Site specific Valentine’s..

Goodmorning Valentines!!

How did you spend the world’s most commercial holiday..? Well, I have to admit that i’m not the kind that embraces the traditional Valentine’s day, but it’s a day that brings out mixed and different emotions for each of us.


I spent it with Nikos and Donatello and we’ve been to Onassis cultural centre and Candy Chang’s installation School of the Future, the first of her three site-specific installations in Athens.

The classroom reinterpreted without teachers, books or pupils. Visitors find themselves in a space with a school desk at one end surrounded by thousands of big, red balloons. They are invited to write down a lesson life has taught them in a notebook on the desk. In so doing, the visitors become teachers and students at one and the same time: by taking part in a school of collective experience in which the shared encyclopaedia of knowledge consists of the lessons of their individual lives, they can teach but they can also learn.






After all the fun we sat down and shared our thoughts in the collective notebook answering it’s 2 questions :

  • What do you think is important to teach our children?
  • What do you wish you learned while you were in school?

What do you think..?


Inside Onassis cultural centre..


Celebrating Valentine’s..



Missing Florence and my International Hairdresser..

photos © chrysoula papagianni


Lemon poppy seed Birthday DONUTS..!

Good morning and have a nice week everyone!! Today we celabrate our 3rd birthday with a sweet sweet recipe.. Lemon and poppy seed donuts!


Baked, not fried, they’re healthier so you can have 2 or 3 without remorse.. 🙂 At first I thought that baked donuts don’t really count as donuts, but they’re just as soft and fluffy!

More sweet (not only donuts) recipes coming soon..



For the cake donuts:

  • 80gr unsalted butter, at room temperature
  • 110gr caster sugar
  • 1 egg, at room temperature
  • 1 egg yolk, at room temperature
  • 1 tsp vanilla essence
  • 185ml milk
  • 500gr self-raising floor, plus extra for dusting
  • a good pinch of fine sea salt
  • 1 tbsp poppy seeds
  • 2 tbsp finely grated lemon zest

To coat:

  • 220gr sugar

For the lemon buttercream:

  • 60gr unsalted butter, at room temperature
  • 250gr icing sugar
  • 2 tbsp lemon juice









photos © chrysoula papagianni

First walk of 2016..

Good morning people..!

First of all HAPPY NEW YEAR!! 2 years ago we were saying goodbye to 2013 from Mount Parnitha and the Mpafi shelter,  this time we decided to welcome 2016 from the Flampouri shelter and a totally different point of view of Athens!




We visited again the abandoned Sanatorium..






With Jenna, Sergios, Nikos, Sotiris and Elina at Park of Souls..








Golden hour over the Saronic Gulf..


photos © chrysoula papagianni

Grandpa’s cauldron..

Goodmorning from Mount Olympus and grandpa’s cauldron!!


Last days of tsipouro distillation and below are some important facts about this traditional drink of the greek countryside!

-Tsipouro is the extract obtained from the distillation of pomace (the residue of the wine press), containing a portion of fermented grape juice, not drained.

-Tsipouro, depending on whether it will be flavored with anethole or not, is distinguished in a) tsipouro with aniseed and b) tsipouro without anise.

-According to tradition, the first production of tsipouro was the work of Greek Orthodox monks in the 14th century on Mount Athos in Macedonia, Greece.

-The traditional cauldron was institutionalized by Eleftherios Venizelos around 1920, when permits were given to the Cretans farmers for the traditional raki boilers, in order to have the ability to produce raki from the grapes produced.

-Distillation was always “homemade” and  launched after the grape harvest in late October and had a festive character.

-From 1918 until 1935 were given 15,000 licenses of distillation pot still ownership to wine growers. Since then, there haven’t been given permits to new winegrowers, but anyone who has a cauldron can sell it if he wants. These permits are hard to come by and their price can start from 6,000 euros and reach up to 25,000 and 30,000 euros!

-In 1883, the Greek state establishes the first law on the taxation of alcohol and in 1896 the first official licenses are provided  to produce grape pomace distillate.

-A second distillation is usually performed, in which various other components can be added, such as anise, fennel, cloves, nutmeg and masticha, resulting this specific product to be purer and more aromatic.

-Anise-flavored tsipouro and ouzo have almost identical taste but vary enormously in their method of production.

-Tsipouro, raki and tsikoudia are the same drink. The main difference of tsipouro from tsikoudia or raki, is that raki is single distillated.

-Similar drinks in other countries, are the Cyprus Zivania, the Italian Grappa, Arak of the Middle East, the French Marc and the Serbian Slivovitz.

ρακή < turkish rakı < arabic عرق (araka)
















Meanwhile, on the foot of Mount Olympus..







photos © chrysoula papagianni


Goodmorning from Istanbul..!


Around Thessaly..

Goodmorning and have a nice week people!

Last week I was at my grandpa’s village, situated on the foot of Mount Olympus, remember..?

Before that we visited the beautiful village of Anatoli, the most mountainous village of Kissavos on altitude of 960 meters and 42 kilometers away from Larissa.


Valley patterns..


Agios Panteleimonas church..


Larissa’s coast..


Arriving at Olympus.. The coffee place!


Morning walk..





Directly from grandpa’s garden..



Morning hike (9km)..





At the vineyard..



(Have you checked our Instagram yet?)



On the road towards Livadi..


Our little patient..


The mountain..


The moon..


Olympus magnetic field test..

View this post on Instagram

Paranormal activity…. ⁉️

A post shared by Chrysoula Papagianni (@chrys_pa) on

Below you can see the map of the places we visited..

photos © chrysoula papagianni

NORD-OST, μέρες που ξεχάστηκαν

Η παράσταση “ΝORD-OST μέρες που ξεχάστηκαν” είναι μια από τις καλύτερες παραστάσεις που παρακολουθήσαμε, κατά την φετινή θεατρική σεζόν. Προκειται για ένα έργο σύγχρονο, δυνατό, πολιτικό, το οποίο ο Βαγγέλης Λάσκαρης επέλεξε να ανεβάσει μέσα από μια ροκ, κινηματογραφική ματιά. Η μουσική επένδυση της παράστασης τής προσδίδει συγκεκριμένο χαρακτήρα, δεν λειτουργεί ως απλή υπόκρουση. Η Μαρία Σαρέλη, η Μαρία Καλυβά και η Σταυρούλα Γκιόκα ενσαρκώνουν τρεις διαφορετικές γυναίκες που πήραν μέρος στην ομηρία που έλαβε χώρα στο θέατρο της Μόσχας το 2002. Κάθε γυναίκα αφηγείται την ιστορία από την δική της σκοπιά, μέχρι η ιστορία τους να γίνει ένα.

Μετά την παράσταση “στριμώξαμε” στο φουαγιέ του Vault τις τρεις πρωταγωνίστριες και -ευτυχώς- είχαν να μας πουν πολλά! Να σημειωθεί ότι τις μισές ερωτήσεις τις έκανε για λογαριασμό του urbanzip η εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος και φίλη Μαρία Νταλαούτη!

Nordost 01 Από αριστερά: η Μαρία Σαρέλη, η Μαρία Καλυβά και η Σταυρούλα Γκιόκα. Τι πραγματεύεται το έργο; Αλήθεια, πώς το επιλέξατε;

Σταυρούλα Γ.: Η παράσταση μας πραγματεύεται ένα πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στη Μόσχα τον Οκτώβριο του 2002. Σε ένα κεντρικό θέατρο της Μόσχας, όπου εκείνη την ώρα παιζόταν η παράσταση του μιούζικαλ Nordost, εισέβαλαν 42 Τσετσένοι αυτονομιστές και κράτησαν τους θεατές ως ομήρους περίπου για τρείς ημέρες. Οι Τσετσένοι είχαν ως κύριο αίτημά τους την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή της Τσετσενίας. Στην επιχείρηση συμμετείχαν και γυναίκες που είχαν χάσει τους άντρες τους και άλλους συγγενείς τους στον πόλεμο με την Ρωσία και μπήκαν στο θέατρο ζωσμένες με εκρηκτικά, οι επονομαζόμενες και μαύρες χήρες. Η επιλογή του έργου έγινε από τον σκηνοθέτη μας, τον Βαγγέλη Λάσκαρη.

Μαρία Σ.: Η παράσταση αφορά την 57ωρη ομηρία 850 ανθρώπων, σε ένα θέατρο στη Μόσχα από Τσετσένους αυτονομιστές, που έχουν ως αίτημα να σταματήσει ο πόλεμος στην Τσετσενία. Πρόκειται για τις μαρτυρίες τριών γυναικων, που έζησαν λεπτό προς λεπτό το γεγονός αυτό, η καθεμιά από διαφορετική σκοπιά. Το έργο δεν το επέλεξα εγώ, εκείνο με επέλεξε κατά κάποιον τρόπο… Τον Ιούνιο που μας περασε με πηρε τηλέφωνο ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο Βαγγέλης, με τον οποίο γνωρίστηκα στη Δραματική και μου είπε οτι έχει να μου προτείνει κάτι. Λοιπόν, βρεθήκαμε από κοντά και νομίζω ότι από εκείνη τη στιγμή όλα είχαν δέσει από μόνα τους.

Μαρία Κ.: Το έργο πραγματεύεται μία από τις πιο μεγάλες τρομοκρατικές επιθέσεις, την επίθεση Τσετσένων αυτονομιστών το 2002 σε θέατρο στη Μόσχα με 850 ομήρους. Πραγματεύεται αυτόν τον χυδαίο πόλεμο ανάμεσα σε δύση και ανατολή, που στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων και στο όνομα της θρησκείας χάνουν τη ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι, όπως επίσης όχι ΜΟΝΟ την συγκεκριμένη τρομοκρατική επίθεση αλλά όλες αυτές που έχουν ήδη γίνει ή μπορεί να γίνουν δίπλα σου ή ακόμη χειρότερα εκεί ακριβώς που στέκεσαι. Όπως είπαμε το επέλεξε ο σκηνοθέτης μας ο Βαγγέλης Λάσκαρης, ο οποίος μου έκανε την πρόταση. Το έργο αυτό με συγκλόνισε, με ¨ξύπνησε¨, ο ρόλος της μαύρης χήρας απ’ την άλλη ήταν τόσο δελεαστικός και προκλητικός, που δεν είχα παρά να δεχτώ.

Τι κοινό έχουν οι ηρωίδες μεταξύ τους; Πιστεύετε ότι μπορεί να ταυτιστεί ο θεατής; Εσείς ταυτίζεστε με την ηρωίδα που υποδύεστε;

Σταυρούλα Γ.: Το περιστατικό το αφηγούνται τρείς γυναίκες. Μια Τσετσένα μαύρη χήρα, μία Ρωσίδα θεατής, η οποία βρισκόταν στο θέατρο με τον άντρα της και το παιδί της, και μία Λετονή γιατρός που μπήκε στο θέατρο για να προσφέρει ιατρική περίθαλψη στους ομήρους ενώ ανάμεσα τους, βρισκόντουσαν η κόρη και η μητέρα της. Όσοι δουν την παράσταση θεωρώ ότι δεν θα ταυτιστούν με καμμιά από τις ηρωίδες. Φωτίζονται τα γεγονότα και από τις τρείς πλευρές και ο θεατής έχει την ελευθερία να σκεφτεί και να κάνει τις συνδέσεις του με ανάλογα γεγονότα που συμβαίνουν όλο και πιο συχνά στις μέρες μας. Θέλω να πω πως η παράσταση δεν έχει τη λογική οι καλοί και οι κακοί, οι θύτες και τα θύματα. Η παρουσίαση δεν είναι μονοδιάστατη.

Εγώ κρατάω το ρόλο της γιατρού. Η λέξη ταύτιση είναι λίγο επικίνδυνη όχι μόνο για έναν ηθοποιό αλλά και για οποιονδήποτε. Παραπέμπει σε ψυχοπαθολογικά περιστατικά. Ασφαλώς και τον έχω αγαπήσει τον ρόλο μου και μπήκα στην διαδικασία των προβών να τον κατανοήσω και να προσπαθήσω να καταλάβω τον τρόπο που χειρίστηκε αυτήν την πολύ δύσκολη κατάσταση.

Μαρία Σ.: Το κυριότερο είναι πως είναι γυναίκες και ότι και οι τρεις βρίσκονται αντιμέτωπες με την ομηρία, ανεξαρτήτως του τι θέση έχει η καθεμία στην ιστορία και πώς θα εξελιχθεί εκείνη μέσα στον χρόνο. Ακόμα περισσότερα κοινά βέβαια δείχνει να έχουν μετά από αυτές τις 57 ώρες. Ο θεατής σίγουρα μπορεί να ταυτιστεί και το έργο να τον αγγίξει και να τον βάλει σε σκέψη, γιατί χρονικά και μόνο είναι ένα τόσο κοντινό μας γεγονός που δεν μπορεί κάποιος που θα δει την παράσταση να το προσπεράσει έτσι απλά χωρίς να τον επηρεάσει.

Στην παράσταση υποδύομαι την Όλγα, μια όμηρο που πήγε με την κόρη και τον άντρα της να δουν το “Nord-ost”. Νομίζω οποιοσδήποτε θα μπορούσε να ταυτιστει με αυτόν τον ρολο, για τον λόγο ότι ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να βρίσκεται σε αυτήν την θέση. Επομένως, ναι, ταυτίζομαι με την Όλγα, η οποία φοβάται για τη ζωή της, τη ζωή των αγαπημένων της και η οποία το μόνο που ήθελε ήταν να δει μια παράσταση και δε φανταζόταν ποτέ πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε σε εκείνη. Γιατί όλοι αυτό κάνουμε, κατακλυζόμαστε από τέτοιου είδους ειδήσεις αλλά νομίζουμε πως όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με μας, πως είναι πολύ μακρινά, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Όλα αυτά ειναι δίπλα μας, μας αφορούν και δεν πρέπει να τα προσπερνάμε.

Μαρία Κ.: Τρείς διαφορετικές ιστορίες ενώνονται μεταξύ τους και αυτό που τις ενώνει είναι το θέατρο και η τρομοκρατική επίθεση. Δείτε το λίγο κινηματογραφικά. Από την άλλη τώρα, είναι και οι τρείς χήρες και η κάθε μια κουβαλά το δικό της σταυρό τη δική της οικογενειακή τραγωδία. Ο θεατής τώρα θα μπορούσε να ταυτιστεί με την όμηρο αλλά ούτε το έργο καθεαυτό ούτε η σκηνοθεσία οδηγούν στην ταύτιση του θεατή με κανένα ρόλο. Το ζητούμενο είναι ο θεατής να δει με κριτική ματιά τα γεγονότα και να σκεφτεί. Όχι, προσωπικά δεν ταυτίζομαι με την ηρωίδα μου, όμως την κατανοώ και προσπαθώ να πω την ιστορία της όσο καλύτερα μπορώ.

Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε για να προσεγγίσετε τον ρόλο σας;

Σταυρούλα Γ.: Και μόνο η γνώση ότι το έργο δεν είναι μυθοπλασία και η γυναίκα που ενσαρκώνω είναι αληθινό πρόσωπο μου προσθέτει πρόσθετο άγχος αλλά και μεγάλη ευθύνη για τον τρόπο που θα παρουσιαστεί και θα μιλήσει μέσω εμού ο άνθρωπος αυτός. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, διαβάσαμε πολλά άρθρα και συνεντέυξεις σχετικές με το γεγονός, είδαμε βίντεο και πλάνα από το θέατρο κατά τη διαρκεία της εισβολής αλλά και ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν μετέπειτα με ανθρώπους που έζησαν από κοντά εκείνες τις ώρες.

Μαρία Σ.: Δεν αντιμετώπισα κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, δηλαδή και να ήθελα, δεν θα μπορούσα γιατί ο Βαγγέλης μας είχε “από κοντά”. Η αλήθεια είναι -πέρα από την πλάκα- ότι πριν προσεγγίσουμε η καθεμία τον ρόλο της ξεχωριστά, δουλέψαμε ομαδικά πάνω από το κείμενο και αυτό με βοήθησε πολύ και ως προς το να καταλάβω τον χαρακτήρα που υποδύομαι αλλά και το έργο και το τι θέλει να πει.

Μαρία Κ.: Έπρεπε να γνωρίσω και να κατανοήσω έναν τελείως διαφορετικό πολιτισμό με άλλη κουλτούρα, θρησκεία, συνήθειες, τρόπο ζωής και σκέψης. Πιστεύω πως η υπομονή και η δύναμη αυτών των γυναικών είναι τρομακτική.

Πόσο δύσκολο ήταν να ανεβάσετε ένα έργο, σχεδόν «ντοκιμαντερικό», που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο πρόσφατο παρελθόν;

Μαρία Σ.: Για εμένα αυτό νομίζω ότι ήταν το πιο δύσκολο απ’ όλα, το ότι αναφέρεται το έργο σε πραγματικά γεγονότα, σε ανθρώπους που όντως έχουν ζήσει και έχουν περάσει αυτές τις στιγμές. Γι’ αυτό το λόγο δεν θέλουμε να γίνουμε αυτοί οι άνθρωποι -γιατί πολύ απλά ποτέ δεν θα μπορούσαμε να αποτυπώσουμε τα ίδια τα συναισθήματα τους, τον φόβο τους, την ένταση και την πίεση στην οποία βρέθηκαν. Δεν θα μπορούσα να νιώσω ότι ένιωσε η «Όλγα» τότε, γιατί δεν το βίωσα η ίδια, γιατί δεν ήμουν στην θέση της. Αυτό που θέλουμε είναι να μεταφέρουμε όσο το δυνατόν καλύτερα μέσω της αφήγησης στον θεατή τα γεγονότα ως έχουν, μέσα απο τα βιώματα των χαρακτήρων και να του δώσουμε τροφή για σκέψη· πως όλα αυτά συμβαίνουν και τον αφορούν.

Μαρία Κ.: Δεν ξέρω αν ήταν δύσκολο ή εύκολο ξέρω ότι δουλέψαμε αρκετά για να πετύχουμε, χωρίς πολλά γύρω-γύρω, την ουσία αυτής της ιστορίας, το ρυθμό και την έντασή της. Την αφουγκραστήκαμε, την ακολουθήσαμε. Διαβάσαμε  αρκετά και είδαμε πολλά. Σίγουρα δεν μπορείς να παρεκκλίνεις, πρέπει να είσαι συνεπής με την ιστορία και προπαντός να τη σέβεσαι.

Οι τρεις γυναίκες του έργου αντιπροσωπεύουν διαφορετικές πτυχές της ίδιας ιστορίας. Πιστεύετε ότι υπάρχουν όντως «διαφορετικές πτυχές» σε τέτοιου είδους γεγονότα;

Σταυρούλα Γ.: Σε τέτοια γεγονότα συνήθως ως πολίτες βλέποντας τα από την τηλέοραση και από τον τρόπο που παρουσιάζονται μένουμε στο “αχ, οι καημένοι, τι έπαθαν” ή “πόσο κρίμα είναι” κτλ. Εστιάζουμε λοιπόν στον πόνο του εμφανούς θύματος. Μέσα από τις αφηγήσεις των τριών γυναικών μπορούμε να δούμε τα αίτια που οδηγούν σε τέτοιες πράξεις και πόσο εύκολα το θύμα μπορεί να μετατραπεί σε θύτη όταν πλέον δεν έχει τίποτα να χάσει. Στις μέρες μας ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός είναι σε έξαρση και ένα μικρό -ευτυχώς- κομμάτι του Αραβικού κόσμου βλεπει με μίσος τον Δυτικό. Για να αλλάξει αυτό μήπως σαν πολίτες θα έπρεπε να σκεφτούμε τι έχουν προκαλέσει οι πολιτικές της Δύσης στους λαούς αυτούς;

Μαρία Σ.: Είναι 3 τελείως διαφορετικές γυναίκες, άρα, ναι, έχουμε διαφορετικές πτυχές σε τέτοιου είδους γεγονότα και σε κάθε γεγονός γιατί ο κάθε άνθρωπος λειτουργεί ξεχωριστά από τον άλλον σε ό,τι του συμβαίνει. Αυτό εξαρτάται από το ό,τι και οι τρεις έχουν γεννηθεί σε άλλη χώρα, έχουν μεγαλώσει διαφορετικά και πιστεύουν σε άλλα πράγματα, οπότε η κάθε μια φαινομενικά δεν θα βρισκόταν ποτέ στην θέση της άλλης. Από την άλλη, όμως, συναισθηματικά όλες τους σχεδόν ταυτίζονται μεταξύ τους γιατί νιώθουν φόβο, αγωνία και δεν ξέρουν τι θα γίνει το επόμενο δευτερόλεπτο, επειδή και οι τρεις είναι πιόνια αυτού του παιχνιδιού. Αν βγάλουμε όμως έξω και τα συναίσθηματα και μιλήσουμε για θύτη και θύμα, στην ουσία στο έργο βλέπουμε πως οι Τσετσένοι είναι οι θύτες και οι Ρώσοι τα θύματα, αλλά για ποιο λόγο έχουν φτάσει στο σημείο αυτόι, να είναι δηλαδή οι Τσετσένοι-θύτες και οι Ρώσοι-θύματα; Μήπως πρωτύτερα οι δυο αυτοί όροι λειτουργούσαν αντίστροφα;

Μαρία Κ.: Όταν ο άνθρωπος παίρνει μια απόσταση από τα γεγονότα μπορεί να τα δει πιο καθαρά, μπορεί να κρίνει ορθότερα.  Όταν είναι μέσα σε αυτά, πιο πολύ αισθάνεται παρά σκέφτεται λογικά.  Γι’ αυτό το λόγο δεν ξέρω αν μια Τσετσένα που έχει χάσει όλη την οικογένειά της, αν ένας άνθρωπος που έχει ζήσει την τρομοκρατία, είτε ο ίδιος, είτε η οικογένειά του, μπορεί να δει αυτές τις πτυχές, αλλά πιστεύω πως τέτοιου είδους γεγονότα προέρχονται από κάποιες αλυσιδωτές ενέργειες. Το ένα φέρνει το άλλο, ο καθένας παλεύει για το δίκιο του, για την κυριαρχία του, για τα συμφέροντα του. Ο καθένας βλέπει τα πράγματα από άλλη οπτική. Ναι, υπάρχουν διαφορετικές πτυχές αλλά όλοι ξέρουμε το αποτέλεσμα! Νεκροί άνθρωποι και παιδιά. Εδώ τελειώνουν οι πτυχές και οι αλυσίδες και εδώ είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε και από αυτό να ξεκινήσουμε.

Θεωρείτε ότι στο Nord-ost γίνεται αναφορά, άμεση ή έμμεση, στον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία;

Σταυρούλα Γ.: Στο έργο το θηλυκό στοιχείο είναι κυρίαρχο. Βλέπουμε τη γυναίκα ως σύζυγο, μάνα, εργαζόμενη, οικονομικά ανεξάρτητη αλλά και απόλυτα υποταγμένη στον άντρα και στους συγγενείς ακόμα κι όταν μείνει χήρα, μη έχοντας δικαίωματα στην εκπαίδευση και την εργασία, ακόμα και στο ίδιο της το σώμα. Θεωρείται ανίκανη να πάρει τη ζωή της στα χέρια της από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποιο αρσενικό δίπλα της, ως προστάτης. Και το παράδοξο είναι ότι, ενώ η γυναίκα σε κάποιες κουλτούρες θεωρείται αδύναμη, παίζει τόσο σημαντικό και καθοριστικό ρόλο σε μια τρομοκρατική επίθεση, όπως αυτή του Nordost. Και δυστυχώς ακόμα στις μέρες μας η θέση της γυναίκας αλλάζει ανάλογα με το πού κοιτάς στον παγκόσμιο χάρτη.

Μαρία Σ.: Η αναφορά είναι σίγουρα άμεση γιατί και οι τρεις ρόλοι είναι γυναικείοι. Εσκεμμένα πιστεύω ο συγγραφέας έχει επιλέξει την γυναίκα ως κύριο άξονα του έργου του. Στην πραγματικότητα αυτές οι τρεις γυναίκες αποτελούν μέρος του γεγονότος, δεν ξεχωρίζουν ανάμεσα σε τόσο κόσμο, άντρες και γυναίκες αντίστοιχα. Η μαύρη χήρα εκτελεί εντολές του επικεφαλής, η όμηρος είναι μια από τους εκατοντάδες θεατές με΄σα στο θέατρο και η γιατρός περιμένει εντολές της αστυνομίας. Ο συγγραφέας όμως τις έχει φέρει στο επίκετρον για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Σπάνια οι γυναίκες έχουν τόσο κυρίαρχο ρόλο σε καταστάσει κρίσης, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγισή τους, πώς αντιμετωπίζουν την κατάσταση και πώς ανταπεξέρχονται. Μακάρι να δινόταν λίγο περισσότερη βαρύτητα στον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, όπως και στο έργο. Γιατί το έργο μας αποδεικνύει πως μια χαρά μπορούν οι γυναίκες να ανταπεξέλθουν σε τέτοιου είδους καταστάσεις.

Μαρία Κ.: Άμεση αναφορά όχι δεν γίνεται, γίνεται προφανώς έμμεση λόγω της επιλογής από τον συγγραφέα τριών γυναικών για την εξιστόρηση των γεγονότων. Ίσως οι γυναίκες πρέπει να αγαπήσουν  τις γυναίκες για να θυμίσουν στους άντρες τι είναι η αγάπη. Ναι, έμμεσα υμνεί τη γυναίκα και την θέση της στην κοινωνία. Τη γυναίκα που συμβολίζει, την οικογένεια, τη ζεστασιά, που μπορεί να μεταμορφώνει, να στηρίζει.

Nordost 02

Πόσο επίκαιρο θεωρείται ότι είναι το έργο στην Ελλάδα και στον κόσμο του 2015; Ποια άλλα γεγονότα σας έρχονται στο μυαλό όταν παρουσιάζετε στο Vault την ιστορία του «Nord-ost»;

Σταυρούλα Γ.: Κατά τη διάρκεια των προβών, αλλά και από την πρεμιέρα μας έως σήμερα, συνέβησαν γεγονότα που μας συγκλόνισαν όπως η επίθεση στο Charlie Hebdo, η απαγωγή των γυναικών από την Μπόκο Χαράμ, η Μεσόγειος έχει μετατραπεί σε υγρό τάφο για χιλιάδες πρόσφυγες, η Χρυσή Αυγή ξανά στο κοινοβούλιο, παντού εικόνες ωμής βίας και ακραίου φανατισμού και μίσους για ο,τιδήποτε διαφορετικό από εμάς. Επομένως, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στην παγκόσμια κοινότητα η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός και ο φασισμός οποιασδήποτε μορφής είναι στην ημερήσια ατζέντα.

Μαρία Σ.: Είναι άκρως επίκαιρο θεωρώ και όχι μόνο για την ελληνική, αλλά γενικά για όλες τις κοινωνίας. Γιατί βλέπουμε καθημερινά περιστατικά άκριτης βίας και πλέον έχουμε συνηθίσει μέσα σε όλο αυτό και μας φαίνεται παράξενο. Αλλά είναι αδιανόητο να έχουμε φτάσει εν έτει 2015 και να αφαιρείται η ζωή κάποιου τόσο απλά, χωρίς να έχει καμία σημασία. Στο μυαλό δυστυχώς μου έρχονται πάρα πολλά παρόμοια περιστατικά, η επίθεση στο Charlie Hebdo, ο βανδαλισμός του μουσείου της Μοσούλης, αλλά και κάθε περιστατικό βίας που ξεκινά από την διαφορετικότητα, το χρώμα, το φύλο, τη φυλή. Και αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι κάθε εβδομάδα σχεδόν συμβαίνουν ολοένα και πιο πολλά τέτοιου είδους περιστατικά…

Μαρία Κ.: Αποκεφαλισμοί από τζιχαντιστές, βόμβα στο γαλλικό περιοδικό Charlie Hedbo, σφαγή 148 ανθρώπων στην πλειοψηφία τους φοιτητών σε πανεπιστήμιο της Κένυα, ο κατάλογος είναι μακρύς. Είναι λοιπόν μια επίκαιρη παράσταση που αφορά όλους μας και αν όχι θα έπρεπε! Είμαστε οι φωνές αυτών των ανθρώπων που αξίζει να ακούσουμε.

Θεωρείτε ότι μια πόλη μπορεί να ξεπεράσει το σοκ μιας τέτοιας επίθεσης;

Σταυρούλα Γ.: Η ζωή προχωράει, οι πόλεις αργά ή γρήγορα βρίσκουν τους παλιούς τους ρυθμούς. Το θέμα είναι πως τέτοιου είδους περιστατικά μπορούν να γίνουν εφαλτήρια για ανοιχτό διαόλογο με την κοινωνία, για αναζήτηση των αιτιών τους και τρόπους αντιμετώπισης τους. Και μιλώντας για αντιμετώπιση δεν εννοώ παραπάνω μέτρα ασφαλειας αλλά για πολιτικές που θα εφαρμοστούν συλλογικά ώστε να μην ξαναγίνουμε μάρτυρες ανάλογων συμβάντων. 

Μαρία Σ.: Είναι βαρύ το πλήγμα μιας τέτοιας επίθεσης και μια πόλη είναι δύσκολο να ξεπεράσει το σοκ, ειδικά οι άνθρωποι που το έζησαν. Πάντα θα το σκέφτονται. Αυτό όμως, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει, είναι η πόλη να ξεχάσει κάτι τέτοιο και να το θυμάται μόνο την ημέρα που έχει οριστεί ως ημέρα πένθους. Πρέπει να αναλογίζονται οι άνθρωποι τους λόγους μια τέτοιας επίθεσης, να ζυγίζονται όλες οι πλευρές και το πώς αντιμετωπίστηκε στο τέλος η κατάσταση.

Μαρία Κ.: Σίγουρα όχι σύντομα και όχι όσο συνεχίζονται τέτοιου είδους γεγονότα. Ο φόβος είναι δυνατό συναίσθημα. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις γίνονται αναπάντεχα. Φοβάσαι να πας στη δουλειά σου, φοβάσαι να φας σε ένα εστιατόριο, ο φόβος σε ακολουθεί. Δεν το έχω ζήσει αλλά θεωρώ ότι περνώντας ο καιρός, ας μην προσδιορίσω πόσο, το σοκ θα ξεπεραστεί όχι όμως και η μνήμη του γεγονότος.

Για ποιον/-ους λόγο/-ους θα προτείνατε σε κάποιον να δει την παράσταση;

Σταυρούλα Γ.: Δεν ανεβάζουμε αυτή την παράσταση για ένα συγκεκριμένο target group. Η παράσταση αυτή μας αφορά όλους καθώς καταπιάνεται με  ένα θέμα κοινωνικοπολιτικό και επίκαιρο . Από εκεί και πέρα αν κάποιος αναζητάει ένα έργο για να γελάσει με την παρέα του προφανώς και δεν θα έρθει στο “Nord-Ost – Οι μέρες που ξεχάστηκαν”.

Μαρία Σ.: Πιστεύω ότι η τέχνη πρέπει να θίγει ζητήματα που αφορούν την κοινωνία και απασχολούν τον άνθρωπο. Αυτή η παράσταση έχει ένα θέμα που είναι επίκαιρο και μας αφορά όλους. Και δίνει τροφή για σκέψη σε όποιον την παρακολουθήσει. Νομίζω για αυτόν τον λόγο θα πρότεινα σε κάποιον να δει την παράσταση. Γιατί έχει να του δώσει πράγματα, να δει μια κατάσταση και από τις δύο πλευρές, να βγει έστω και λίγο διαφορετικός στο τέλος του έργου. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι μέρος αυτής της παράστασης.

Μαρία Κ.: Το κείμενό του έργου είναι συγκλονιστικό, ταρακουνάει, σου δίνει αμέτρητες εικόνες, σε αφήνει να πάρεις εσύ θέση στα γεγονότα, γιατί θα πρέπει να μας αφορά όλους το θέμα της παράστασης. Για αυτούς τους λόγους και για όσους έχουμε αναφέρει ως τώρα, πρέπει να έρθει κάποιος να δει την παράσταση.

Nordost 13

Στην δική μας πόλη, την Αθήνα, ποια είναι τα αγαπημένα σας σημεία και γιατί;

Σταυρούλα Γ.: Η Αθήνα μπορεί να μην είναι μια όμορφη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δυστυχώς την έχουμε καταστρέψει. Αρχιτεκτονικά βιάστηκε προς χάριν του κέρδους, οι ίδιοι οι πολίτες της την πληγώνουν καθημερινά καθώς δεν τη σέβονται.  Παρόλα αυτά έχει γωνιές που αξίζει κανείς να τις επισκέπτεται. Ένας περίπατος από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου έως το Θησείο ή μια βόλτα στους Αέρηδες και τα στενά της Πλάκας, στα Άνω Πετράλωνα με τα νεοκλασικά και το Φιλοπάππου, σε κάνει να λες “ναι, αξίζει τελικά να ζω στην Αθήνα”.

Μαρία Σ.: Το κέντρο της πόλης. Αγαπώ το κέντρο της Αθήνας, ειδικά τα βράδια. Πλάκα, Μοναστηράκι, Εξάρχεια. Είναι μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, έχει πολύ ωραίο παλμό και μια ιδιαίτερη αύρα. Συγκεκριμένα, αγαπημένο μου σημείο είναι ένα μπαλκονάκι στην Πλάκα, λίγο πιο κάτω από τα βραχάκια της Ακρόπολης, που μπορώ να κάθομαι με τις ώρες. Το γιατί δεν μπορώ να το διατυπώσω με ακρίβεια, νομίζω απλά ότι εκεί έχει μια απίστευτη ηρεμια και ταυτόχρονα μια απέραντη ενέργεια που σου δίνει η θέα της φωτισμένης πόλης.

Μαρία Κ.: Η γειτονιά μου, εκεί που βρίσκονται οι αγαπημένοι μου άνθρωποι και οι εφηβικές μου αναμνήσεις, ο ναός του Απόλλωνα στο Σούνιο για τη θέα του και το δέος που νοιώθεις, τα στενά της Πλάκας για την ομορφιά τους· γιατί το παλιό έχει την αξία του.

Τελικά, τι χρειάζεται κανείς για να αγαπήσει την πόλη στην οποία ζει;

Σταυρούλα Γ.: Για να αγαπήσει κανείς την πόλη που ζει θα πρέπει και η ίδια η πόλη να τον αγαπάει. Με λίγα λόγια μια βιώσιμη πόλη με καλά μέσα μαζικής μεταφοράς, καθαρή και φιλική προς τους πεζούς, τους ποδηλάτες, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, σημεία αναψυχής, όπως πάρκα και πλατείες όπου ο κόσμος μπορεί να κάτσει (εγκληματική η ανάπλαση της Ομόνοιας) και ασφάλεια οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ώστε να μπορεί το ιστορικό και εμπορικό κέντρο της Αθήνας να έχει ζωή 24 ώρες το 24ώρο χωρίς να αποκλείουμε δρόμους λόγω του φόβου και της υποβάθμισης.

Μαρία Σ.: Αρχικά χρειάζεται η λέξη ΑΓΑΠΗ. Μέσα σου να έχεις αγάπη για τα πράγματα, για τους ανθρώπους, για τα μέρη που συχνάζεις και που ζεις. Αν δεν αγαπάει κάποιος την πόλη στην οποία ζει, πρέπει να ψάξει να βρει λόγους για να την αγαπήσει, να την εξερευνήσει, να της “επιτρέψει” να του δείξει τα όμορφα και τα άσχημα σημεία της και να αγαπήσει και τα δύο εξίσου. Πιστεύω πως αν όλοι αγαπούσαμε την πόλη στην οποία ζούμε, θα γινόμασταν καλύτεροι και εμείς και αυτή. Άρα αξίζει να ψάξουμε να βρούμε λόγους για να την αγαπήσουμε…εκτός αν τους έχουμε βρει ήδη.

Μαρία Κ.: Να ζήσει μέσα στην πόλη του, να έχει αναμνήσεις, να δει τα άσχημα και τα καλά της, να την γυρίσει, να την παρατηρήσει, να την αποδεχτεί.

Nordost 07

Η παράσταση “NORD-OST, μέρες που ξεχάστηκαν” ανεβαίνει κάθε Σάββατο (23:30) και Κυριακή (21:30) και για λίγες ακόμα παραστάσεις (μέχρι 7/06) στον Πολυχώρο Vault στον Κεραμεικό (Μελενίκου 26).

Συντελεστές: Το έργο είναι του συγγραφέα Torsten Buchsteiner. Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας, Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Λάσκαρης, Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Μπίκα, Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Γεωργόπουλος, Φωτισμοί: Άννα Ρεμούνδου, Εκτέλεση Παραγωγής: Σοφία Παναγοπούλου, Φωτογραφιές -Video: Θοδωρής Θεοδώρου, Αφίσα: Nίκος Παναγόπουλος, Ενδυματολόγος: Τόνια Πλατανά, Παραγωγή: Βack Up Theatre

Bikini operation


Mε τέτοια που’ χω ψυχολογία, πώς θα βγω στην παραλία;

Ελληνιστί: «επιχείρηση μπικίνι», δηλαδή η απαραίτητη ψυχολογική και σωματική προετοιμασία για το…υπέρτατο καλοκαιρινό τόλμημα! Η διαδικασία έχει διάφορα στάδια και ξεκινάει γύρω στις αρχές Μαρτίου. Εκεί που έχουν τελειώσει οι γιορτές των Χριστουγέννων ήδη ένα δίμηνο πριν και ακόμα δεν έχεις καταφέρει να χάσεις τα δυο-τρία κιλάκια που έβαλες από τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα. Το μήνα Μάρτιο λοιπόν αποφασίζεις ότι θα κάνεις δίαιτα! Δεν έχεις περιθώρια· πρέπει να προλάβεις, έρχεται το Πάσχα σε ένα μήνα και πρέπει να έχεις χάσει τουλάχιστον τα κιλά των προηγούμενων διακοπών… Η δίαιτα δεν ξεκινάει ποτέ, αντιθέτως ασπάζεσαι το σουξέ του Κιάμου και την αναβάλλεις από Δευτέρα σε Δευτέρα, μέχρι που φτάνει η Μεγάλη Δευτέρα. Εντάξει, θα νηστέψεις άρα θα αδυνατίσεις λιγουλάκι και θα συνεχίσεις οπωσδήποτε μετά το Πάσχα. Αμ δε! Να οι γαριδομακαρονάδες, να οι πατάτες οι τηγανητές, να οι χαλβάδες και τα λοιπά νηστίσιμα εδέσματα, γκουρμέ και μη. Συν άλλα δύο κιλά στην καλύτερη! Την Κυριακή του Πάσχα δε, δεν μπορείς να συνέλθεις από όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και ούτε για αρνιά ούτε για κοκορέτσια έχεις όρεξη, αλλά εντάξει να μην τσιμπήσεις λίγο για το καλό;

Μετά το Πάσχα, δεν έχεις άλλη επιλογή! Τέρμα τα ψέματα, έχεις αποφασίσει ότι αυτό το καλοκαίρι θα είσαι κορμάρα στην παραλία. Άλλωστε σε περιμένει κι εκείνο το καυτό σορτσάκι στο οποίο δεν μπαίνεις τα τελευταία τρία χρόνια! Δίαιτα και γυμναστήριο, φουλ πρόγραμμα – δεν προλαβαίνεις, έχει φτάσει Μάιος! Κομμένα τα γλυκά, κομμένα τα τηγανητά, κομμένα τα βραδινά – διάδρομος, ποδήλατο και άγιος ο Θεός! Αλλά έλα όμως που το γυμναστήριο είναι γεμάτο τις ώρες που θέλεις να πας, είναι όλοι ήδη πολύ γυμνασμένοι συγκριτικά με εσένα σε εκνευριστικό βαθμό (καλά πότε πρόλαβαν;) και εν πάσει περιπτώσει δεν σου ταιριάζει αυτός ο τρόπος γυμναστικής! Σιγά-σιγά, εφευρίσκεις και άλλες ευφάνταστες δικαιολογίες και η ιδέα του γυμναστηρίου εξαφανίζεται από το χάρτη. Στο μεταξύ, καλοκαίρι είναι να μη φας ένα παγωτό; Ε, και ένα-δύο κοκτέιλ επιβάλλονται εδώ που τα λέμε!

From Pinterest

Ιούνιος και η ζυγαριά σταθερή. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ποιος κάνει δίαιτα όμως μέσα στην εξεταστική; Και αν δεν υπάρχει εξεταστική, όλο και κάποιος ανασταλτικός παράγοντας θα κάνει την εμφάνισή του. Εντάξει, δεν θες να χάσεις οκτώ, ας χάσεις δυο-τρία κιλά και θα είσαι οκ. Όλα είναι θέμα απόφασης. Ταυτόχρονα συνειδητοποιείς ότι είσαι σαν το γάλα και δεν μπορείς να βγεις έτσι στην παραλία. Με αυτές τις βροχές όμως πώς να μαυρίσεις; Η λύση είναι μία και λέγεται solarium! Μερικά ψεκάσματα και…σούπερ! Εκεί που είσαι όμως μέσα στο μικροσκοπικό θάλαμο και σκέφτεσαι «δεν πρέπει να την πάθω όπως ο Ρος στα Φιλαράκια/δεν πρέπει να την πάθω όπως ο Ρος στα Φιλαράκια!», μέχρι να προλάβεις να τελειώσεις τη σκέψη σου έχεις ήδη γίνει από τη μία πλευρά σαν τη Φουρέιρα! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, άλλωστε στην οικογένεια της μαμάς σου δεν ήταν ένας προπάππος από τη μακρινή Κολομβία;

Ιούλιος. Το ημερολόγιό σου θυμίζει κάτι χειρότερο από αυτό της Μπρίτζετ Τζόουνς: οκτώ κιλά περισσότερα από πέρσι το καλοκαίρι, μπροστινή πλευρά μελαμψή με μούρη ελαφρώς κατάμαυρη, πιθανότητα να χωρέσεις στο άτιμο σορτσάκι καμία και ασφαλώς στο γυμναστήριο πηγαίνεις μόνο απέξω κι αυτό για να πας στον φούρνο δίπλα που φτιάχνει ωραίες τυρόπιτες (ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτήν την αναθεματισμένη σύμπτωση που δίπλα από κάθε γυμναστήριο υπάρχει ένας ονειρεμένος φούρνος/ζαχαροπλαστείο!). Μην πτοείσαι. Όλοι και όλες είναι στην ίδια μοίρα. Κανείς δεν κατάφερε ούτε φέτος να φτιάξει το τέλειο σώμα, να βγει ήδη ομοιόμορφα μαυρισμένος-η στην παραλία, να διώξει ολοσχερώς την άτιμη την κυτταρίτιδα κλπ. Και μην κοιτάς που υπάρχουν μερικοί-μερικοί που κυκλοφορούν γραμμωμένοι και μαυρισμένοι από το Μάη μήνα…προφανώς αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων, ειδικά «σχεδιασμένη» για να σπάει τα νεύρα των υπόλοιπων κοινών θνητών που κάθε άνοιξη θα ξεκινούν bikini operation για να το έχουν ήδη αναιρέσει λίγο πριν μπει το καλοκαίρι…!

(Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα “Southcity”)

Το τραγούδι “Μπικίνι τσα τσα” τραγουδάει η Ισιδώρα Μπουζιούρη μαζί με την Αφροδίτη Μάνου στην μουσική παράσταση “30 χρόνια Νυχτερινή Εκπομπή”.

Goodmorning Florence..!


Chickpeas on fire..!


%d bloggers like this: