Happy belated birthday Urbanzip!!

Hi everyone!

Last Saturday it was our first birthday! We discussed with Rania about posting something, but between one thing and another we eventually forgot!

Anyway, we want to thank everyone for reading, sharing and giving us feedback! This year was full of moments, bitter or sweet, beautiful walks, new people and many plans for the future. We traveled from Mount Olympus to Rome and from Cyclades to Paris, Venice, Milan, ThessalonikiBarcelona, Valencia, Brussels, Edinburgh, and of course all around Tuscany! We started posting stories, photos, recipes and slowly our group was growing and so did our topics. So besides Rania I would like to thank the 4 other girls of the gang, Andy, Katerina, Stephania and Vera that shared with you and us something of their own, a photo, a story, a journey.

Visit the link below to see some moments of this 1st year together!



New home for International Studio..

Do you remember My International Hairdresser? From the 19th of December they’ve moved to a new location, Via Panicale 61/r, always at the center of Florence but in a totally different area. So yesterday I finally visited their new amazing home, a unique place located in an ancient convent a few steps away from the church of San Lorenzo. Of course I was impressed by the new International studio but I didn’t expect anything less from Gianluca!









Below some photos while Nikos was blunt cutting my hair. And of course once you go Nikos you never go back..!






photos © chrysoula papagianni

Linguini with Steamed Meatballs..


Have a nice week everyone!

Lunch time and i’m at school eating a sandwich in front of my computer.. Yesterday however I prepared an amazing dish, pasta with steamed meatballs recipe by Gennaro Contaldo. You definitely have to try it!


The photos of this recipe are taken with my new lens (thanks Katerina and Yiannis!!) and there isn’t any filter added! I can’t wait for the exams to be over so that I can use it outside my kitchen..!



  • 100g stale bread, crusts removed
  • extra virgin olive oil
  • 250g lean beef and pork mince
  • 1 fresh red chilli, finely chopped
  • 1 clove of garlic, finely chopped
  • a handful of fresh flat-leaf parsley leaves, finely chopped
  • sea salt and freshly ground black pepper
  • 400g linguine
  • Parmesan cheese and rocket, to serve











And below the video of Gennaro cooking!

photos © chrysoula papagianni

Fresh start #2014

2014 diary.jpg

Το 2014 μας βρήκε γενικώς συναχωμένους. Καθώς φαίνεται, οι περισσότεροι στην Αθήνα είναι άρρωστοι αυτήν την περίοδο ή αναρρώνουν από κάποια μικρή ίωση…Παρ’ όλα αυτά κάθε κατεργάρης επέστρεψε στον πάγκο του. Τις τελευταίες μέρες τις πέρασα αποχαιρετώντας φίλους που επιστρέφουν στα ξένα για σπουδές ή δουλειά. Χαιρετηθήκαμε λοιπόν και με την Χρυσούλα, που θα μας λείψει πολύ μέχρι να επιστρέψει για τα καλά!

Προσπαθώντας να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, αγόρασα ένα ημερολόγιο, ελπίζοντας ότι φέτος θα καταφέρω επιτέλους να οργανώσω τον χρόνο μου και ότι δεν θα το πετάξω στα μέσα της χρονιάς! Φυσικά σημείωσα ήδη τα πιο σημαντικά: γενέθλια, γιορτές, διακοπές και αργίες! Σας εύχομαι με τη σειρά μου καλή χρονιά, γεμάτη ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις, ανθρώπους και μέρη, πολύχρωμα πάρτι, ταξίδι και βόλτες που θα θυμάστε, πολλά γέλια και πολλή διασκέδαση!


2014 found my friends and me sick. Apparently, almost everyone in Athens has a flu these days…However, we were kind of forced to get back to work eventually. The last days all I did was saying goodbye to friends who were leaving Athens to go back to their studies/works abroad. One of these was Chrysoula, whom I am going to miss a lot until she comes back for good!

While trying to get things in order I bought to myself a diary, hoping that this year I will succeed in organising my tasks and time! I already noted my friends’ birthdays, the next holidays, my next trip etc. I wish to all of you a happy new year, full of interesting people and places, colourful events, journeys and walks to remember, countless laughs and fun!

Goodbye Athens..

Yesterday night, after a very long and tiring journey, I returned to Florence. I was in Athens for nearly a month, a break that I so much needed. Spending some quality time with family and friends, doing absolutely nothing for some days, a walk by the sea, a stroll downtown Athens or overlooking the Acropolis, drinks with friends I haven’t seen for a long time, cooking with mommy, go to the movies and just relax. Now that this break is over I will have to adapt to the harsh reality of the exams. This implies that my presence here will be from limited to negligible and my posts and photos will mainly come from my iphone. After that, however, I intend to explore every corner of the city, as this is my last year here in Florence.

Below I share with you some moments of my stay in Athens. 🙂



















Η “ενηλικίωση” μέσα από τον πόνο της απώλειας.


Δεν κατάλαβα ποτέ πως καταπιάστηκα με τη συγγραφή άρθρων. Το μόνο που θυμάμαι, ήταν ότι πάντα μου γεννιόταν μια έμφυτη ανάγκη  να γράφω τα συναισθήματα μου στο χαρτί, σα να θέλω να τους δώσω πνοή, σάρκα. Από μικρό παιδί έγραφα διηγήματα και φαντασίες, δίστιχα για τον έρωτα στα άγονα χρόνια της εφηβείας, κόλλες απαντήσεων σε ερωτήσεις κρίσεων των καθηγητών στο πανεπιστήμιο, τις μύχιες σκέψεις μου στο ημερολόγιο μου κάτι προχωρημένες ώρες.

Και ενώ τα συναισθήματά μου έβρισκαν κάπως διέξοδο, η ανακούφιση ήταν πρόσκαιρη. Γιατί τις πιο βαθιές μου σκέψεις τις έκρυβα τόσο βαθιά μέσα στην ψυχή μου να μην τις δει, ή ακόμα χειρότερα, να μην τις ακούσει κανείς. Σαν αυτές τις εικόνες της μανιασμένης θάλασσας που ενώ σε τρομάζει, σε παγιδεύει τόσο πολύ στη γοητεία του τοπίου της, σχεδόν τραβώντας σε προς το μέρος της εκστατικά. Γιατί η ψυχή μας είναι πολύ πιο βαθιά από αυτό που πιστεύουμε, ίσως να έχει τόσο χώρο όσο το χάος. Και αν σκεφτείς ότι όλα δημιουργήθηκαν από το χάος, σύμφωνα με τις newage φιλοσοφίες, η ψυχή γεννά σκέψεις και αισθήματα μέχρι να πεθάνει. Κι όμως, όταν έρθει αυτή η ώρα, εκείνη ζυγίζει μόλις 21 γραμμάρια.

Στον τίτλο γράφω για ενηλικίωση (μέσα σε εισαγωγικά), και για πόνο και για απώλεια. Πολλά ταλαιπωρημένα ουσιαστικά μαζί, αλλά και ξεχωριστά, πάλι ταλαιπωρημένα είναι. Συνειδητοποιώ ότι μεγαλώνοντας, η απώλεια βιώνεται πιο έντονα και ουσιαστικά, και κάθε φορά, σε κάθε αποχωρισμό, σε κάθε χωρισμό, σε κάθε αποχαιρετισμό, ξεγλιστρά ένα γραμμάριο της ψυχής σου. Ίσως για αυτό στο τέλος ζυγίζει τόσο λίγο. Γιατί έχει δώσει αλλά κι έχει πάρει τόσο, που της αρκεί αυτό το λίγο για αποχαιρετισμό.

Μόνο Μπροστά

Οι διευθύνσεις αλλάζουν, οι δρόμοι χωρίζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν και χωρίζουν (και αποχωρίζονται, ή/και αποχαιρετίζονται). Κυρίως, οι άνθρωποι ωριμάζουν. Και η πιο δύσκολη διαδικασία στη ζωή ενός ανθρώπου -μετά τον θάνατο- είναι η ωρίμανση. Σε άλλους έρχεται σταδιακά και ίσως πιο ομαλά, ενώ άλλοι ξυπνούν μια μέρα χωρίς άλλη επιλογή: να ωριμάσουν στο εδώ και στο τώρα. Και για να κάνουν χώρο στην ψυχή τους, πρέπει να αφήσουν πίσω συνήθειες, νοοτροπίες, ακόμα και πρόσωπα. Γιατί δυστυχώς στο δρόμο προς την «ενηλικίωση», όσους συνοδοιπόρους κι αν συναντήσεις, όσο κι αν μοιραστείς μαζί τους μονοπάτια και εμπειρίες, μόνος θα φτάσεις στον προορισμό σου.

Δεν θυμάμαι καν τι άρθρο ξεκίνησα να γράφω. Βλέπετε ήταν ξημερώματα, τέτοια ώρα, τέτοια λόγια λένε… Όμως άρχισα να πληκτρολογώ ό,τι είχα στο κεφάλι μου, αλλά κυρίως, ότι είχα στην καρδιά μου. Και όπως μου είπε και ο ξάδελφος μου ένα  βράδυ του περασμένου Οκτωβρίου, ενώ καθόμασταν στο μπαλκόνι του πατρικού του: «Νιώθω ότι έχεις ξεκινήσει το πιο σπουδαίο ταξίδι της ζωής σου. Το ταξίδι της αυτογνωσίας».

Tea party..

Happy nameday Ourani!!!
Rania invited us for tea and desserts.. Cheesecake, banoffee and carrot cake to accompany our tea..




Welcome 2014..


Happy new year everybody!! What a better way to welcome 2014 than a walk on Philopappou Hill overlooking the Acropolis!

Philopappou hill is also known as Hill of the Muses and is located south-west of the Acropolis. The view from there is breathtaking, besides tha fact that you have in front of you the Parthenon, you have a 360° view of the city. From the Saronic to the Argolic gulf and from mountain Parnitha to Imittos, the entire city of Athens is at your feet! And if you think that the spectacular view is the only reason I went up the hill, you are mistaken! Walking through the different paths you can discover from the Prison of Socrates to Pnyx, you just have to follow the unique stone path made by Dimitris Pikionis in the 50’s.

And while you’re in the heart of an apparently “concrete jungle” at the same time you feel like being somewhere in the countryside, away from all the hustle. I love Athens!!



Prison of Socrates 
















Pikionis path







photos © chrysoula papagianni

%d bloggers like this: