Athens Metro Love

Το μετρό που αγαπήσαμε

Λένε ότι μόνο όταν επιθυμείς κάτι καταλαβαίνεις την αξία του. Αυτό ακριβώς συνέβη όλη σχεδόν την προηγούμενη εβδομάδα με το μετρό. Η απεργία των εργαζομένων έφερε στο προσκήνιο μια απορία χρόνων: πώς ζούσαμε σε αυτήν την πόλη πριν φτιαχτεί το μετρό;

IMG_2813

Το μετρό δόθηκε σε χρήση για το επιβατικό κοινό στις 29 Ιανουαρίου του 2000. Θυμάμαι πόσο εντυπωσιασμένοι ήμασταν όλοι τότε. Την πρώτη βόλτα στο μετρό την έκανα με τη φίλη μου Ε. και τον πατέρα της. Το πήραμε από τη Δάφνη (που ήταν αφετηρία τότε) και κάναμε όλη τη διαδρομή μέχρι τα Σεπόλια (που ήταν τερματικός σταθμός). Έτσι, χωρίς λόγο, απλά για να το χρησιμοποιήσουμε για πρώτη φορά. Ήταν απίθανο: ένα μέσο μεταφοράς καθαρό και καινούριο! Αυτό που όμως πραγματικά με είχε εντυπωσιάσει ήταν το χρώμα μέσα στα βαγόνια: ήταν ροζ. Εντάξει, όχι μόνο ροζ, αλλά και ροζ. Επιτέλους κάποιος είχε σκεφτεί να δώσει μια ευχάριστη νότα στις μετακινήσεις μας, να βάλει λίγο χρώμα στη ζωή μας! Ξαφνικά, η απόσταση προς το κέντρο της Αθήνας μειώθηκε αισθητά. Για εμάς που μένουμε στα νότια προάστια η διαδρομή ήταν γύρω στα 45-50 λεπτά μόνο με λεωφορείο, αλλά με το μετρό μειώθηκε στη μισή ώρα.

IMG_3106

Στο μεταξύ οι σταθμοί του μετρό απέκτησαν κι άλλο νόημα: έγιναν σημείο συνάντησης. Τα ραντεβού δίνονταν πια εκεί. Ξεκινούσε ο ένας από την Κηφισιά και ο άλλος από τον Αγ. Δημήτριο και έδιναν ραντεβού στο Σύνταγμα (ή στην Ακρόπολη, για πιο ρομαντικά). Πριν το μετρό θα επικοινωνούσαν μάλλον μόνο με ταχυδρομικό περιστέρι! Και να σε έστηναν στο ραντεβού, χάζευες τα αρχαία: περισσότερα από 50.000 ευρήματα βρέθηκαν, λέει, κατά τη διάρκεια των έργων του μετρό.

syntagma

Σήμερα, αν είσαι πολύ τυχερός, μπορεί να δεις μέχρι και θεατρική παράσταση!

Η αγαπημένη μου ασχολία στο μετρό είναι να ακούω μουσική και να παρατηρώ τους γύρω μου. Να προσπαθώ να μαντέψω τι σκέφτεται αυτός που κάθεται απέναντί μου, τι κάνει στη ζωή του, με τι ασχολείται, αν είναι ευτυχισμένος. Και το χειρότερό μου είναι αν συμβεί να δω κάποιον να κλαίει: σοβαρά, αληθινά, όχι στα ψέμματα. Γιατί ξέρω ότι όταν κάποιος αναγκάζεται να κλάψει έτσι απροστάτευτα, μέσα στον κόσμο, κάτι πραγματικά σοβαρό του συμβαίνει. Η φίλη μου η Κ. έχει γράψει ένα πολύ ωραίο κείμενο για τις διαδρομές με το μετρό και αυτές τις στιγμές.

national theater

Σκεφτόμουν παλιά πόσο ενδιαφέρον θα είχε να γράψει κάποιος ένα βιβλίο, ένα τραγούδι, μια σπονδυλωτή ιστορία που να διαδραματίζεται στο μετρό. Αργότερα εκδόθηκε το βιβλίο “Υπόγειες ιστορίες” από την Athens Voice, το οποίο περιλαμβάνει τόσα διηγήματα όσα κι οι σταθμοί του μετρό, ιστορίες γραμμένες από διαφορετικούς συγγραφείς. Το προτείνω ανεπιφύλακτα! Άλλωστε το μετρό είναι ένα μέσο που ενδείκνυται για διάβασμα…

umbrellas

Καλές διαδρομές!

_________

It is said that once you miss something, then you realize its value. The same thing happened with the subway (metro) last week in Athens. Due to the strike of it’s workers, the metro was out of use for a week. This situation brought up an old question; how did we manage to live in Athens before the metro?

On 29th of January in 2000 the metro was given to use for the first time. It was a time of relief and joy (the project had started at 1991)!I remember the first time we used it with my friend E. and her father, just to have our first ride. It was extraodrinary; new and clean! The thing that I loved the most about it though, is that the wires inside are pink! Ok, not only pink, but part of them is pink. I found it very interesting that someone chose such a happy colour!

Soon enough the metro stations became meeting points. People go on dates and meet each other at Syntagma station for example; one has come from Kifissia, the other from Agios Dimitrios and they meet in the middle (at the time before metro, they probably wouldn’t have met at all!). Even if your date is late, there are many exhibits to see; 50.000 ancient pieces were found during the construction. Today it is even possible to watch a theatrical performance in the metro station!

My favourite thing is to observe other people in the metro. I try to picture their lives; who are they, what do they do for a living, are they happy? I am always shocked when I see another passenger crying for real. I imagine that something really awful must have happened, because no one cries in front of strangers otherwise. My good friend C. has written an interesting article about  “metro routes”.

I always thought that someone should write a script, a theatrical play or a story that takes place in the metro stations. A little later a book was published by Athens Voice, which contains  stories that took place in metro stations; each story is located in a different station. I really enjoyed it! Reading in the metro is one of my favourite things, after all!

Leave a comment

2 Comments

  1. Lina

     /  January 31, 2013

    Καλή αρχή Ρανίτα!🙂
    Ολα τα άρθρα σου είναι υπέροχα!
    Keep writing!!

    p.s well done κορίτσια!Καλή συνέχεια!

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: