A performance about the pursuit of happiness

Γιοι και κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας

Μπορείτε να σκεφτείτε την ιστορία που στιγμάτισε τη ζωή σας; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιες ιστορίες κουβαλάνε οι άνθρωποι γύρω μας; Πότε ερωτεύτηκε για πρώτη φορά η γιαγιά σας, πώς έζησε, ποια ήταν μέχρι να γίνει γιαγιά, μαμά, κλπ;

“Μπαίνω ξανά στο σαλόνι, πηγαίνω στην κρεβατοκάμαρά της και ανοίγω την ντουλάπα. Αδιακρισίες. Αδειάζω όλα τα ρούχα πάνω στο κρεβάτι και αρχίζω να επεξεργάζομαι το μαύρο πλεκτό σάλι με χρυσή κλωστή περασμένη κομψά. Το θυμάμαι φορεμένο σε γιορτές να συμπληρώνει το σετ παλτό-πουκάμισο-φούστα-μαντίλι, όλα μαύρα. Τι άλλο. […] Τις επόμενες μέρες ξαναπήγα στο σπίτι της. Και βρήκα μια παλιά φωτογραφία από μια γιορτή στα Ανάκτορα…Εκείνη νέα, με τουαλέτα, γόβα, μαλλί χτενισμένο, κοσμήματα και το ίδιο σάλι…φορεμένω αλλιώς. Μαζί με τη φωτογραφία…και ερωτικά γράμματα από τον άντρα της. Και δικαιολόγησα τη φράση της “ο άνθρωπός μου” όταν μιλούσε γι’ αυτόν. Την τελευταία μέρα, πριν ξεκινήσει η αποκαθήλωση των κάδρων από τους τοίχους, συνειδητοποίησα ότι το σπίτι ήταν ένα κλασικό σπίτι γιαγιάς. Ούτε ποτέ το είχα δει με αυτό τον τρόπο ούτε την ίδια την είχα ποτέ φανταστεί αλλιώς…εκτός από γιαγιά.”

bios

Αυτό επιχείρησαν οι συντελεστές της παράστασης “Γιοι και κόρες” που ανεβαίνει (ξανά) για λίγες μόνο παραστάσεις στο Bios. Το ερώτημα σχετικά με την ιστορία που στιγμάτισε τη ζωή τους τεθηκε από τους συντελεστές της παράστασης σε ηλικιωμένους από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Από τις ιστορίες που συγκεντρώθηκαν, επιλέχτηκαν εκείνες που διαδραματίστηκαν παράλληλα με γνωστά ιστορικά γεγονότα και διέτρεξαν την ελληνική ζωή των τελευταίων εκατό χρόνων.

Νοσταλγικές ιστορίες ανθρώπων που έζησαν τελείως διαφορετικά από εμάς σήμερα. Ερωτεύονταν με μια ματιά μέσα σε ένα καταφύγιο, γεννούσαν εν μέσω πολέμων και βομβαρδισμών, στιγματίζονταν από τον πρώτο τους έρωτα. Ή ψάχνουν ακόμη να τον βρουν.

“Ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκει την αγάπη που του αξίζει, όχι αυτή που του έτυχε. Και πώς βρίσκουμε αγάπη που μας αξίζει; Εμ;… Μ’ αυτά και με τ’ άλλα, ακόμη και σε αυτή την ηλικία ψάχνω  έναν άνθρωπο που θα με ερωτευθεί πραγματικά. Και ας το θεωρώ ουτοπία στα εβδομήντα δύο μου. Αλλά να με ερωτευθεί πραγματικά! […] Γιατί αφήνουμε την αγάπη να χάνει χρόνια;”

Πάντα αναρωτιέμαι πώς οι προηγούμενες γενιές ερωτεύονταν έτσι αστραπιαία, παντρεύονταν μέσα σ’ ένα μήνα, σ’ ένα εξάμηνο και κάνανε παιδιά αμέσως… Τα κάνανε όλα τόσο γρήγορα γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή, γιατί ήταν πιο αυθόρμητοι ή γιατί δεν είχαν τόσα ερεθίσματα όσο εμείς σήμερα; Ήταν από ανάγκη ή από επιλογή;

Φαντάζομαι ισχύουν και οι δύο εκδοχές. Είναι καλό, ωστόσο, πού και πού να σκεφτόμαστε ότι αφού τα κατάφεραν αυτοί κάτω από τέτοιες συνθήκες, ίσως μπορούμε να τα καταφέρουμε κι εμείς.

sons and daughters

Τα αποσπάσματα μέσα σε εισαγωγικά είναι από το βιβλίο του Γιάννη Καλαβριανού, σκηνοθέτη της παράστασης, “Γιοι και κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας” (Εκδ. Σοκόλη-Κουλεδάκη). Στην παράσταση παίζουν οι Άννα Ελεφάντη, Μαρία Κοσκινά, Αλεξία Μπεζίκη, Κωνσταντίνος Ντέλλας και Γιώργος Παπαπαύλου.

Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: