Tuscany part 4 : Pienza..

Last week I visited one of my favorite places in Tuscany, Pienza!

The town of Pienza is situated in the province of Siena, and more specifically in the Val d’Orcia (val = valley). In 1996, UNESCO declared the town a World Heritage Site, and in 2004 the entire valley, the Val d’Orcia, was included on the list of UNESCO‘s World Cultural Landscapes. Val d’Orcia is definitely my favorite part of Tuscany and I intend to visit (or walk if I can) the most of it!


Pienza was rebuilt from a village called Corsignano, which was the birthplace (1405) of Aeneas Silvius Piccolomini (Italian: Enea Silvio Piccolomini), aRenaissance humanist born into an exiled Sienese family, who later became Pope Pius II. Once he became Pope, Piccolomini had the entire village rebuilt as an ideal Renaissance town. Intended as a retreat from Rome, it represents the first application of humanist urban planning concepts, creating an impetus for planning that was adopted in other Italian towns and cities and eventually spread to other European centers.

The rebuilding was done by Florentine architect Bernardo Gambarelli (known as Bernardo Rossellino) who may have worked with the humanist and architectLeon Battista Alberti, though there are no documents to prove it for sure. Alberti was in the employ of the Papal Curia at the time and served as an advisor to Pius. Construction started about 1459. Pope Pius II consecrated the Duomo on August 29, 1462, during his long summer visit. He included a detailed description of the structures in his Commentaries, written during the last two years of his life. (source)








This is the route me, Enrico, Lorenzo, Nikos and Robert followed from Pienza into the “wild” countryside by foot!














I think these walks in Tuscany are what i’ll miss  the most when i’m back to Greece.. (Thanks to Nikos for the photo of me below!)


photos © chrysoula papagianni

River of clouds..

Hi everyone! This is my “nofilter” view while exiting the university for a quick break for coffee.. Love these clouds!
Have a nice day!


Irish coffee..

Back between 1939 and 1945 many Americans flew to Ireland in a flying boat. The plane landed at Foynes, Co. Limerick after an 18 hour flight. The passengers were than shuttled by boat to the terminal. On cold damp days the passengers were somewhat chilled after the ride especially in the winter months. They really appreciated a cup of hot coffee or tea upon arrival to the terminal.

The Irish have long taken a little whiskey in their tea. This gave the new chef at the restaurant Joseph Sheridan an idea. He thought he would treat the newly arrived damp miserable Americans to a little Irish hospitality with an American twist. He knew of their taste for coffee, so he added the whiskey to their coffee instead of the Irish way of adding it to tea. One of the pleasantly surprised passengers asked “Is this Brazilian coffee?”, “No”was Joe’s reply “That’s Irish coffee.” So in 1942 the Irish coffee recipe was born. It is now enjoyed all over the world. (source)


In Florence there are several Irish pubs but not all of them are as original and Irish as Finnegan‘s Irish pub. Below the Irish coffee prepared by the Irish  Brendan!


Pre-heat a clear stemmed glass with very hot water.  


Empty the water, and add a generous measure of Irish Whiskey.


Now add some freshly brewed rich coffee, then sugar and stir.




Gently pour in some whipped cream and you’re ready!


photos © chrysoula papagianni

Aires Mateus..

On Monday I attended a lecture by Manuel Aires Mateus which was held at Kent State University at the beautiful Palazzo Dei Cerchi. Manuel Aires Mateus and his brother Francisco have an architectural studio in Portugal since 1988. They are both teaching in Lisbon and they are often invited for conferences and seminars all around the world.


At the lecture he presented Casa na AreiaCabanas no Rio, House in Fontinha, House in Alcobaça, School at Vila Nova da Barquinha and finally an office building at Lisbon which is under consruction. 


We build the limits but what is crucial is the void.


Architecture has to provide the layer, then life has to fullfil the other layers. 


 Architecture is about the perfect control of a situation.




Thanks to Enrico for the photo of me and Elisabetta with Manuel Aires Mateus.


photos © chrysoula papagianni






“Unusual” fool’s day..

Wishes for a good month.. Instead of an April fool’s joke I got flowers today from Nadia! Then we had a beautiful stroll around the city..




On our way we met Matteo and we went together at I Visionari, surely the most unusual sunglasses shop in Florence, number 13 on the map! We tried lots of different styles of their new collections and I loved everything! I really enjoyed the atmosphere of this store, I’m surely coming back soon to do some shopping!













Then a lunch break at Mama’s Bakery, one of my favorite places for bagels, sandwiches and cupcakes of course!IMG_8463_Snapseed



A quick stop at Boutique Nadine, Lungarno Acciaiuoli 22r to say hi to Irene, Ilaria and Airi!


A stop for gelato at Gelateria de’ Neri!


And last but not least, Leone the mascot of Boutique Nadine at Via de’ Benci 32r.


photos © chrysoula papagianni

Salmon with sesame – lime crust..




Have a nice week everyone! What are you having for lunch this beautiful sunny Monday..?

Nikos prepared a delicious dish today, salmon with soy sause and sesame – lime crust, accompanied by a simple but tasty salad with toasted sesame seeds. Buon appetito!



  • salmon steaks
  • Juice and zest from 2 limes
  • 5-6 tbsp soy sauce
  • 4 tbsp sesame
  •  white wine
  • 1 bag of seasonal green leaves
  • 2 tbsp toasted sesame seeds
  • olive oil
  • balsamic vinegar
  • Salt and freshly ground pepper












photos © chrysoula papagianni

Gelato break..

In search of the best gelato in Florence..


Back to the future..


Hi everyone!

Usually this time of year I get a nostalgic feeling, a desire to walk by the sea. I’ve already posted here some photos from my favorite walk in my hometown!

Before leaving Athens back in January, I visited the construction site of the new Stavros Niarchos Foundation Cultural Center designed by Renzo Piano! The project site is located 4.5 km south of the center of Athens, on the edge of Faliro Bay, and the SNFCC is designed as a multifunctional arts, education and entertainment complex which will house the National Library of Greece and the Greek National Opera. It’s been less than a year that the construction began and scheduled to be completed in 2015.

I really look forward to the realization of this project, when it will become the  finale for my favorite walk!




View from Visitors Center, designed by Greek architecture students, Spyros Giotakis and Ayis-Panayiotis Mourelatos.







Thanks to Nikos for the photo above!






Georgios Averof armored cruiser.


photos © chrysoula papagianni

Grandma’s pickled eggplants..


the process of preserving food by anaerobic fermentation in brine or vinegar. The resulting food is called a pickle. This procedure gives the food a salty or sour taste.


Every summer my grandma is preparing the best pickled eggplants (from our garden of course!). In Greece, pickles, called τουρσί(α), are made out of carrots, celery, eggplants stuffed with diced carrots, garlic and peppers. The last 2 years i’m helping her and in exchange I take 1-2 jars with me in Florence! The perfect appetizer when your fridge is empty or when you’re just bored to cook. Bon appétit!












photos © chrysoula papagianni

Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος…

Είναι λοιπόν Παρασκευή βράδυ,14 Μαρτίου 2014 και κάθομαι στον υπολογιστή με πρόθεση να γράψω ένα κείμενο ενόψει των γενεθλίων μου. Η ιδέα αυτή μου ήρθε την Τετάρτη, ενώ περίμενα το μετρό στη Δάφνη. Είχα στα αυτιά μου το mp3 και έπαιζε το νέο και πολύ αγαπημένο Ordinary Love των U2. Σιγοτραγουδώντας τους στίχους, έφτασα να τους αναλύω, χωρίς να το έχω πρόθεση. Κάτι η ρομαντική φύση του ζωδίου, κάτι οι ευαισθησίες που μεγαλώνω άλλο ένα χρόνο και κάνω έναν ακόμη απολογισμό της ζωής μου, κατέληξα σε αυτό που έχουμε αιώνες τώρα κάτω από τη μύτη μας, αλλά τείνουμε να ξεχνάμε. Ο άνθρωπος αυτό που χρειάζεται πέρα και πάνω απ’ όλα είναι η αγάπη. Η συνηθισμένη. Η καθημερινή.


Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με ένα άτομο που εκτιμώ βαθιά και θαυμάζω, σχετικά με τα κείμενα μου. Σχεδόν ότι έχω γράψει μέχρι στιγμής, ήταν είτε προσωπικές εμπειρίες, είτε κάποια ιδέα που άφησα να ωριμάσει, είτε πάγιες θεωρήσεις σε σπουδαίους τομείς της ζωής, είτε απλές συζητήσεις με φίλους που πήραν σάρκα και οστά. Αυτό που έλειπε (σχεδόν) σε όλες, ήταν ο α’ ενικός. Με ρώτησε λοιπόν γιατί δεν τοποθετώ τις σκέψεις μου στον πρώτο ενικό, σα να μη θέλω να τις δείξω. Και είχε δίκιο. Ο γ’ ενικός νομίζω σε «προστατεύει», γενικεύει τις φράσεις και τα νοήματα. Κάνει τον αναγνώστη κοινωνό αυτού που εσύ καταθέτεις μέσα από την ψυχή σου, σα να θες να το μοιραστείς μαζί του, σα να θες να σου πάρει λίγο από το φορτίο που ενδεχομένως κουβαλάς.

Αυτό το άρθρο όμως έπρεπε να είναι στον α’ ενικό. Γιατί είναι ένα κείμενο δοσμένο από καρδιάς σε κάποια πρόσωπα που σημάδεψαν (άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο), θέλοντας – και μη- τη ζωή μου. Είναι πέρα και πάνω απ’ όλα η οικογένεια μου, που παρ’ όλες τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε, περνάμε και  αναπόφευκτα θα περάσουμε, είμαι ευτυχισμένη για όσα μου έδωσαν, μου δίνουν και θα συνεχίσουν να μου δίνουν ανιδιοτελώς μέχρι να μας χωρίσει ο χρόνος.

Μικρή είχα διαβάσει κάπου τη φράση «οι φίλοι μας είναι η περιουσία μας». Το είχα αντιγράψει σε κάποιο σχολικό βιβλίο λοιπόν (του Λυκείου νομίζω), και είχα συμπληρώσει δίπλα: «άρα εγώ είμαι πλούσια». Ερχόμαστε μόνοι σε αυτό τον κόσμο (αν δεν είμαστε δίδυμα ή τρίδυμα κλπ) και μόνοι φεύγουμε. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας, από νήπια, μέχρι και το τέλος της ζωής μας, συναντούμε στο δρόμο μας ανθρώπους και δένουμε τις ζωές μας με τις δικές τους για μήνες, χρόνια. Κάποιοι από αυτούς ξεκινούν μαζί μας, όμως δε συνεχίζουν στο πλάι μας στην πορεία της ζωής, άλλους τους συναντάς, σε συντροφεύουν για λίγο,  και αργότερα εγκαταλείπουν. Άλλοι βρίσκονται στο δρόμο σου ενώ εσύ συνεχίζεις την πορεία σου και σε συντροφεύουν μέχρι τη γραμμή τερματισμού, ενώ άλλοι σε συντροφεύουν από την αρχή μέχρι και το τέλος. Μέχρι στιγμής, είχα την τύχη και την ευτυχία να γνωρίσω όλα τα παραπάνω είδη των «συνοδοιπόρων». Άλλοι έκαναν το ταξίδι μου πιο εύκολο, άλλοι  λίγο πιο δύσκολο, άλλοι εξακολουθούν να με ανακουφίζουν με την παρουσία τους καθημερινά: όλοι όμως έκαναν το ταξίδι μου πολύ, πολύ ενδιαφέρον.

Σήμερα, και ενώ περίμενα στο ΙΚΑ ώρες ατέλειωτες (αθάνατο ελληνικό δημόσιο), τελείωσα επιτέλους το βιβλίο «Οι κερασιές θ’ ανθίσουν κι εφέτος», του Μενέλαου Λουντέμη. Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι έχω διαβάσει ελάχιστα ελληνική λογοτεχνία, και όταν χάζευα τη βιβλιοθήκη της μαμάς μου, το μάτι μου έπεσε στον τίτλο του βιβλίου. Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο τίτλος με εντυπωσιάζει από μικρό παιδί, όταν καταπιάστηκα με την ανάγνωση του όμως, άρχισα να απορώ αν και πότε θα ανθίσουν ποτέ αυτές οι κερασιές. Στην πορεία, το βιβλίο με συγκίνησε παραπάνω απ’ όσο περίμενα, και στο τέλος οι κερασιές άνθισαν. Ο τίτλος; Σίγουρα κυριολεκτικός, αλλά και αλληγορικός.


Οι κερασιές ανθίζουν κάθε χρόνο μέσα Απριλίου – τέλη Μαΐου, και είναι υπέροχα τα άνθη τους, όπως υπέροχη είναι και η άνοιξη στο σύνολο της. Ίσως λόγω γενεθλίων είναι η αγαπημένη μου εποχή (αν εξαιρέσουμε μια αλλεργία μου). Είναι μοναδικό πόσο εντυπωσιακά όμορφη είναι η  απλότητα ενός ανθισμένου δέντρου, σου χορταίνει το μάτι και σε γεμίζει ελπίδες.

Όπως και πόσο όμορφο είναι ένα μήνυμα στο κινητό από την Θεοδώρα που θέλει να πάμε για καφέ (ενώ πάντα καταλήγουμε να τρώμε), από την Αγάπη που σε ρωτάει αν έχεις χρόνο να σε δει (ενώ η ίδια μπορεί να πνίγεται), ένα τηλεφώνημα (και δυο και τρία) από το Μπάμπη που σου προτείνει (500 χρόνια τώρα, γείτονας και “αδελφός μου”) να πάτε για περπάτημα ή να πάτε για καφέ την τάδε ώρα γιατί απλά του έλειψες – αλλά δε στο λέει. Είναι ξεχωριστό όταν η (εξαφανισμένη συνήθως) Τετέ σε παίρνει δήθεν λέει  «για ένα χαλαρό ποτάκι» (που κάποτε αυτό μεταφραζόταν σε ξενύχτι μέχρι το πρωί- όχι πια!), ή όταν στέλνει η  ομολογουμένως πολυάσχολη Ελευθερία να προτείνει μια μοναδική εναλλακτική πρόταση.Ή η Ράνια, η οποία εμφανίζεται και εξαφανίζεται, αλλά κάθε φορά που σε συναντάει σε πνίγει στην αληθινή αγκαλιά της. Ή η Αλίκη (και οι 2, φίλες από το φροντιστήριο) που σε παίρνει στη χάση και στη φέξη και ξεκαρδίζεστε ακόμα με τα ίδια αστεία, 10 χρόνια μετά.

Μοναδική είναι η χαρά όταν σε παίρνουν (σπανιότερα πια λόγω χρόνου) τα φιλαράκια σου από το πανεπιστήμιο γιατί τους έλειψες: Σταύρος, Βασίλης, Λίτσα, ή όταν η Όλγα που έχεις να δεις αιώνες (σχολείο), γίνεται το τελευταίο διάστημα μέρος της καθημερινότητας σου, με αυτή τη γνώριμη οικειότητα, ή όταν της βαράει της Μαρίνας (συνάδελφος και πλέον πολύ αγαπημένη φίλη) να σε πάρει μεσ’ τα μαύρα μεσάνυχτα να δει τι κάνεις και να μοιραστεί μαζί σου τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες. Επίσης η Κατερίνα Σ., (φίλη και συμπαραγωγός) που όταν βρισκόμαστε (κι ας έχουμε αιώνες) είναι σα να μην πέρασε μια μέρα. Είναι αρκετοί οι φίλοι που δεν υπάρχουν πια στη ζωή μου (κάποιοι υπάρχουν όχι όσο θα ήθελα): Ζωή (η παιδική μου φίλη), Κατερίνα Μ., Μαρίλη, Ολυμπία, Φαίη, Γιάννης Σ. και άλλοι, αρκετοί που όμως κρατάω  και πάντα θα κρατάω μέσα στην καρδιά μου.

Η μεγαλύτερη όμως ανακούφιση είναι όταν με παίρνει τηλέφωνο (πάντα) η Αγλαΐα, με το  γλυκό της λόγο, να με ανακουφίσει, να με παρηγορήσει, να με ζεστάνει. Και τέλος η Βερόνικα, με την οποία τρωγόμαστε μια ζωή σαν το σκύλο με τη γάτα, που με μαλώνει, που της τη λέω, που όμως δε μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς εκείνη, γιατί είναι πάντα δίπλα μου.


Κι ένα μικρό… «δώρο» από εμένα για’σας… Κάποτε τα τραγουδήσαμε παρέα, σας τα αφιερώνω!

Κι αυτό αφιερωμένο σε όλους σας…

*με την ελπίδα να συνεχίσω για πολλά χρόνια να βλέπω στο πλάι σας τις κερασιές να ανθίζουν…


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 538 other followers

%d bloggers like this: