An Irish taste in Athens

james joyce

Many find it superb, while others think it is a bit overrated. Either way, it is an alternative to spend your afternoons. It is nothing less than the James Joyce Irish Pub. Situated in the heart of Athens, offers a beautiful perception of the Irish culture.

As you enter the pub, you immediately get a glimpse of the moody and dark ambiance but at the same time the warmness of the place becomes noticeable. The cozy sofas and the native speaking staff make you feel comfortable and like you are at home.


The pictures around the walls transfer you to the great old Irish pubs as well the music, food and drinks reveal the contemporary side of Ireland. The menu is a combination of the Greek cuisine and some of the traditional Irish favorites such as the Irish Breakfast and Fish & Chips, in affordable prices.

The wooden long bar that is extended at the right side of the pub gives you the chance to discover a wide selection of Irish and world whiskies and beers. And if you ask me a traditional Guinness beer and the Classic Nachos are a great combination for an evening visit to the pub with your friends or even colleagues. If you’re lucky, you might come across a football match and taste the way Irish and Greeks create an atmosphere similar to that in Britain.

james joyce 2

So, if you’d like to find out more on your own there is nothing else you can do but just visit the James Joyce Irish Pub in Astiggos 12, Thiseio. And always bare in mind their motto At the James Joyce, it’s a place where there are no strangers, only friends you haven’t met”.


parmesan chicken breasts…


For dinner N. prepared a delicious recipe of Jamie Oliver!

A rather simple but really tasteful dish.. Parmesan chicken breasts with crispy posh ham!








Here you can see the recipe! Bon appetite!!

Athens Metro Love

Το μετρό που αγαπήσαμε

Λένε ότι μόνο όταν επιθυμείς κάτι καταλαβαίνεις την αξία του. Αυτό ακριβώς συνέβη όλη σχεδόν την προηγούμενη εβδομάδα με το μετρό. Η απεργία των εργαζομένων έφερε στο προσκήνιο μια απορία χρόνων: πώς ζούσαμε σε αυτήν την πόλη πριν φτιαχτεί το μετρό;


Το μετρό δόθηκε σε χρήση για το επιβατικό κοινό στις 29 Ιανουαρίου του 2000. Θυμάμαι πόσο εντυπωσιασμένοι ήμασταν όλοι τότε. Την πρώτη βόλτα στο μετρό την έκανα με τη φίλη μου Ε. και τον πατέρα της. Το πήραμε από τη Δάφνη (που ήταν αφετηρία τότε) και κάναμε όλη τη διαδρομή μέχρι τα Σεπόλια (που ήταν τερματικός σταθμός). Έτσι, χωρίς λόγο, απλά για να το χρησιμοποιήσουμε για πρώτη φορά. Ήταν απίθανο: ένα μέσο μεταφοράς καθαρό και καινούριο! Αυτό που όμως πραγματικά με είχε εντυπωσιάσει ήταν το χρώμα μέσα στα βαγόνια: ήταν ροζ. Εντάξει, όχι μόνο ροζ, αλλά και ροζ. Επιτέλους κάποιος είχε σκεφτεί να δώσει μια ευχάριστη νότα στις μετακινήσεις μας, να βάλει λίγο χρώμα στη ζωή μας! Ξαφνικά, η απόσταση προς το κέντρο της Αθήνας μειώθηκε αισθητά. Για εμάς που μένουμε στα νότια προάστια η διαδρομή ήταν γύρω στα 45-50 λεπτά μόνο με λεωφορείο, αλλά με το μετρό μειώθηκε στη μισή ώρα.


Στο μεταξύ οι σταθμοί του μετρό απέκτησαν κι άλλο νόημα: έγιναν σημείο συνάντησης. Τα ραντεβού δίνονταν πια εκεί. Ξεκινούσε ο ένας από την Κηφισιά και ο άλλος από τον Αγ. Δημήτριο και έδιναν ραντεβού στο Σύνταγμα (ή στην Ακρόπολη, για πιο ρομαντικά). Πριν το μετρό θα επικοινωνούσαν μάλλον μόνο με ταχυδρομικό περιστέρι! Και να σε έστηναν στο ραντεβού, χάζευες τα αρχαία: περισσότερα από 50.000 ευρήματα βρέθηκαν, λέει, κατά τη διάρκεια των έργων του μετρό.


Σήμερα, αν είσαι πολύ τυχερός, μπορεί να δεις μέχρι και θεατρική παράσταση!

Η αγαπημένη μου ασχολία στο μετρό είναι να ακούω μουσική και να παρατηρώ τους γύρω μου. Να προσπαθώ να μαντέψω τι σκέφτεται αυτός που κάθεται απέναντί μου, τι κάνει στη ζωή του, με τι ασχολείται, αν είναι ευτυχισμένος. Και το χειρότερό μου είναι αν συμβεί να δω κάποιον να κλαίει: σοβαρά, αληθινά, όχι στα ψέμματα. Γιατί ξέρω ότι όταν κάποιος αναγκάζεται να κλάψει έτσι απροστάτευτα, μέσα στον κόσμο, κάτι πραγματικά σοβαρό του συμβαίνει. Η φίλη μου η Κ. έχει γράψει ένα πολύ ωραίο κείμενο για τις διαδρομές με το μετρό και αυτές τις στιγμές.

national theater

Σκεφτόμουν παλιά πόσο ενδιαφέρον θα είχε να γράψει κάποιος ένα βιβλίο, ένα τραγούδι, μια σπονδυλωτή ιστορία που να διαδραματίζεται στο μετρό. Αργότερα εκδόθηκε το βιβλίο “Υπόγειες ιστορίες” από την Athens Voice, το οποίο περιλαμβάνει τόσα διηγήματα όσα κι οι σταθμοί του μετρό, ιστορίες γραμμένες από διαφορετικούς συγγραφείς. Το προτείνω ανεπιφύλακτα! Άλλωστε το μετρό είναι ένα μέσο που ενδείκνυται για διάβασμα…


Καλές διαδρομές!


It is said that once you miss something, then you realize its value. The same thing happened with the subway (metro) last week in Athens. Due to the strike of it’s workers, the metro was out of use for a week. This situation brought up an old question; how did we manage to live in Athens before the metro?

On 29th of January in 2000 the metro was given to use for the first time. It was a time of relief and joy (the project had started at 1991)!I remember the first time we used it with my friend E. and her father, just to have our first ride. It was extraodrinary; new and clean! The thing that I loved the most about it though, is that the wires inside are pink! Ok, not only pink, but part of them is pink. I found it very interesting that someone chose such a happy colour!

Soon enough the metro stations became meeting points. People go on dates and meet each other at Syntagma station for example; one has come from Kifissia, the other from Agios Dimitrios and they meet in the middle (at the time before metro, they probably wouldn’t have met at all!). Even if your date is late, there are many exhibits to see; 50.000 ancient pieces were found during the construction. Today it is even possible to watch a theatrical performance in the metro station!

My favourite thing is to observe other people in the metro. I try to picture their lives; who are they, what do they do for a living, are they happy? I am always shocked when I see another passenger crying for real. I imagine that something really awful must have happened, because no one cries in front of strangers otherwise. My good friend C. has written an interesting article about  “metro routes”.

I always thought that someone should write a script, a theatrical play or a story that takes place in the metro stations. A little later a book was published by Athens Voice, which contains  stories that took place in metro stations; each story is located in a different station. I really enjoyed it! Reading in the metro is one of my favourite things, after all!

radicchio and taleggio pie…

My friend Nadia came over to study.. For dinner we prepared a pie with radicchio and taleggio cheese.. Combined with my daddy’s wine it was perfect!




Goodnight everyone!

sunny details…

I love the sun!

And it’s so unfair when a beautiful day like this I had to stay at home.. 😦

So i’m sharing with you some daily life pictures of this city..!









IMG_3178 IMG_3320 IMG_3391

photos © chrysoula papagianni

Once upon a time in Athens…


Πλατεία Ομονοίας, γύρω στο 1930/Omonoia Square 1930’s (

Ψάχνοντας μια μέρα στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε αυτό το post. Το μοιράζομαι μαζί σας γιατί θεωρώ ότι οι φωτογραφίες του έχουν ιδιαίτερη αξία. Δείτε πώς ήταν η Αθήνα σε διάφορες φάσεις του 20ου αιώνα.


One day I clicked on this post and I was amazed by the old pictures of Athens. I share it because I think that it is really worth it to see how the city of Athens was through the 20th century.

sweet souvenirs…

Yesterday I received a sweet package from Greece.. Sweet in every sense!


Inside it a few things that didn’t fit in my suitcase (as always!), my favorite chocolates and finally some old photos of ourani and me! 


There aren’t many so i will upload them little by little..

Here you can see 2 group photos from the elementary school.. Guess who is who !!!



And since i remembered our school days i want to dedicate a song that we liked at the time.. A Greek-Italian collaboration! Coincidence or not? 😀

Mondays and Tuesdays: theater nights in Athens

Θεατρικές προτάσεις για τα “ανήσυχα” βράδια της Δευτέρας και της Τρίτης

Οι Δευτέρες στην Αθήνα δεν είναι ποτέ βαρετές. Κάποιες φορές είναι αποκαρδιωτικές (ειδικά για όσους -τυχερούς πια- ξεκινάει η εργάσιμη εβδομάδα), κάποιες άλλες είναι αγχωτικές, αλλά βαρετές ποτέ. Και ο μύθος ότι τις Δευτέρες δεν έχεις λόγο να βγεις ή ότι δεν έχει τίποτα όμορφο να κάνεις για να ξεκινήσει καλά η εβδομάδα σου, στην Αθήνα έχει καταρριφθεί προ πολλού!

Η σημερινή Δευτέρα μας καλωσορίζει στη νέα εβδομάδα με ένα ωραίο ηλιόλουστο χαμόγελο, το οποίο απειλείται από κάτι γκρίζα σύννεφα. Μην πτοηθείτε όμως!

Μια ωραία ιδέα για να γεμίσετε το βράδυ σας, είναι να πάτε θέατρο. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει σχεδόν “μόδα” να ανεβαίνουν παραστάσεις Δευτερότριτα. Ιδού μερικές από τις θεατρικές επιλογές για σήμερα και αύριο το βράδυ:



Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική κωμωδία, την οποία όταν είδα έκλαιγα από τα γέλια. Αυτοχαρακτηρίζεται ως “κυβερνοπάνκ πολιτική κωμωδία” και η ιστορία με λίγα (δικά μου λόγια) έχει ως εξής:

Το 2031 μ.Χ. υπάρχει πλέον το καθεστώς “Νιου Γουόρλντ”, το οποίο μας συστήνουν οι ηθοποιοί-ειδικοί απεσταλμένοι του επί σκηνής. Στο καθεστώς αυτό, το “Νέο Κόσμο”, οι άνθρωποι (που μοιάζουν πια με ρομπότ) αντιδρούν μηχανικά, είναι ευτυχισμένοι χωρίς λόγο, έχουν αστείρευτες γνώσεις με τη μορφή των πληροφοριών και έχουν αποστασιοποιηθεί εντελώς από οποιοδήποτε συναίσθημα.

“Δομημένη σαν μια σειρά από επιθεωρησιακά νούμερα, αντλώντας από τη stand – up comedy και το λεγόμενο θέατρο της επινόησης (devised theatre), η παράσταση, εμπνευσμένη από τα μυθιστορήματα «1984» του Τζορτζ Όργουελ και «Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος» του Άλντους Χάξλευ και μέσα από άρθρα εφημερίδων, καταγραφή των νέων trends, προσωπικά κείμενα, εφαρμογές κινητών και Η/Υ, αποφάσεις του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και δημοφιλή τραγούδια, οραματίζεται και αναπαριστά πώς θα είναι ο νέος κόσμος μας, ο ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ, με μια κεντρική υπόθεση εργασίας: Αλήθεια, πώς θα είναι ο κόσμος μας 18 χρόνια μετά;
Γιατί πρέπει να γνωρίζουμε σε ποιόν ανήκε νωρίτερα η μασέλα του Τζορτζ Ουάσιγκτον; Τι συμβαίνει «όταν μαγειρεύεις πάνω στη φωτιά»; Ποιό το παγκόσμιο ετήσιο ρεκόρ στις απλήρωτες υπερωρίες; Τι είναι το «ΣΠΕΡΜΑΤΟΡΙΟ»; Γιατί απαγορεύονται οι λέξεις «χορός», «διαζύγιο», «δεινόσαυρος»; Πώς καταφέρνουμε να είμαστε όλοι ίσοι; Τι είναι ο Πόλεμος; Η Ελευθερία; Η Άγνοια;”

Παίζουν οι: Μάγια Ανδρέου, Άρης Λάσκος, Σωτήρης Μεντζέλος, Κατερίνα

Μια συμπαραγωγή της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Θεάτρου UBUNTU & του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15 στον ΚΑΤΩ ΧΩΡΟ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (Γενική είσοδος: 12 ευρώ/Φοιτητικό: 8 ευρώ/Ατέλεια – Άνεργοι: 5 ευρώ).

Spring Xpress

Spring Xpress 2

Θέλω να δω αυτό το έργο από τότε που παιζόταν στο Εθνικό Θέατρο (αν δεν κάνω λάθος) πριν από λίγα χρόνια. Η παράσταση Spring Xpress βασίζεται στο έργο “Το Ξύπνημα της Άνοιξης” του Φρανκ Βέντεκιντ και έχει υπότιτλο “…γιατί χρέος κάθε νέου θα είναι πάντα η εξέγερση”. Αυτά τα στοιχεία από μόνα τους, σε συνδυασμό με την εξαιρετικά ταλαντούχα ομάδα νέων ηθοποιών και το γεγονός ότι πρόκειται για ένα έργο που μιλάει για τη νεότητα, είναι οι λόγοι για τους οποίους το προτείνω.

“Πώς διατηρείς μια νέα γενιά αμόλυντη; Τι να ξεχάσεις και τι να επαναφέρεις όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί; Είναι η απομόνωση μια νέα αρχή; Μπορεί να γεφυρωθεί η σχέση ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω, ανάμεσα στους μεγάλους και τους μικρούς;

Έστω ότι η ηθική παγκόσμια τάξη έχει θριαμβεύσει, ότι μπορούμε να οργανωθούμε σε προστατευμένες, μικρές, αυτόνομες και αγνές κοινωνίες, με θεμέλια την ευγένεια, την ηθική συγκρότηση, την κλασσική παιδεία. Λύση είναι η προστασία από την ανθρώπινη φύση ή η αποδοχή της;

Βασικός  κορμός της παράστασης είναι το «Ξύπνημα της Άνοιξης» του Φρανκ Βέντεκιντ, έργο – σταθμός για την μεταβατική περίοδο από τον 19ο στον 20ο αιώνα, μια καταγγελτική θεατρική πράξη μέσω του έρωτα, του λυρισμού και της φαντασίας.”

Παίζουν οι: Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Ηρώ Καρρά, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Ελένη Κουτσιούμπα, Χάρης Κρεμμύδας, Γρηγόρης Λιακόπουλος, Νιόνια Μαλεφάκη, Αριστέα Σταφυλαράκη

Από τη θεατρική Ομάδα Ω2 (απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών) σε συμπαραγωγή της 4Frontal με το Bios.

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Bios (Γενική είσοδος 10 €).

Breath in

Follow my blog with Bloglovin

Kerameikos district..

A sunny Sunday at home.. Working on a project at a beautiful but neglected neighborhood of Athens, Kerameikos..


I had no relation to the site, so during the xmas holidays I found the opportunity to go, explore it and take some photos..




The walls are full of life, loaded with slogans and graffiti..


IMG_0138 IMG_0284 IMG_0310

On the other side there is loneliness, unstructured land, beautiful neoclassical abandoned buildings that have become shelters for the homeless..







photos © chrysoula papagianni

%d bloggers like this: