγο περισσότερη βαρύτητα στον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, όπως και στο έργο. Γιατί το έργο μας αποδεικνύει πως μια χαρά μπορούν οι γυναίκες να ανταπεξέλθουν σε τέτοιου είδους καταστάσεις.

Μαρία Κ.: Άμεση αναφορά όχι δεν γίνεται, γίνεται προφανώς έμμεση λόγω της επιλογής από τον συγγραφέα τριών γυναικών για την εξιστόρηση των γεγονότων. Ίσως οι γυναίκες πρέπει να αγαπήσουν  τις γυναίκες για να θυμίσουν στους άντρες τι είναι η αγάπη. Ναι, έμμεσα υμνεί τη γυναίκα και την θέση της στην κοινωνία. Τη γυναίκα που συμβολίζει, την οικογένεια, τη ζεστασιά, που μπορεί να μεταμορφώνει, να στηρίζει.

Nordost 02

Πόσο επίκαιρο θεωρείται ότι είναι το έργο στην Ελλάδα και στον κόσμο του 2015; Ποια άλλα γεγονότα σας έρχονται στο μυαλό όταν παρουσιάζετε στο Vault την ιστορία του «Nord-ost»;

Σταυρούλα Γ.: Κατά τη διάρκεια των προβών, αλλά και από την πρεμιέρα μας έως σήμερα, συνέβησαν γεγονότα που μας συγκλόνισαν όπως η επίθεση στο Charlie Hebdo, η απαγωγή των γυναικών από την Μπόκο Χαράμ, η Μεσόγειος έχει μετατραπεί σε υγρό τάφο για χιλιάδες πρόσφυγες, η Χρυσή Αυγή ξανά στο κοινοβούλιο, παντού εικόνες ωμής βίας και ακραίου φανατισμού και μίσους για ο,τιδήποτε διαφορετικό από εμάς. Επομένως, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στην παγκόσμια κοινότητα η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός και ο φασισμός οποιασδήποτε μορφής είναι στην ημερήσια ατζέντα.

Μαρία Σ.: Είναι άκρως επίκαιρο θεωρώ και όχι μόνο για την ελληνική, αλλά γενικά για όλες τις κοινωνίας. Γιατί βλέπουμε καθημερινά περιστατικά άκριτης βίας και πλέον έχουμε συνηθίσει μέσα σε όλο αυτό και μας φαίνεται παράξενο. Αλλά είναι αδιανόητο να έχουμε φτάσει εν έτει 2015 και να αφαιρείται η ζωή κάποιου τόσο απλά, χωρίς να έχει καμία σημασία. Στο μυαλό δυστυχώς μου έρχονται πάρα πολλά παρόμοια περιστατικά, η επίθεση στο Charlie Hebdo, ο βανδαλισμός του μουσείου της Μοσούλης, αλλά και κάθε περιστατικό βίας που ξεκινά από την διαφορετικότητα, το χρώμα, το φύλο, τη φυλή. Και αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι κάθε εβδομάδα σχεδόν συμβαίνουν ολοένα και πιο πολλά τέτοιου είδους περιστατικά…

Μαρία Κ.: Αποκεφαλισμοί από τζιχαντιστές, βόμβα στο γαλλικό περιοδικό Charlie Hedbo, σφαγή 148 ανθρώπων στην πλειοψηφία τους φοιτητών σε πανεπιστήμιο της Κένυα, ο κατάλογος είναι μακρύς. Είναι λοιπόν μια επίκαιρη παράσταση που αφορά όλους μας και αν όχι θα έπρεπε! Είμαστε οι φωνές αυτών των ανθρώπων που αξίζει να ακούσουμε.

Θεωρείτε ότι μια πόλη μπορεί να ξεπεράσει το σοκ μιας τέτοιας επίθεσης;

Σταυρούλα Γ.: Η ζωή προχωράει, οι πόλεις αργά ή γρήγορα βρίσκουν τους παλιούς τους ρυθμούς. Το θέμα είναι πως τέτοιου είδους περιστατικά μπορούν να γίνουν εφαλτήρια για ανοιχτό διαόλογο με την κοινωνία, για αναζήτηση των αιτιών τους και τρόπους αντιμετώπισης τους. Και μιλώντας για αντιμετώπιση δεν εννοώ παραπάνω μέτρα ασφαλειας αλλά για πολιτικές που θα εφαρμοστούν συλλογικά ώστε να μην ξαναγίνουμε μάρτυρες ανάλογων συμβάντων. 

Μαρία Σ.: Είναι βαρύ το πλήγμα μιας τέτοιας επίθεσης και μια πόλη είναι δύσκολο να ξεπεράσει το σοκ, ειδικά οι άνθρωποι που το έζησαν. Πάντα θα το σκέφτονται. Αυτό όμως, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει, είναι η πόλη να ξεχάσει κάτι τέτοιο και να το θυμάται μόνο την ημέρα που έχει οριστεί ως ημέρα πένθους. Πρέπει να αναλογίζονται οι άνθρωποι τους λόγους μια τέτοιας επίθεσης, να ζυγίζονται όλες οι πλευρές και το πώς αντιμετωπίστηκε στο τέλος η κατάσταση.

Μαρία Κ.: Σίγουρα όχι σύντομα και όχι όσο συνεχίζονται τέτοιου είδους γεγονότα. Ο φόβος είναι δυνατό συναίσθημα. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις γίνονται αναπάντεχα. Φοβάσαι να πας στη δουλειά σου, φοβάσαι να φας σε ένα εστιατόριο, ο φόβος σε ακολουθεί. Δεν το έχω ζήσει αλλά θεωρώ ότι περνώντας ο καιρός, ας μην προσδιορίσω πόσο, το σοκ θα ξεπεραστεί όχι όμως και η μνήμη του γεγονότος.

Για ποιον/-ους λόγο/-ους θα προτείνατε σε κάποιον να δει την παράσταση;

Σταυρούλα Γ.: Δεν ανεβάζουμε αυτή την παράσταση για ένα συγκεκριμένο target group. Η παράσταση αυτή μας αφορά όλους καθώς καταπιάνεται με  ένα θέμα κοινωνικοπολιτικό και επίκαιρο . Από εκεί και πέρα αν κάποιος αναζητάει ένα έργο για να γελάσει με την παρέα του προφανώς και δεν θα έρθει στο “Nord-Ost – Οι μέρες που ξεχάστηκαν”.

Μαρία Σ.: Πιστεύω ότι η τέχνη πρέπει να θίγει ζητήματα που αφορούν την κοινωνία και απασχολούν τον άνθρωπο. Αυτή η παράσταση έχει ένα θέμα που είναι επίκαιρο και μας αφορά όλους. Και δίνει τροφή για σκέψη σε όποιον την παρακολουθήσει. Νομίζω για αυτόν τον λόγο θα πρότεινα σε κάποιον να δει την παράσταση. Γιατί έχει να του δώσει πράγματα, να δει μια κατάσταση και από τις δύο πλευρές, να βγει έστω και λίγο διαφορετικός στο τέλος του έργου. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι μέρος αυτής της παράστασης.

Μαρία Κ.: Το κείμενό του έργου είναι συγκλονιστικό, ταρακουνάει, σου δίνει αμέτρητες εικόνες, σε αφήνει να πάρεις εσύ θέση στα γεγονότα, γιατί θα πρέπει να μας αφορά όλους το θέμα της παράστασης. Για αυτούς τους λόγους και για όσους έχουμε αναφέρει ως τώρα, πρέπει να έρθει κάποιος να δει την παράσταση.

Nordost 13

Στην δική μας πόλη, την Αθήνα, ποια είναι τα αγαπημένα σας σημεία και γιατί;

Σταυρούλα Γ.: Η Αθήνα μπορεί να μην είναι μια όμορφη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δυστυχώς την έχουμε καταστρέψει. Αρχιτεκτονικά βιάστηκε προς χάριν του κέρδους, οι ίδιοι οι πολίτες της την πληγώνουν καθημερινά καθώς δεν τη σέβονται.  Παρόλα αυτά έχει γωνιές που αξίζει κανείς να τις επισκέπτεται. Ένας περίπατος από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου έως το Θησείο ή μια βόλτα στους Αέρηδες και τα στενά της Πλάκας, στα Άνω Πετράλωνα με τα νεοκλασικά και το Φιλοπάππου, σε κάνει να λες “ναι, αξίζει τελικά να ζω στην Αθήνα”.

Μαρία Σ.: Το κέντρο της πόλης. Αγαπώ το κέντρο της Αθήνας, ειδικά τα βράδια. Πλάκα, Μοναστηράκι, Εξάρχεια. Είναι μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, έχει πολύ ωραίο παλμό και μια ιδιαίτερη αύρα. Συγκεκριμένα, αγαπημένο μου σημείο είναι ένα μπαλκονάκι στην Πλάκα, λίγο πιο κάτω από τα βραχάκια της Ακρόπολης, που μπορώ να κάθομαι με τις ώρες. Το γιατί δεν μπορώ να το διατυπώσω με ακρίβεια, νομίζω απλά ότι εκεί έχει μια απίστευτη ηρεμια και ταυτόχρονα μια απέραντη ενέργεια που σου δίνει η θέα της φωτισμένης πόλης.

Μαρία Κ.: Η γειτονιά μου, εκεί που βρίσκονται οι αγαπημένοι μου άνθρωποι και οι εφηβικές μου αναμνήσεις, ο ναός του Απόλλωνα στο Σούνιο για τη θέα του και το δέος που νοιώθεις, τα στενά της Πλάκας για την ομορφιά τους· γιατί το παλιό έχει την αξία του.

Τελικά, τι χρειάζεται κανείς για να αγαπήσει την πόλη στην οποία ζει;

Σταυρούλα Γ.: Για να αγαπήσει κανείς την πόλη που ζει θα πρέπει και η ίδια η πόλη να τον αγαπάει. Με λίγα λόγια μια βιώσιμη πόλη με καλά μέσα μαζικής μεταφοράς, καθαρή και φιλική προς τους πεζούς, τους ποδηλάτες, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, σημεία αναψυχής, όπως πάρκα και πλατείες όπου ο κόσμος μπορεί να κάτσει (εγκληματική η ανάπλαση της Ομόνοιας) και ασφάλεια οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ώστε να μπορεί το ιστορικό και εμπορικό κέντρο της Αθήνας να έχει ζωή 24 ώρες το 24ώρο χωρίς να αποκλείουμε δρόμους λόγω του φόβου και της υποβάθμισης.

Μαρία Σ.: Αρχικά χρειάζεται η λέξη ΑΓΑΠΗ. Μέσα σου να έχεις αγάπη για τα πράγματα, για τους ανθρώπους, για τα μέρη που συχνάζεις και που ζεις. Αν δεν αγαπάει κάποιος την πόλη στην οποία ζει, πρέπει να ψάξει να βρει λόγους για να την αγαπήσει, να την εξερευνήσει, να της “επιτρέψει” να του δείξει τα όμορφα και τα άσχημα σημεία της και να αγαπήσει και τα δύο εξίσου. Πιστεύω πως αν όλοι αγαπούσαμε την πόλη στην οποία ζούμε, θα γινόμασταν καλύτεροι και εμείς και αυτή. Άρα αξίζει να ψάξουμε να βρούμε λόγους για να την αγαπήσουμε…εκτός αν τους έχουμε βρει ήδη.

Μαρία Κ.: Να ζήσει μέσα στην πόλη του, να έχει αναμνήσεις, να δει τα άσχημα και τα καλά της, να την γυρίσει, να την παρατηρήσει, να την αποδεχτεί.

Nordost 07

Η παράσταση “NORD-OST, μέρες που ξεχάστηκαν” ανεβαίνει κάθε Σάββατο (23:30) και Κυριακή (21:30) και για λίγες ακόμα παραστάσεις (μέχρι 7/06) στον Πολυχώρο Vault στον Κεραμεικό (Μελενίκου 26).

Συντελεστές: Το έργο είναι του συγγραφέα Torsten Buchsteiner. Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας, Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Λάσκαρης, Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Μπίκα, Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Γεωργόπουλος, Φωτισμοί: Άννα Ρεμούνδου, Εκτέλεση Παραγωγής: Σοφία Παναγοπούλου, Φωτογραφιές -Video: Θοδωρής Θεοδώρου, Αφίσα: Nίκος Παναγόπουλος, Ενδυματολόγος: Τόνια Πλατανά, Παραγωγή: Βack Up Theatre

Advertisements

Bikini operation

9f38237d2a67067fc0ec46a607fabc9a

Mε τέτοια που’ χω ψυχολογία, πώς θα βγω στην παραλία;

Ελληνιστί: «επιχείρηση μπικίνι», δηλαδή η απαραίτητη ψυχολογική και σωματική προετοιμασία για το…υπέρτατο καλοκαιρινό τόλμημα! Η διαδικασία έχει διάφορα στάδια και ξεκινάει γύρω στις αρχές Μαρτίου. Εκεί που έχουν τελειώσει οι γιορτές των Χριστουγέννων ήδη ένα δίμηνο πριν και ακόμα δεν έχεις καταφέρει να χάσεις τα δυο-τρία κιλάκια που έβαλες από τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα. Το μήνα Μάρτιο λοιπόν αποφασίζεις ότι θα κάνεις δίαιτα! Δεν έχεις περιθώρια· πρέπει να προλάβεις, έρχεται το Πάσχα σε ένα μήνα και πρέπει να έχεις χάσει τουλάχιστον τα κιλά των προηγούμενων διακοπών… Η δίαιτα δεν ξεκινάει ποτέ, αντιθέτως ασπάζεσαι το σουξέ του Κιάμου και την αναβάλλεις από Δευτέρα σε Δευτέρα, μέχρι που φτάνει η Μεγάλη Δευτέρα. Εντάξει, θα νηστέψεις άρα θα αδυνατίσεις λιγουλάκι και θα συνεχίσεις οπωσδήποτε μετά το Πάσχα. Αμ δε! Να οι γαριδομακαρονάδες, να οι πατάτες οι τηγανητές, να οι χαλβάδες και τα λοιπά νηστίσιμα εδέσματα, γκουρμέ και μη. Συν άλλα δύο κιλά στην καλύτερη! Την Κυριακή του Πάσχα δε, δεν μπορείς να συνέλθεις από όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και ούτε για αρνιά ούτε για κοκορέτσια έχεις όρεξη, αλλά εντάξει να μην τσιμπήσεις λίγο για το καλό;

Μετά το Πάσχα, δεν έχεις άλλη επιλογή! Τέρμα τα ψέματα, έχεις αποφασίσει ότι αυτό το καλοκαίρι θα είσαι κορμάρα στην παραλία. Άλλωστε σε περιμένει κι εκείνο το καυτό σορτσάκι στο οποίο δεν μπαίνεις τα τελευταία τρία χρόνια! Δίαιτα και γυμναστήριο, φουλ πρόγραμμα – δεν προλαβαίνεις, έχει φτάσει Μάιος! Κομμένα τα γλυκά, κομμένα τα τηγανητά, κομμένα τα βραδινά – διάδρομος, ποδήλατο και άγιος ο Θεός! Αλλά έλα όμως που το γυμναστήριο είναι γεμάτο τις ώρες που θέλεις να πας, είναι όλοι ήδη πολύ γυμνασμένοι συγκριτικά με εσένα σε εκνευριστικό βαθμό (καλά πότε πρόλαβαν;) και εν πάσει περιπτώσει δεν σου ταιριάζει αυτός ο τρόπος γυμναστικής! Σιγά-σιγά, εφευρίσκεις και άλλες ευφάνταστες δικαιολογίες και η ιδέα του γυμναστηρίου εξαφανίζεται από το χάρτη. Στο μεταξύ, καλοκαίρι είναι να μη φας ένα παγωτό; Ε, και ένα-δύο κοκτέιλ επιβάλλονται εδώ που τα λέμε!

From Pinterest

Ιούνιος και η ζυγαριά σταθερή. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ποιος κάνει δίαιτα όμως μέσα στην εξεταστική; Και αν δεν υπάρχει εξεταστική, όλο και κάποιος ανασταλτικός παράγοντας θα κάνει την εμφάνισή του. Εντάξει, δεν θες να χάσεις οκτώ, ας χάσεις δυο-τρία κιλά και θα είσαι οκ. Όλα είναι θέμα απόφασης. Ταυτόχρονα συνειδητοποιείς ότι είσαι σαν το γάλα και δεν μπορείς να βγεις έτσι στην παραλία. Με αυτές τις βροχές όμως πώς να μαυρίσεις; Η λύση είναι μία και λέγεται solarium! Μερικά ψεκάσματα και…σούπερ! Εκεί που είσαι όμως μέσα στο μικροσκοπικό θάλαμο και σκέφτεσαι «δεν πρέπει να την πάθω όπως ο Ρος στα Φιλαράκια/δεν πρέπει να την πάθω όπως ο Ρος στα Φιλαράκια!», μέχρι να προλάβεις να τελειώσεις τη σκέψη σου έχεις ήδη γίνει από τη μία πλευρά σαν τη Φουρέιρα! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, άλλωστε στην οικογένεια της μαμάς σου δεν ήταν ένας προπάππος από τη μακρινή Κολομβία;

Ιούλιος. Το ημερολόγιό σου θυμίζει κάτι χειρότερο από αυτό της Μπρίτζετ Τζόουνς: οκτώ κιλά περισσότερα από πέρσι το καλοκαίρι, μπροστινή πλευρά μελαμψή με μούρη ελαφρώς κατάμαυρη, πιθανότητα να χωρέσεις στο άτιμο σορτσάκι καμία και ασφαλώς στο γυμναστήριο πηγαίνεις μόνο απέξω κι αυτό για να πας στον φούρνο δίπλα που φτιάχνει ωραίες τυρόπιτες (ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτήν την αναθεματισμένη σύμπτωση που δίπλα από κάθε γυμναστήριο υπάρχει ένας ονειρεμένος φούρνος/ζαχαροπλαστείο!). Μην πτοείσαι. Όλοι και όλες είναι στην ίδια μοίρα. Κανείς δεν κατάφερε ούτε φέτος να φτιάξει το τέλειο σώμα, να βγει ήδη ομοιόμορφα μαυρισμένος-η στην παραλία, να διώξει ολοσχερώς την άτιμη την κυτταρίτιδα κλπ. Και μην κοιτάς που υπάρχουν μερικοί-μερικοί που κυκλοφορούν γραμμωμένοι και μαυρισμένοι από το Μάη μήνα…προφανώς αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων, ειδικά «σχεδιασμένη» για να σπάει τα νεύρα των υπόλοιπων κοινών θνητών που κάθε άνοιξη θα ξεκινούν bikini operation για να το έχουν ήδη αναιρέσει λίγο πριν μπει το καλοκαίρι…!

(Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα “Southcity”)

Το τραγούδι “Μπικίνι τσα τσα” τραγουδάει η Ισιδώρα Μπουζιούρη μαζί με την Αφροδίτη Μάνου στην μουσική παράσταση “30 χρόνια Νυχτερινή Εκπομπή”.

Jack and Jill: a contemporary romance [vol. II]

1496518_368473699995532_8273731122668219134_o

Καλό μήνα σε όλους!

Χαίρομαι πολύ γιατί ξεκινάει ο Δεκέμβρης με πολύ ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά δρώμενα στα οποία συμμετέχουν φίλοι μου και ανυπομονώ να συγκινηθώ (ξανά).

Ένα από αυτά τα δρώμενα είναι η παράσταση “Jack & Jill” που ανέβηκε πέρσι με μεγάλη επιτυχία στο Vault και ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά. Θα παίζεται από σήμερα και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Life & Art Theater στον Κεραμεικό. Το έργο είναι της Jane Martin και πρόκειται για ένα σύγχρονο ρομάντζο, συγκινητικό, χιουμοριστικό, ρομαντικό, κυνικό και πολύ αληθινό, μια ιστορία αγάπης που έχουμε ζήσει ή θα ζήσουμε όλοι.

Περισσότερα μπορείτε να (ξανα)διαβάσετε στην συνέντευξη του σκηνοθέτη Βαγγέλη Λάσκαρη και της βοηθού σκηνοθέτη Σταυρούλας Γκιόκα https://urbanzip.wordpress.com/2014/02/12/jack-and-jill-a-romance-by-vangelis-laskaris/.

🙂

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Λάσκαρης

Παίζουν: Δημήτρης Κάτσης, Μαργαρίτα Παπαντώνη

Φωτισμοί: Nίκος Καραγέωργος

Βοηθοί σκηνοθέτη: Γκιόκα Σταυρούλα, Σαρέλη Μαρία

Εκτέλεση Παραγωγής: Σοφία Παναγοπούλου

Φωτογραφιές: Γιάννης Κυλπάσης

Αφίσα: Nίκος Παναγόπουλος

Επιμελεια κουστουμιών: Λυγερή Παπαγιαννάκη

Μουσική επένδυση: Βαγγέλης, Πιτσάκια, Γιάννηδες

Παραγωγή: L.A. (Life ‘n’ Art) Theater

Zing Boom!

Zing boom! Αυτό το εκκωφαντικό “επιφώνημα” από μόνο του μπορεί να περιγράψει την Ισιδώρα Μπουζιούρη! Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που όταν τους γνωρίζεις, γίνεται μέσα σου μια έκρηξη συναισθημάτων. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, γιατί η ίδια έχει μια εκρηκτική προσωπικότητα και ένα εξίσου εκρηκτικό ταλέντο.

Την Ισιδώρα τη γνώρισα όταν “εξαπάτησε” τη δασκάλα μας με ένα αθώο ψέμα για να καθίσει μαζί μου στην τάξη. Τότε ήμουν πολύ μικρή για να αντιληφθώ τη σαρωτική παρουσία της στη ζωή μου. Από τότε δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να θαυμάζω την αστείρευτη ζωντάνια της, να συγκλονίζομαι κάθε φορά που την ακούω να τραγουδάει και να μαγεύομαι όταν ανεβαίνει σε μουσικές και θεατρικές σκηνές.

unnamed

Με πολλή χαρά, λοιπόν, σας προσκαλώ να την ακούσετε κι εσείς στη μουσική παράσταση “Zing Boom” όπου παρέα με τον εξαιρετικό μουσικό Τάσο Χαλκίδη, θα προκαλέσουν μια μουσική έκρηξη με εκλεκτούς καλεσμένους όπως η Björk, η Edith Piaf, ο Τσιτσάνης, η Μάνου κλπ.

“Μετά το «Μπι Άουρ Γκεστ», τη βεγγέρα που αγαπήθηκε και μας έφερε κοντά, έρχεται το παράτολμο πείραμα του “Zing Boom”. Οι κανόνες είναι απλοί: Η Ισιδώρα εκσφενδονίζει (κάνει zing) ηπειρώτικα, βραζιλιάνικα, γαλλικά, ρεμπέτικα, μπαλάντες, σουΐνγκ, λάτιν, τζαζ, χορευτικά, ακουστικά, πρωτάκουστα κι ανήκουστα κι ο Τάσος προσπαθεί να τα προσγειώσει στα μαλακά και να αποφύγει την έκρηξη (δηλαδή το boom).”

Πρώτη στάση το Laluk Cafe, Γέωργιου Ολυμπίου 15 στο Κουκάκι το Σάββατο 18 Οκτωβρίου στις 10:00 μ.μ.

Είσοδος Ελέυθερη.

unnamed2

Η Ισιδώρα Μπουζιούρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Άκουσε πολλά παραδοσιακά τραγούδια, σποούδασε βιολί, πιάνο, θεωρητικά και τραγούδι, είναι αιωνίως τελειόφοιτη του Τμήματος Μουσικών Σπουδών, αποφοίτησε όμως από την Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και έφτασε μέχρι το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για να προπονηθεί στο Musical Theater. θα τη συναντήσετε απ’ το να να παίζει αρχαία δράματα μεχρι να τραγουδάει στο γάμο του καλύτερού σας φίλου.

Ο Τάσος (ή Αναστάσιος) Χαλκίδης γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Γκύζη. Σάρωσε τα πτυχία και τα διπλώματα μουσικής (πιάνο, ωδική, αρμονία, αντιστιξη, φυγή,) με άριστα. Έτσι ανταποκρίνεται με θαυμαστή επιτυχία σε απαιτητικές τραγουδίστριες, avant garde μπάντες και ατίθασους μαθητές.

Ακούστε την Ισιδώρα στο soundcloud εδώ.

Το γαλακτομπούρεκο της Χαρούλας

Το γαλακτομπούρεκο είναι ένα γλυκό που προσωπικά το έχω συνδέσει με τον Δεκαπενταύγουστο και το Πάσχα. Κι αυτό γιατί όταν πήγαινα στο χωριό, η αγαπημένη κ. Μηλιά έφτιαχνε πάντα γαλακτομπούρεκο το οποίο τρώγαμε μετά το τέλος της νηστείας, δηλαδή αφού κοινωνούσε η οικογένειά της. Έτσι απολάμβανα πάντα ένα κομμάτι γαλακτομπούρεκο το Μ. Σάββατο το πρωί και ανήμερα στις 15 Αυγούστου.

Φέτος επισκέφτηκα ένα άλλο χωριό, αυτή τη φορά στην Κορινθία. Για καλή μου τύχη η κ. Χαρούλα είχε τάξει ένα ταψί γαλακτομπούρεκο και μας περίμενε να το φτιάξουμε μαζί στο “εργαστήρι” της μαμάς της. Γιαγιά, μαμά, εγγονές και ανιψιές ξεχύθηκαν στην κουζίνα και με πολλή αγάπη δημιούργησαν το ξακουστό, όπως με πληροφόρησαν, γαλακτομπούρεκο της Χαρούλας!

wpid-IMG_20140815_213131.jpg

Τα υλικά της συνταγής, δια χειρός της 8χρονης Κωνσταντίνας.

wpid-IMG_20140815_213013.jpg

Η κυρία Χαρούλα ξεκίνησε να δημιουργεί. Στην αρχή έβαλε σε μια μεγάλη λεκάνη τα αυγά και τη ζάχαρη. Στη συνέχεια πρόσθεσε το κορν φλάουρ και το σιμιγδάλι και λίγο γάλα (μισή κούπα περίπου) και ανακάτεψε με το μίξερ.

wpid-IMG_20140815_212848.jpg

wpid-IMG_20140815_212806.jpg

wpid-IMG_20140815_212632.jpg

Παράλληλα, έριξε το γάλα σε μια κατσαρόλα και το έβαλε στη φωτιά να ζεσταθεί. Σημαντική σημείωση: μπορεί ένα ποτήρι γάλα να αντικατασταθεί με ένα ποτήρι κρέμα γάλακτος, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι λίγο πιο παχυντικό!

Αφού ζεσταθεί το γάλα, ρίχνουμε μέσα την κρέμα που έχουμε χτυπήσει στο μίξερ.

wpid-IMG_20140815_212542.jpg

Στη συνέχεια προσθέτουμε το ξύσμα ενός λεμονιού και ανακατεύουμε μέχρι να δέσει. Λίγο πριν την κατεβάσουμε από την φωτιά προσθέτουμε δύο κουταλιές φρέσκο βούτυρο και ανακατεύουμε μέχρι να ενσωματωθεί.

wpid-IMG_20140815_212431.jpg

wpid-IMG_20140815_212213.jpg

Αποσύρουμε την κρέμα από την φωτιά. Δοκιμάζουμε να δούμε αν είναι καλή! Στο μεταξύ έχουμε λιώσει το υπόλοιπο βούτυρο. Βουτυρώνουμε ένα ταψί και απλώνουμε ένα-ένα τα φύλλα κρούστας (λίγο περισσότερα από τα μισά), τα οποία βουτυρώνουμε ενδιάμεσα.

wpid-20140815_161815.jpg

wpid-IMG_20140815_212113.jpg

Απλώνουμε την κρέμα-γέμιση και σκεπάζουμε με τα υπόλοιπα φύλλα.

wpid-IMG_20140815_211953.jpg

wpid-IMG_20140815_211758.jpg

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς και ψήνουμε στους 180 για μία ώρα περίπου στην επιλογή πάνω-κάτω.

Ραντίζουμε με ελάχιστο νερό και τοποθετούμε το γλυκό στον φούρνο. Στο μεταξύ φτιάχνουμε το σιρόπι βάζοντας τα υλικά σε ένα κατσαρολάκι και στη συνέχεια στην φωτιά για πέντε λεπτά. Αποσύρουμε από την φωτιά και αφήνουμε να κρυώσει.

Μόλις βγάλουμε το γλυκό από τον φούρνο, όπως είναι ζεστό, ρίχνουμε το σιρόπι να το ρουφήξει.

wpid-IMG_20140815_211556.jpg

Το γαλακτομπούρεκο της κ. Χαρούλας είναι έτοιμο! Ανυπομονούμε όλοι να το δοκιμάσουμε αλλά, προσοχή, πρέπει να περιμένουμε κάποιες ώρες (ειδικά αν κάνει ζέστη) να κρυώσει και μετά να το κόψουμε γιατί αλλιώς θα διαλυθεί.

Καλή επιτυχία και σε εσάς αλλά να ξέρετε το μυστικό για την απόλυτη είναι το “χέρι της Χαρούλας”! Και η πολλή αγάπη! Σε κάθε περίπτωση αξίζει η προσπάθεια!

wpid-20140815_153638.jpg

Ο Λάιονο μπορεί να μη βοήθησε στην παρασκευή αλλά περίμενε υπομονετικά έξω από το εργαστήρι!

 

Epidaurus, Old town

image

Where culture meets nature…

Counting down

IMG_20130818_194727

Μέσα Ιουλίου και στην Αθήνα βράζει ο τόπος. Δρόμοι μισοάδειοι. Η πόλη περιμένει να αδειάσει τελείως, οι Αθηναίοι να φύγουν σε κάποια εξοχή, ιδανικά σε κάποιο νησί, να αδειάσει μαζί με την πόλη και το μυαλό και να επέλθει η επιθυμητή…νιρβάνα!

Η φετινή χρόνια ήταν -για εμένα προσωπικά- πολύ κουραστική. Κυρίως ψυχολογικά, γιατί βρισκόμουν σε μια ατέρμονη αδημονία, μετρούσα μέρες, έχοντας συνεχώς μπροστά μου κάτι να περιμένω, ενα ταξίδι, τις εκλογές, μια πρεμιέρα (όχι δική μου!), μια μετακόμιση. Και τώρα, που έγιναν όλα αυτά, μαζεύω τα κομμάτια μου και περιμένω να έρθει ο Αύγουστος, ο σωτήριος μήνας των καλοκαιρινών διακοπων, της θαλασσινής αιγαιοπελαγίτικης δροσιάς, μαγείας και αποφόρτισης…

Αλλά περιμένω κι άλλα πράγματα. Περιμένω να ξαναβρεθώ στη σαγηνευτική Επίδαυρο. Περιμένω πώς και πώς να έρθει η Χρυσούλα (aka chryspa) πίσω, να κάνουμε catch up και να οργανώσουμε όμορφα πράγματα, να μαγειρέψουμε, να φωτογραφίσουμε (-ει), να φάμε, να γνωρίσουμε κόσμο, να κάνουμε βόλτες και πάει λέγοντας! Περιμένω το Σεπτέμβρη, που θα ανέβει για πρώτη φορά η αγαπημένη μου φίλη Ισιδώρα στη σκηνή του Ηρωδείου (περισσότερα για αυτό σύντομα!). Περιμένω τη νέα σεζόν, που θα έχουν όλα μπει στην “θέση” τους και θα συνεχίσουμε με ακόμα περισσότερη διάθεση και ενέργεια και αγάπη την καθημερινότητά μας. Η ζωή είναι μπροστά!

Εύχομαι να βρίσκεστε ή να βρεθείτε σύντομα σε κάποια παραλία, να ξεκουραστείτε και να διαβάσετε πολλά, ωραία βιβλία, να δοκιμάσετε ωραία πιάτα, να κάνετε πολλά μπάνια και να φάτε πολλά παγωτά.

 

Pancakes for breakfast!

Good morning everybody!

It has been a tough month, but -hey!- I am finally back! I hope that my adsl network will be fixed by tomorrow and I will be posting more often from now on…

Yesterday it was a hot Sunday morning, so I decided to have breakfast on my balcony! The best choice for breakfast is of course pancakes! The recipe is very simple. You can garnish the pancakes with many different spreads. The most common combination is pancakes with maple syrup. I also like them very much with nutella, honey, fruit etc! Yesterday though we tried them with yoghurt and honey! And they were delicious!

pancakes.jpg

Recipe

(Source)

Ingredients

  • 3/4 cup milk
  • 2 tbsp melted butter
  • 1 egg
  • 1 cup flour
  • 2 teaspoons baking powder
  • 2 tbsp sugar
  • 1/2 teaspoon salt

We mix separately the solid and the liquid ingredients and then we combine and blend the two mixtures. We heat up a small pan with a little butter on it.  Then we stir 1-2 scoops of the mixture and help it spread a little. It needs to stay thick (unlike the crepes). After 3-4 min. we turn it upside down and 2 min. later it is ready!

pancake with yogurt and honey.jpg

Have a nice week everybody! 🙂

Homemade caramel macchiato!

Good morning everybody! Have a nice day!

image

New cup and view. 🙂

Elections’ night!

After voting tonight, people in Europe are cooking their favorite traditional meals and share their dishes online! I hope we all voted for the best! Happy elections’ night!

“Elections Night 2014:
Follow European Elections Night on 25 May here! All results, quotes, photos, atmosphere and reactions from all EU. Voters are on Facebook and they are cooking

Don’t know what to cook on elections night? For those who still haven’t done their grocery shopping for this evening, may we suggest a Bulgarian salad or a Lithuanian soup? These proved to be the most popular dishes in our “A Taste of Europe” app for Facebook. Our “I’m a Voter” app also proved a big hit with our Facebook fans. 

The applications encouraged nearly 1.5 million friends of the EP on Facebook to get involved with the elections, using cooking and a competition.

Using the “I’m a Voter” app, people could contact their Facebook friends in an unusual way: choosing a balloon from the gallery, attaching a personal vote message and sending it flying though Google maps.  Almost 10,000 balloons have been sent, with the longest chain reaching 261,404 kilometres, involving 22 participants.

image

Shopska salad

“A Taste of Europe” app contains everything you need to organise a special dinner on elections night. It offers a toolkit to entertain guests and discover authentic European recipes, share them and post pictures of them on Instagram with the hashtag #TasteofEurope. The most popular dish is Bulgarian shopska salad with 19,123 votes.”

http://electionsnight2014.eu/post/86795569430/voters-are-on-facebook-and-they-are-cooking

%d bloggers like this: