Three days in Thessaloniki

Τρεις μέρες στη Θεσσαλονίκη δεν φτάνουν. Αλλά αρκούν για να “ρουφήξεις” τα χρώματα, τις εικόνες, τις γεύσεις και τους ανθρώπους της.

egnatias

Την πρώτη μέρα είχε πολύ κρύο, κάτι που ήταν ξαφνική αλλαγή για μας. Πήγαμε για φαγητό στα Λαδάδικα (ξεκινήσαμε από τα τουριστικά). Αν βρεθείτε εκεί το Φουλ του Μεζέ είναι μια καλή λύση: ωραίο μεζεδοπωλείο, διακοσμημένο σαν μπακάλικο, με γεύσεις από όλη την Ελλάδα. Πήγαμε επίσης στο Μόλυβο και στα Κάστρα σε μια ωραία, κλασική ταβέρνα. Η Θεσσαλονίκη είναι γεμάτη μεζεδοπωλεία όπου αποκλείεται να μη φας καλά, έτσι κι αλλιώς. Και πάντα στο τέλος, επειδή είναι μερακλήδες, σε κερνάνε και γλυκό.

Για ποτό βρεθήκαμε στο πάρτι του Biscuit Radio που γινόταν σε ένα μπαράκι-πολυχώρο, το μπορντ || ντε λό. Ωραίος κόσμος, με χορευτική διάθεση και πολύ αξιόλογα ποτά. Εκεί γύρω, στη Συγγρού και στη Βαλαωρίτου, έχει πάρα πολλά μέρη για να πιεις ποτό με όλων των ειδών τη μουσική. Διαλέγεις απ’ έξω ποια μουσική προτιμάς και μπαίνεις, έτσι απλά. Αλλά νομίζω τα πιο ωραία μπαράκια κρύβονται στον πεζόδρομο της Ζεύξιδος.

zeuxidos

pastaflora

Pastaflora darling! , τραγουδάει για αυτήν ο Μεσιέ Μινιμάλ.

Η μαγεία της Θεσσαλονίκης αποκαλύπτεται κατά τη διάρκεια της βόλτας στην παραλία της. Βλέπεις από μακριά τον Λευκό Πύργο, το ορόσημο της πόλης, και φτιάχνεται ένα τόσο ωραίο σκηνικό γύρω σου. Και η ατμόσφαιρα αλλάζει ανάλογα με τον καιρό: λιακάδα ή ομίχλη. Το τριήμερο που ήμασταν εκεί πετύχαμε και τις δύο εκδοχές. Περπατήσαμε την Τσιμισκή, με τα υπέροχα κτίρια και τα μαγαζιά. Φτάσαμε στην Αγίας Σοφίας, που πρόκειται να πεζοδρομηθεί σε ένα κόμμάτι της. Φάγαμε γλυκό στο Ble. Σε κάθε γωνία και ένα ζαχαροπλαστείο με τσουρέκια, τρίγωνα, πολίτικα και όλων των ειδών τα γλυκά να σου κλείνουν το μάτι.

paralia

φωτογραφία b

Στην πλατεία Αριστοτέλους είχε μονίμως κόσμο έξω από το Ολύμπιον, πετύχαμε τις μέρες που γινόταν το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Το σκηνικό χαλούσε μόνο η έντονη παρουσία ματ και μιας κλούβας παρκαρισμένης φαρδιά πλατιά μες στη μέση, που ήταν εκεί προφανώς λόγω του οικείου αστυνομικού τμήματος.

Η βόλτα στο λιμάνι όμως θέλει λιακάδα. Κόσμος που αράζει στα παγκάκια και κάνει ηλιοθεραπεία, η θάλασσα και στο βάθος ο Πύργος. Ποίηση.

limani

Όχι ότι δεν έχει τα προβλήματά της, τις άσχημες, χοντροκομμένες και μεγάλες πολυκατοικίες της, το μποτιλιάρισμα στους δρόμους και χίλια δύο άλλα προβλήματα, άλλα πιστεύω πραγματικά ότι η Θεσσαλονίκη έχει ομορφύνει πολύ. Για πρώτη φορά παραδέχτηκα στον εαυτό μου ότι η Αθήνα ίσως και να έχει λίγο αλλάξει προς το χειρότερο. Το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη μου έδωσε την αίσθηση ότι επισκέφτηκα μια ευρωπαϊκή πόλη με χαρακτήρα και ανθρώπους που ξέρουν να τη ζουν. Ανυπομονώ να ξαναπάω.🙂

leukos pyrgos

ΥΓ: Το ποστ αυτό αφιερώνεται στο Νικηφόρο, την Όλγα και τη Μαρίνα που μοιράστηκαν μαζί μας τα “μυστικά” της πόλης και την Ειρήνη που -όπως πάντα- έδωσε μια άλλη νότα με την παρουσία της. Εις το επανιδείν!

Previous Post
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: