Η “ενηλικίωση” μέσα από τον πόνο της απώλειας.

Image

Δεν κατάλαβα ποτέ πως καταπιάστηκα με τη συγγραφή άρθρων. Το μόνο που θυμάμαι, ήταν ότι πάντα μου γεννιόταν μια έμφυτη ανάγκη  να γράφω τα συναισθήματα μου στο χαρτί, σα να θέλω να τους δώσω πνοή, σάρκα. Από μικρό παιδί έγραφα διηγήματα και φαντασίες, δίστιχα για τον έρωτα στα άγονα χρόνια της εφηβείας, κόλλες απαντήσεων σε ερωτήσεις κρίσεων των καθηγητών στο πανεπιστήμιο, τις μύχιες σκέψεις μου στο ημερολόγιο μου κάτι προχωρημένες ώρες.

Και ενώ τα συναισθήματά μου έβρισκαν κάπως διέξοδο, η ανακούφιση ήταν πρόσκαιρη. Γιατί τις πιο βαθιές μου σκέψεις τις έκρυβα τόσο βαθιά μέσα στην ψυχή μου να μην τις δει, ή ακόμα χειρότερα, να μην τις ακούσει κανείς. Σαν αυτές τις εικόνες της μανιασμένης θάλασσας που ενώ σε τρομάζει, σε παγιδεύει τόσο πολύ στη γοητεία του τοπίου της, σχεδόν τραβώντας σε προς το μέρος της εκστατικά. Γιατί η ψυχή μας είναι πολύ πιο βαθιά από αυτό που πιστεύουμε, ίσως να έχει τόσο χώρο όσο το χάος. Και αν σκεφτείς ότι όλα δημιουργήθηκαν από το χάος, σύμφωνα με τις newage φιλοσοφίες, η ψυχή γεννά σκέψεις και αισθήματα μέχρι να πεθάνει. Κι όμως, όταν έρθει αυτή η ώρα, εκείνη ζυγίζει μόλις 21 γραμμάρια.

Στον τίτλο γράφω για ενηλικίωση (μέσα σε εισαγωγικά), και για πόνο και για απώλεια. Πολλά ταλαιπωρημένα ουσιαστικά μαζί, αλλά και ξεχωριστά, πάλι ταλαιπωρημένα είναι. Συνειδητοποιώ ότι μεγαλώνοντας, η απώλεια βιώνεται πιο έντονα και ουσιαστικά, και κάθε φορά, σε κάθε αποχωρισμό, σε κάθε χωρισμό, σε κάθε αποχαιρετισμό, ξεγλιστρά ένα γραμμάριο της ψυχής σου. Ίσως για αυτό στο τέλος ζυγίζει τόσο λίγο. Γιατί έχει δώσει αλλά κι έχει πάρει τόσο, που της αρκεί αυτό το λίγο για αποχαιρετισμό.

Μόνο Μπροστά

Οι διευθύνσεις αλλάζουν, οι δρόμοι χωρίζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν και χωρίζουν (και αποχωρίζονται, ή/και αποχαιρετίζονται). Κυρίως, οι άνθρωποι ωριμάζουν. Και η πιο δύσκολη διαδικασία στη ζωή ενός ανθρώπου -μετά τον θάνατο- είναι η ωρίμανση. Σε άλλους έρχεται σταδιακά και ίσως πιο ομαλά, ενώ άλλοι ξυπνούν μια μέρα χωρίς άλλη επιλογή: να ωριμάσουν στο εδώ και στο τώρα. Και για να κάνουν χώρο στην ψυχή τους, πρέπει να αφήσουν πίσω συνήθειες, νοοτροπίες, ακόμα και πρόσωπα. Γιατί δυστυχώς στο δρόμο προς την «ενηλικίωση», όσους συνοδοιπόρους κι αν συναντήσεις, όσο κι αν μοιραστείς μαζί τους μονοπάτια και εμπειρίες, μόνος θα φτάσεις στον προορισμό σου.

Δεν θυμάμαι καν τι άρθρο ξεκίνησα να γράφω. Βλέπετε ήταν ξημερώματα, τέτοια ώρα, τέτοια λόγια λένε… Όμως άρχισα να πληκτρολογώ ό,τι είχα στο κεφάλι μου, αλλά κυρίως, ότι είχα στην καρδιά μου. Και όπως μου είπε και ο ξάδελφος μου ένα  βράδυ του περασμένου Οκτωβρίου, ενώ καθόμασταν στο μπαλκόνι του πατρικού του: «Νιώθω ότι έχεις ξεκινήσει το πιο σπουδαίο ταξίδι της ζωής σου. Το ταξίδι της αυτογνωσίας».

Previous Post
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: